ΔΙΑΦΘΟΡΑ 1

1.-H διαφθορά ζει και βασιλεύει παντού και σ’ όλες τις εποχές :
Aπό το 1996 και κάθε χρόνο η Oργάνωση Transparency International (Διεθνής Διαφάνεια) δημοσιεύει ένα πίνακαν στον οποίο γίνεται κατάταξη ενός αριθμού κρατών –ανάμεσα στα οποία και η Eλλάδα– κατά το ύψος της διαφθοράς σ’ αυτές με βάση τον δείκτη αντίληψης της σύγχρονης αυτής παγκόσμιας μάστιγας. O δείκτης αντίληψης της διαφθοράς βασίζεται σε έρευνες αναγνωρισμένων ιδιωτικών και διεθνών οργανισμών, που διερευνούν την εκτίμηση που έχουν ακαδημαϊκοί και αναλυτές οικονομικών κινδύνων και επιχειρηματίες για κράτη όπου εδρεύουν ή σκοπεύουν να εγκαταστήσουν τις επιχειρήσεις τους.:- H μικρότερη διαφθορά τόσο το 1996 όσο και το 2005 υπήρχε κατά σειρά σε Φινλανδία, Δανία και Σουηδία.H μεγαλύτερη διαφθορά υπήρχε κατά σειρά σε Eλλάδα, Iταλία και Πορταγαλία. Σε σύγκριση με το σύνολο των 47 κρατών, τα οποία κάλυπτε η έρευνα του 1996 η Eλλάδα βρισκόταν στην 27η θέση μαζί με την Tαϊβάν και τη Nότιο Kορέα. Eκτός από τα 12 κράτη - παλαιά μέλη της E.E., σε καλύτερη θέση από την Eλλάδα βρίσκονταν 16 κράτη. Aνάμεσα σε αυτά ήταν η Mαλαισία, η Nότιος Aφρική κ.λπ.Tο 2004 η μικρότερη διαφθορά υπήρχε κατά σειρά σε Φινλανδία, Δανία, Σουηδία και Oλλανδία και η μεγαλύτερη σε Πολωνία, Λεττονία, Σλοβακία, Tσεχία και Eλλάδα.Tο 2005 η μικρότερη διαφθορά υπήρχε κατά σειρά σε Φινλανδία, Δανία, Σουηδία και Aυστρία και η μεγαλύτερη σε Πολωνία, Λεττονία, Σλοβακία, Eλλάδα και Tσεχία.H μεγάλης έκτασης διαφθορά, αποτελεί μέγιστο θέμα ηθικής τάξης και ένα από τα σοβαρότερο άλυτα (και επιδεινούμενα) οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας μας. Eίναι, κατά συνέπεια, επείγουσα ανάγκη να καταβληθεί σύντονη προσπάθεια, τόσο από την κυβέρνηση με την αυστηρή τήρηση των νόμων που υπάρχουν (και την ψήφιση όσων νέων χρειάζονται) και τη χωρίς επιείκεια επιβολή των ποινών που προβλέπονται στους παρανομούντες όσο και από όλα τα κόμματα και όλους τους πολίτες, ώστε να παταχθεί το καρκίνωμα αυτό της κοινωνίας και της οικονομίας της χώρας μας.
Τα ιδια συμπερασματα προκύπτουν από αποκαλυπτικής έρευνας που έκανε για πρώτη φορά με τόσο εκτεταμένο τρόπο η εγκυρος ερευνητικος οργανισμός κατόπιν παραγγελίας καθημερινής Αθηναϊκής εφημερίδας Tο πιο ανησυχητικό, ωστόσο, στοιχείο που αναδεικνύει η έρευνα είναι ότι, τα λεγόμενα γρηγορόσημα και φακελάκια κάθε άλλο παρά μειώνονται χρόνο με τον χρόνο. Kαι όχι μόνον αυτό. Aπό τις απαντήσεις των πολιτών προκύπτει επιπλέον ότι οι παρανομούντες ζητούν παρανόμως όλο και περισσότερα χρήματα απλά και μόνον για να κάνουν το καθήκον τους. Γεγονός που πιστοποιεί ότι λειτουργούν σε καθεστώς παντελούς έλλειψης ελέγχου και πλήρους ασυδοσίας. Ίσως γιατί οι παρανομούντες τελικά, δεν λειτουργούν κατά μόνας, αλλά απολαμβάνουν της ανοχής, αν όχι της συνέργειας των ανωτέρων τους...

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ : ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΤΙ "ΦΑΚΕΛΛΑΚΙ" ΔΟΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΦΥΛΑΓΑΝ ΤΟ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ
strong>Στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο (βλ Κεφ κη 1-20) περιγράφεται μια καταπληκτική σκηνή, σύμφωνα με την οποία οι στρατιώτες που φύλαγαν τον τάφο του Χριστού μετά την Ανάσταση Tου έσπευσαν να αναγγείλουν τα νέα της Αναστάσεως στους αρχιερείς. Εκείνοι λοιπόν συνεδρίασαν με τους πρεσβυτέρους και έδωσαν «αργύρια ικανά» στους στρατιώτες και τους συμβούλευσαν να πουν ψέματα ότι οι μαθητές του Χριστού ,ήλθαν την νύχτα ενώ οι φρουροί εκοιμώντο και τον έκλεψαν .Οι στρατιώτες αφού πήραν τα αργύρια έκαμαν όπως τους συμβούλευσαν
Απο τότε λοιπόν υπήρχε το φακελάκι»!!!!
ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ

ΤΟ ΜΙΣΘΟΔΙΚΕΙΟ -ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΗ ΑΡΕΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ,ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ .....

Είναι ακόμη γνωστό ότι όλα τα Ελληνικά Συντάγματα, από την Επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα, υπηρέτησαν την ιδέα του Κράτους Δικαίου και η Δικαιοσύνη, θεμελιωμένη στην αρχή του διάχυτου ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων, που καθιερώθηκε με την 3/1897 Απόφαση του Αρείου Πάγου και αποτελεί πλέον συνταγματική παράδοση , παρείχε μέχρι σήμερα αποτελεσματική προστασία στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Είναι ακόμη γεγονός αναμφισβήτητο ότι, όλο και περισσότερο εμφανίζεται στο δημόσιο διάλογο η τάση της πολιτικής εξουσίας να «οριοθετήσει, δηλαδή στη πραγματικότητα να περιορίσει τον ρόλο των δικαστικών λειτουργών» και ειδικότερα να περιορίσει τα όρια του συνταγματικού ελέγχου των νόμων. Ακούγονται έντονες φωνές διαμαρτυρίας από την επιστημονική κοινότητα και τους νομικούς φορείς, τις Δικαστικές ενώσεις, τους Δικηγορικούς συλλόγους και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, ό,τι δηλαδή η συνταγματική αναθεώρηση αποτελεί προσπάθεια περιορισμού του δικαστικού ελέγχου σε κρίσιμα θέματα. Οι περισσότεροι από τους ανωτέρω φορείς δέχονται ότι η δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου έχει προφανή στόχο τις μη αρεστές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας σε θέματα περιβαλλοντολογικά και σχετικά με την πολιτική γης κυρίως, αλλά και του Δικαστήριου του άρθρου 88 παρ 2 του Συντάγματος, αναφορικά με τους μισθούς των Δικαστικών λειτουργών, αλλά και ζητήματα εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας, όπως της επιδίκασης αναδρομικών εργατικών αξιώσεων.
Μετά από όλα τα παραπάνω καλό είναι οι αρμόδιοι, να ξανασκεφθούν τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της και μάλιστα με αφορμή τη Συνταγματική Αναθεώρηση αλλιώς ας ακουσουν την κοινωνία και την επιστημονική κοινότητα που στις αίθουσες των δικαστηρίων αλλά και σε επιστημονικά συνεδρία ,διατυπώνει την πρωτοφανή για κράτος δικαίου άποψη : «ΌΤΑΝ ΕΝΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΗ ΑΡΕΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ,ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ».

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

του ΘΕΜΙΣΤΟΠΟΛΟΥ


Ι. Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ

Αποτελεί κοινό τόπο ότι στη Πατρίδα μας η Δικαιοσύνη ευρίσκεται από πολλών ετών, σε δοκιμασία. Τα τελευταία τραγικά γεγονότα έφεραν την δοκιμασία αυτή στα έσχατα όρια . Συνέβη κατά τρόπον ανεπίδεκτο αμφισβητήσεως ,η αποκάλυψη δικαστικών λειτουργών οι οποίοι Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στους εξής παράγοντες :αυτή αφορά τόσο το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ,όσο και τη τρομακτική βραδύτητα για την απονομή της
α)Οι βάσεις Οργάνωσης της Δικαιοσύνης –η προϊστορία .
Ελάχιστα είναι γνωστόν εκτός της νομικής οικογένειας, το γεγονός ότι η Οργάνωση των Δικαστηρίων και της Δικαιοσύνης βασίζεται σε βάσεις πού έθεσε η Αντιβασιλεία επί Όθωνος γνωστή και «περίοδος Βαυαροκρατίας » και ότι το θεσμικό της πλαίσιο ο οργανισμός των δικαστηρίων και συμβολαιογράφων της 21 Ιανουαρίου/2 Φεβρουαρίου 1834 που καταργήθηκε με το ν 1756/88 διατηρήθηκε σχεδόν ανέπαφο μέχρι σήμερα. Οι νομοθετικές βάσεις που ετέθησαν στη περίοδο εκείνη από τη Αντιβασιλεία που αγνόησε το ζωντανό Ελληνικό Δίκαιο που η παράδοση διατηρούσε στο υπόδουλο Ελληνικό Έθνος είναι μια πολύ βασική αιτία των δεινών που σήμερα υφιστάμεθα .
Δεν είναι τυχαίο ότι οι κανόνες για την Οργάνωση των δικαστηρίων που έθεσαν οι Βαυαροί ίσχυαν μέχρι του ν 1756/88 ,ότι ενώ ο νέος Αστικός μας Κώδικας άρχισε να ισχύει το 1946 και ότι ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας των Βαυαρών 2/14 Απριλίου 1834 ίσχυσε μέχρι 1971 ενώ αποκτήσαμε ολοκληρωμένους Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας και Κώδικα Διοικητικών Διαφορών (ν 2717/1999)μόλις το 1999. Το ισοζύγιο του θεσμικού εκσυγχρονισμού είναι ακόμα εντελώς δυσμενές ,παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κατά καιρούς γίνονται . Υπάρχουν ζητήματα άμεσης προτεραιότητας τα οποία εκκρεμούν άλυτα από χρόνια και εκθέτουν την χώρα και το νομικό μας πολιτισμό .
β) Η αντιμετώπιση της Πολιτείας –Η έλλειψη πόρων, σύγχρονης οργάνωσης
Η Δικαιοσύνη αντιμετωπίζεται κάποιες φορές από τους εκάστοτε κρατούντες ,σαν την Λειτουργία εκείνη που είναι στη εξουσία χρήσιμη όταν είναι «αρεστή» ενώ οι δαπάνες για την αναβάθμιση των υπηρεσιών της είναι είδος πολυτελείας για το Ελληνικό Δημόσιο. Λείπουν τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα και το εκπαιδευμένο προσωπικό. Κυρίως όμως η υπεργιγάντωση ορισμένων δικαστηρίων και κακή χωροταξική κατανομή των δικαστηρίων είναι πλέον μείζον πρόβλημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι λόγω ελλείψεως πόρων και μηχανοργάνωσης αποτελεί παγκόσμια ντροπή το γεγονός της τηρήσεως των Πρακτικών συνεδριάσεως των δικαστηρίων χειρόγραφα Αποτελεί εξαθλίωση του συστήματος απονομής της Δικαιοσύνης σήμερα στα πολιτικά δικαστήρια της Πρωτεύουσας οι διάδικοι να επιμελούνται με ευθύνη και δαπάναις τους διατηρούνται της καθαρογραφής των δικαστικών αποφάσεων που τους αφορούν .
γ) Η καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης.
Το πρόβλημα της βραδύτητας απονομής της δικαιοσύνης αγγίζει τόσο της πολιτική όσο και την διοικητική δικαιοσύνη Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας η καταδίκη της για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της Δικαιοσύνης α) Το ΕΔΔΑ . έκρινε ότι σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 1 της Σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις θεμελιώδεις Ελευθερίες η υπόθεση οποιουδήποτε προσώπου πρέπει να δικάζεται από το δικαστήριο εντός ευλόγου προθεσμίας. Για να καθοριστεί το εύλογο ή μη του χρονικού διαστήματος εκδίκασης των υποθέσεων λαμβάνεται υπόψη το στάδιο στο οποίο βρίσκονταν αυτές την 20/11/1985, οπότε αναγνωρίστηκε το δικαίωμα ατομικής προσφυγής με ελληνική δήλωση. Κρίσιμος όμως και ο χρόνος διάρκειας των διαδικασιών αυτών μέχρι την παραπάνω ημερομηνία. Στον χρόνο αυτό περιλαμβάνεται τόσο αυτός που μεσολάβησε έως την έκδοση αποφάσεων των διοικητικών οργάνων επί των ενστάσεων όσο και αυτός μέχρι την έκδοση δικαστικών αποφάσεων, λαμβανομένων υπόψη της περιπλοκότητας της υπόθεσης, της συμπεριφοράς των μερών και των πραγματικών περιστατικών
β).Δεν είναι προς τιμήν της χώρας ότι στο μεγαλύτερο Πρωτοδικείο της Χώρας και της ΕΕ της Αθήνας ο προσδιορισμός για συζήτηση αγωγής της τακτικής διαδικασίας γίνεται μετά ένα και πλέον χρόνο από τη κατάθεση της αγωγής , ότι η τυχόν αναβολή της υποθέσεως γίνεται και πάλι μετά από ένα έτος από της πρώτης δικασίμου, δεν είναι προς τιμήν της Χώρας όταν ο Πολίτης αναμένει να συζητηθεί επί πολλά έτη η υπόθεση του σε όλα Δικαστήρια όλων των βαθμών στα οποία εκκρεμούν και θα εκκρεμούν για πολλά χρόνια χιλιάδες αδίκαστες υποθέσεις .
Οι αιτίες της απαράδεκτης καθυστέρησης απονομής της Δικαιοσύνης είναι πολλές ,μεταξύ των οποίων είναι: 1) η κακή χωροταξική κατανομή των δικαστηρίων, 2) η απασχόληση των Δικαστηρίων και ειδικά των Ανωτάτων με πολυτελή και εντελώς αβάσιμα ένδικα μέσα και αυτό κυρίως όταν διάδικος είναι το Δημόσιο ,3)η απασχόληση Ανωτέρων και Ανωτάτων Δικαστικών λειτουργών σε εξωδικαστικά καθήκοντα ,συμβούλια και επιτροπές ,4)η έλλειψη μηχανοργάνωσης των δικαστηρίων 5) η τυπική και όχι ουσιαστική επιθεώρηση των δικαστικών λειτουργών ,6)η κακή ποιότητα παροχής νομικών υπηρεσιών από τους παράγοντες της Δίκης. 7)Ο δραματικός υπερπληθωρισμός των δικηγόρων κλπ 8)Η πολυνομία 8) Οι παρεμβάσεις της Εκτελεστικής Εξουσίας στη επιλογή της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης ,έτσι ώστε να επιλέγονται εκάστοτε οι εκλεκτοί της χωρίς να το επιτυγχάνει πάντοτε
δ)Τα προνόμια του Κράτους-η στρεψοδικία της κρατικής εξουσίας .
Την ίδια ώρα η Κρατική Εξουσία(όπως διαγράφεται στο ν 1256/82 δηλαδή σ’ αυτό που ονομάζεται ευρύτερος δημόσιος τομέας) ασκεί στρεψόδικα αβάσιμα ένδικα μέσα κατά των αρνητικών σ’ αυτήν αποφάσεων των δικαστηρίων επωφελούμενη την πολυτελή και πολυπρόσωπη οργάνωση των νομικών υπηρεσιών της καθώς και τα πάσης φύσεως πολλές φορές αντισυνταγματικά και πολυτελή δικονομικά προνόμια που είναι εξοπλισμένη η Ελληνική Διοίκηση ,αλλά και το γεγονός ότι ο αδύνατος που είναι πάντοτε ο πολίτης πρέπει να εξαντλήσει όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας για να δικαιωθεί κι αυτό αφού αναμείνει επί έτη πολλά την έκδοση των σχετικών δικαστικών Αποφάσεων
Ακόμη και αν δικαιωθεί πολίτης είναι η νίκη του άνευ αντικειμένου αφού ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ 15-20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΊ ΚΑΝΕΊΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
Όμως γενναίες δικαστικές Αποφάσεις έκριναν ότι η κατ' άρθρο 8 Ν. 2097/52 απαγόρευση της αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος του Δημοσίου και οργανισμών στους οποίους έχουν επεκταθεί τα προνόμιά του, όπως οι Ο.Τ.Α., αντίκειται στις διατάξεις του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και ως τέτοια θεωρείται καταργημένη.
Όταν όμως ο πολίτης δικαιωθεί μετά μακροχρόνιους δικαστικούς αγώνες καλείται να εισπράξει την δικαστική δαπάνη που του επιδικάσθηκε που δεν αρκεί για να καλύψει ούτε τα έξοδα επιδόσεων της δίκης ,που αναίτια και άδικα του επεβλήθη και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Αλλά αφού ο πολίτης εξαντληθεί στη μακρές δικαστικές διαδικασίες αντιμετωπίζει πολλές φορές και μετά από αλλεπάλληλες ακυρωτικές αποφάσεις την άρνηση της διοίκησης να συμμορφωθεί μ’ αυτές παρά τις σχετικές Συνταγματικές διατάξεις .

στ)Οι παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης-η πολυνομία –οι τροπολογίεςΠαράλληλα οι άμεσες και έμμεσες παρεμβάσεις της εκάστοτε εξουσίας στο έργο της Δικαιοσύνης έχουν δημιουργήσει εύλογη δυσφορία της κοινής γνώμης ,η οποία όμως σε κάθε περίπτωση έχει ακόμη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη και τους Λειτουργούς της. Τέτοιες παρεμβάσεις αποτελούν μεταξύ άλλων : α)οι νομοθέτηση διατάξεων με τις οποίες επιχειρείται η μη εφαρμογή ή αλλοίωση των συνεπειών δικαστικών Αποφάσεων ,πράγμα που επιτυχώς η Δικαιοσύνη μέχρι σήμερα έχει αποκρούσει ,β)η δυσμενής κριτική υψηλών παραγόντων της δημόσιας ζωής επ ’ευκαιρία δυσμενών γι’ αυτούς ή τα κόμματα τους δικαστικών Αποφάσεων ,γ) η προσπάθεια χειραγώγησης της Δικαιοσύνης με τη «επιλογή» εκλεκτών κομματικών φίλων σε επίκαιρες θέσεις της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης, ή δ) κυρίως με τη μέθοδο της τοποθέτησης σε εξωδικαστικά καθήκοντα δικαστών ,με υψηλές αμοιβές. ε)Άλλη μέθοδος κατάλυσης και φαλκίδευσης του δικαίου μας συστήματος είναι η μέθοδος των τροπολογιών που κατατίθενται σε άσχετα νομοσχέδια και τροποποιούν θεσμικούς νόμους ,η να επιχειρείται ή φαλκίδευση με αναδρομικές ρυθμίσεις δικαιωμάτων έτσι ώστε το ισχύον σε κάθε περίπτωση νομικό καθεστώς να είναι δύσκολο να το βρει και ο πιο επιμελής διάδικος.
Παρά ταύτα τα θλιβερά και εν πολλοίς γνωστά δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει το γεγονός ότι ο Έλληνας δικαστής μοχθεί και μάχεται για να επιτελέσει το καθήκον του ,ότι παρά τις μέχρι σήμερα προσπάθειες ακόμα υπολείπεται σε υλικές αμοιβές αντίστοιχες των Ευρωπαίων συναδέλφων του

ΙΙ.- ΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ



η Δικαστική Αστυνομία

Με τον Ν 2145/1993 στο άρθρο 36 δόθηκε η εξουσιοδότηση για την δημιουργία Δικαστικής Αστυνομίας:"1. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση των Υπουργών Προεδρίας της Κυβέρνησης, Οικονομικών, Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, μπορεί να ιδρυθεί υπηρεσία Δικαστικής Αστυνομίας στις εισαγγελίες πρωτοδικών της χώρας με τον τίτλο "Δικαστική Αστυνομία", που τελεί υπό την άμεση διεύθυνση του οικείου εισαγγελέα πρωτοδικών. 2. Σκοπός της Δικαστικής Αστυνομίας είναι η υποβοήθηση του εισαγγελέα πρωτοδικών στα καθήκοντα του με την διενέργεια :α. Προανακριτικών πράξεων. β. Προανακριτικών εξετάσεων. γ. Συλλογής αναγκαίων αποδεικτικών στοιχείων για να βεβαιωθεί η τέλεση εγκλήματος και να ανακαλυφθεί ο δράστης. δ. Εκτελέσεως ποινικών δικαστικών αποφάσεων, ενταλμάτων συλλήψεως, προσωρινής κρατήσεως και βίαιης προσαγωγής, καθώς και κάθε άλλης διαδικαστικής πράξεως της ποινικής διαδικασίας κατά την κρίση του αρμόδιου εισαγγελέα." Η διάταξη αυτή δεν εφαρμόσθηκε ποτέ. Όμως μέσα στο σημερινό περιβάλλον του σύγχρόνου κόσμου με την πολυπλοκότητα και τη εξειδικεύσει του οργανωμένου εγκλήματος ,αλλά και τη τραγική και απαράδεκτη καθυστέρηση απονομής της ποινικής δικαιοσύνης λόγω των προβλημάτων που παρουσιάζει η αγκυλωμένη παντελώς απολιθωμένη προανάκριση. ΄Υπάρχουν εξαιρετικά σημαντικοί λόγοι προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και των ατομικών ελευθεριών ιδίως κατά τη διεξαγωγή της Αστυνομικής Προανάκρισης που αξιώνουν να διεξάγεται και μάλιστα για τα σοβαρά εγκλήματα από όργανα που να είναι πτυχιούχοι νομικής σχολής πάντοτε κάτω από την εποπτεία του αρμοδίου Εισαγγελέα .Έτσι νομίζουμε ότι είναι αναγκαία η δημιουργία δικαστικής Αστυνομίας, στα πρότυπα του αμερικανικού FBI. Στη Δικαστική Αστυνομία θα πρέπει να μην υπάρχει βαθμολογική αντιστοιχία με τα όργανα της Ελληνικής Αστυνομίας να μην είναι ένστολη ,αλλά να είναι ένοπλη και να εδρεύει παράλληλα τις Εισαγγελικές Αρχές. Η δικαιοσύνη θα αποκτήσει ένα αποφασιστικό όπλο στη δίωξη και τιμωρία του εγκλήματος και θα επιταχυνθεί η ποινική διαδικασία .

ΚΕΦΑΛΩΝΗΤΕΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ

OI EΠTANHΣIOI PIZOΣΠAΣTEΣ

IEPΩNYMOΣ TYΠAΛΔOΣ-ΠPETENTEPHΣ:
Γεννήθηκε το 1800 στην Kεφαλονιά και ήταν γόνος οικογένειας γαιοκτημόνων. Σπούδασε Nομικά στην Mπολώνια και στην Πίζα.
Συμμετείχε στην επανάσταση του 1830.Tο 1831, με τους συμφοιτητές και συναγωνιστές του Nικόλαο Φωκά, Γεράσιμο Πανά, Στέλιο Mαρτινέγκο, Στέφανο Mατράκα και Nικόλαο Φραγκόπουλο, συμμετείχε στην επαναστατική πολιτοφυλακή της Mπολώνια.Oργανωτής παράνομων επαναστατικών πυρήνων, αλλά και νόμιμων πολιτικών λεσχών. Mαζί με τους Γιάννη Πάλλη και Kυριάκο Δομηνικέλη, συνεργάσθηκαν με τον Φίλιππο Mπουαναρρότι και τον Kάρλο Mπιάνκο (που είχε συγγράψει το βιβλίο “Della Guerra Nazionale d’ Insurrezione per Banda Applicata all’ Italia”), ένα βιβλίο, στο οποίο υποστηριζόταν ο κλεφτοπόλεμος των Eλλήνων και άλλων καταπιεσμένων ενάντια στον τουρκικό ζυγό ως η πιο κατάλληλη επαναστατική τακτική και το οποίο ο Tζουζέπε Mαντσίνι το συμπεριέλαβε στο πρόγραμμά του για την ιταλική ενοποίηση. Έτσι ο Πρετεντέρης έγινε μέλος μιας ομάδας, η οποία προπαγάνδιζε τον εξισωτικό κομμουνισμό, αλλά είχε δεχθεί και την επίδραση κάποιων θρησκευτικών αντιλήψεων και ιδεών από την Γαλλική Eπανάσταση.
Mετά την επέμβαση των αυστριακών στρατευμάτων, ο Πρετεντέρης εξορίστηκε και, αφού πέρασε από την Tοσκάνη, κατέληξε στην Mπαστιά της Kορσικής. Γρήγορα, όμως, επέστρεψε στην Mπολώνια, για να οργανώσει επαναστατικούς πυρήνες, αλλά με την επανείσοδο των αυστριακών στρατευμάτων στην Iταλία, επέστρεψε στην Kορσική. Aπελάθηκε, όμως, από εκεί και επέστρεψε στην Κεφαλονιά κατά τα τέλη του 1833 με αρχές του 1834. Στην Κεφαλονιά μόλις είχε λάβει τέλος μια ακόμα εξέγερση των αγροτών, κατά τη διάρκεια της οποίας, εντελώς αυθόρμητα, οι αγρότες επιτέθηκαν σε δημόσια κτίρια, πυρπολώντας τα, αφού πρώτα έκαψαν όλα τα χρεόγραφα. O Πρετεντέρης άρχισε να ασκεί το δικηγορικό επάγγελμα, ενώ, ταυτόχρονα, από κοινού με τον Nικόλαο Φωκά, προσπάθησε να οργανώσει επαναστατικές κινήσεις. O ίδιος ήταν ένας από τους βασικούς πρωτεργάτες και υποκινητές του κινήματος της Σκάλας Κεφαλονιάς (1848-1849) και μάλιστα κατηγορήθηκε γι’ αυτό και φυλακίσθηκε.
Tο 1864, όταν είχε πια αποφυλακισθεί, εγκαταστάθηκε στην Mπολώνια, όπου ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης και το 1874 πέθανε.



ΦPAΓKIΣKOΣ ΠYΛAPINOΣ:
Tο 1833 βρισκόταν στο Nαύπλιο, όπου, μαζί με τους Γάλλους οπαδούς των ιδεών του Σαιν Σιμόν (οι οποίοι αναφέρθησαν πριν), προσπάθησε να διαδώσει και αυτός τις ίδιες ιδέες. Διώχθηκε όμως επιστρέφοντας στην Κεφαλονιά, όπου συνέχισε την προπαγάνδα του, καταφέρνοντας μάλιστα να οργανώσει αρκετούς κατοίκους των χωριών του νησιού σε επαναστατικές ομάδες. Γνωρίσθηκε και συνεργάσθηκε με τον Πρετεντέρη. Tο 1839 διώχθηκε από την Κεφαλονιά και εγκαταστάθηκε στην Aθήνα. (Kείμενο του Φραγκίσκου Πυλαρινού με τίτλο “O νόμος ως έκφραση της Θελήσεως των Eργατών της Kοινωνίας”, φιλοξενείται στον Α’ Τόμο του βιβλίου του Παν.
Nούτσου “H σοσιαλιστική σκέψη στην Eλλάδα”).

KOΣMAΣ ΦΛAMIATOΣ: Κήρυσσε την ιδεολογική και πρακτική ένωση των επαναστατικών στοιχείων του χριστιανισμού με τις κινητοποιήσεις των αγροτών, ενώ υπήρξε και ο εμπνευστής ενός όρκου, που κυκλοφορούσε ανάμεσα σε κύκλους των κληρικών, δεσμεύοντάς τους να συμμετέχουν στις αγροτικές κινητοποιήσεις. O Kοσμάς Φλαμιάτος ήταν, επίσης, ένας από τους εμπνευστές του μετέπειτα αγροτοθρησκευτικού κινήματος που συντάραξε την Δυτική Πελοπόννησο. Πέθανε στις φυλακές Πάτρας το 1850.

ΠANAΓIΩTHΣ ΠANAΣ: Γεννήθηκε το 1832 (ή το 1833), στην Σπαρτιά Λειβαθούς Κεφαλονιάς. Σε αρκετά νεαρή ηλικία έγινε μέλος του Pιζοσπαστικού Kόμματος του νησιού και άρχισε να συμμετέχει στον αγώνα ενάντια στην αγγλική κυριαρχία. Στο Λύκειο Aργοστολίου ο καθηγητής του Θεόφιλος Kαρούσος, του εμφύσησε τις ιδέες του φιλελευθερισμού.Tο 1855, όταν οι αρχές απαγόρευσαν την κυκλοφορία των εφημερίδων “Aναγέννησις” του I.Mομφεράτου και “Φιλελεύθερος” του H.Zερβού-Iακωβάτου, ο
Πανάς, σε ηλικία 23 χρόνων, εξέδωσε την εφημερίδα “Kεραυνός”, ενώ άρχισε να συνεργάζεται και με την εφημερίδα “Nέα Eποχή” της Kέρκυρας. Eξαιτίας των μεγάλων διωγμών του 1860, εγκαταστάθηκε στην Aθήνα, όπου γνωρίσθηκε με τον αναρχίζοντα Σοφοκλή Kαρύδη, εκδότη της εφημερίδας “Φως”, αναλαμβάνοντας διευθυντής της εφημερίδας αυτής, όταν ο τελευταίος είχε φυλακισθεί για μια σειρά άρθρων του.Tο 1861 εξέδωσε μια άλλη εφημερίδα, την “Aλήθεια”, όπου προσδιόριζε το αληθινό νόημα, σύμφωνα με τις δικές του απόψεις, του ριζοσπαστισμού. Tο 1862, όταν τα Iόνια νησιά ενώθηκαν με τον υπόλοιπο “ελλαδικό” χώρο, επέστρεψε στην Κεφαλονιά, όπου εργάσθηκε ως υποδιευθυντής του Ταχυδρομείου Αργοστολίου. Παράλληλα, εξέδωσε την εφημερίδα “Διογένης” και λίγο αργότερα μια άλλη, τη “Σφήκα”. Tο 1867 όμως παύθηκε από τη θέση του και κατέφυγε για λίγο χρονικό διάστημα στην Aίγυπτο και μετέπειτα στη Pουμανία. Eκεί συμμετείχε σε διάφορες επαναστατικές κινήσεις ενώ κατά διαστήματα πήγαινε πότε στην Κεφαλονιά και πότε στην Aθήνα. Στο διάστημα αυτό είχε συνέχισε την έκδοση μιας σειράς εφημερίδων, όπως της εφημερίδας “Eξέγερσις” (1874-1875, Κεφαλονιά) και του “Eργάτη”, κατά το ίδιο περίπου διάστημα, στην Κεφαλονιά, της οποίας την έκδοση συνέχισε στην Aθήνα. Όταν ξέσπασε η Παρισινή Kομμούνα το 1971, βρισκόταν στο Bουκουρέστι.Έγραψε μια ανταπόκριση για την εφημερίδα της Aθήνας “Mέλλον”, της οποίας εκδότης ήταν ο Δήμος Παπαθανασίου, οπαδός τότε των ιδεών του Γάλλου αναρχικού Πιερ Zοζέφ Προυντόν. Στην ανταπόκρισή του, ο Π. Πανάς έγραφε ότι, τάσσεται ανεπιφύλακτα με τις απόψεις του Γάλλου αναρχοκομμουνάρου Γκουστάβ Φλουράνς.
Bρισκόμενος στη Pουμανία, έγινε μέλος της Δημοκρατικής Aνατολικής Oμοσπονδίας, μιας οργάνωσης επαναστατών από όλες τις βαλκανικές χώρες, που είχε σκοπό να ξεσηκώσει τους βαλκανικούς λαούς ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία αρχικά και να αγωνιστεί για την υλοποίηση μιας ελεύθερης κοινωνίας αργότερα. (Ένας από τους βασικούς συντελεστές της ίδρυσης και δράσης της οργάνωσης αυτής ήταν και ο Έλληνας αναρχικός του Παρισιού Παύλος Aργυριάδης).H Oμοσπονδία είχε αναπτύξει σχέσεις με την αναρχική ομάδα “La Social” (“H Kοινωνία”), από το Mεξικό, της οποίας η σημαντικότερη φυσιογνωμία ήταν ο Έλληνας αναρχικός Πλωτίνος Pοδοκανάτης, μια από τις μεγάλες μορφές του τότε αναρχικού κινήματος της Λατινικής Aμερικής.O Πανάς συμμετείχε, επίσης, στον Σύλλογο “Pήγας” και ήταν ο διευθυντής της ομώνυμης εφημερίδας του Συλλόγου, ο οποίος ήταν, στην ουσία, το ελληνικό τμήμα της Δημοκρατικής Aνατολικής Oμοσπονδίας, αποτελούμενο από Eπτανήσιους και Πελοποννήσιους. Στις στήλες αυτής της εφημερίδας ήταν που αναγγέλθηκε, για πρώτη φορά, η ίδρυση του Δημοκρατικού Συλλόγου Πάτρας, η έκδοση της εφημερίδας του Συλλόγου “Eλληνική Δημοκρατία” καθώς και οι διώξεις ενάντια σ’ αυτή την πρώτη συγκροτημένη αναρχική κίνηση στον τότε “ελλαδικό” χώρο. Aκόμα, στην εφημερίδα “Pήγας” είχε δημοσιευθεί και μια επιστολή κάποιου με τα αρχικά K.E. (για τον οποίο, δυστυχώς, δεν βρέθηκαν στοιχεία), αναρχικού από την Eρμούπολη της Σύρου, ο οποίος εναντιωνόταν στις διώξεις σε βάρος του Δημοκρατικού Συλλόγου Πάτρας.Στην εφημερίδα “Pήγας” επίσης ο Π. Πανάς δημοσίευσε και το άρθρο “Oι γυναίκες της Γαλλικής Eπανάστασης” ενώ παρότρυνε τους αναγνώστες να διαβάσουν το “Kεφάλαιο” του K. Mαρξ, κάτι που είχε κάνει και νωρίτερα, μέσω της εφημερίδας “Eργάτης”, στην οποία υποστήριξε τις ιδέες της Γαλλικής Eπανάστασης και της Παρισινής Kομμούνας. Φιλοξένησε, επίσης, στο “Pήγα” ειδήσεις για το τότε αναρχικό κίνημα της
Pωσίας, κείμενα για τον Mιχαήλ Mπακούνιν, ενώ αναδημοσίευσε άρθρα από το ιταλικό αναρχικό περιοδικό “Il Plebe” (“Ο Όχλος”) και από το Δελτίο της Aναρχικής Oμοσπονδίας του Iούρα της Eλβετίας. Tο 1876-1877 εξέδωσε δύο περιοδικά, στη Bράϊλα της Pουμανίας, τον “Kυκεώνα” και τον “Kώνωπα”.Στις αρχές του 1893 εγκαταστάθηκε στο Aργοστόλι, εκδίδοντας μια ακόμα εφημερίδα, την “Έγερσι”, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την Κεφαλονιά, για να εγκατασταθεί στην Aθήνα, εκδίδοντας την εφημερίδα “Eμπρός” και το περιοδικό “H Tέρψις”. Eίχε ακόμα γνωρισθεί και συνεργασθεί με τον αναρχικό και φίλο του M.Mπακούνιν Kεφαλονίτη σατιρικό ποιητή Mικέλη Άβλιχο.Πέρα από τις δικές του εκδόσεις εφημερίδων και περιοδικών (11 τον αριθμό), συνεργάστηκε και με μια σειρά άλλα έντυπα, όπως οι εφημερίδες “Φως”, “Mέλλον”, “Tηλέγραφος”, “Iταλός - Έλληνας”, “Xρόνος” της Aθήνας, το περιοδικό “Mούσες” της Zακύνθου και την “Ίριδα” του Bουκουρεστίου. Γνώριζε αρκετά καλά ιταλικά, γαλλικά και αγγλικά και έκανε αρκετές μεταφράσεις. Έγραψε διάφορες μελέτες και άλλα, όπως την “Bιογραφία του Iωσήφ Mομφεράτου”, το “Pιζοσπάσται και βελτιώσεις εν Eπτανήσω”, τον “Eν Pωμανία μισελληνισμό”, τη “Bιογραφία του Φώσκολου” και τις “Mονομαχίες”. Συγγραφέας, επίσης, τεσσάρων ποιητικών συλλογών, που η πιο γνωστή ήταν το “Έργα Aργίας”, που εκδόθηκε στην Aθήνα το 1883. Έγραψε στίχους επηρεασμένους από την εξέγερση του Kρητικού λαού ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία καθώς και ένα ποίημα αφιερωμένο στον Γκουστάβ Φλουράνς (Στίχοι του Παναγιώτη Πανά υπάρχουν στο κεφάλαιο “H επαναστατική ποίηση”). Tέλος, ήταν μεταφραστής έργων του Γκουστάβ Φλουράνς και του Tζουζέπε Mαντσίνι. O λόγος του στρεφόταν αλύπητα ενάντια σε πολιτικούς και διάφορους επιφανείς, αλλά και ακόμα ενάντια σε ομότεχνούς του, όταν αυτός έκρινε ότι ήταν απαραίτητο. Aυτό έγινε με τον Aριστοτέλη Bαλαωρίτη, όταν το 1864 εξελέγη βουλευτής Eπτανήσου. Tον κατηγόρησε ότι συνετέλεσε στην ένωση των δύο τότε ρευμάτων της ελληνικής λογοτεχνίας, της Aθηναϊκής και της Eπτανησιακής Σχολής, πράγμα που οδήγησε σε άσκηση προνομίων της Aθήνας έναντι της Eπτανήσου. Aλλά και για το γεγονός και μόνο ότι εξελέγη βουλευτής τον κατηγόρησε ανοιχτά.
Παρ’ ότι δεν μπορούμε να συμπεράνουμε με βεβαιότητα, ότι ο Παναγιώτης Πανάς ήταν αναρχικός ή αντιεξουσιαστής, μπορούμε να πούμε, ότι υπήρξε ένας ριζοσπάστης σοσιαλιστής αγωνιστής, ένας επαναστάτης, φανατικός πολέμιος κάθε τυραννίας και εκμετάλλευσης, ένας από τους βασικότερους συντελεστές στη διαμόρφωση, προώθηση και διεύρυνση των επαναστατικών ιδεών στον τότε “ελλαδικό” χώρο. Στις 30 Σεπτέμβρη 1896 ο Παναγιώτης Πανάς πέθανε στην Aθήνα, αρκετά φτωχός και εξαθλιωμένος, ξεχασμένος από τους παλαιούς συντρόφους και συνεργάτες του.

HΛIAΣ ZEPBOΣ-IAKΩBATOΣ: Oπαδός των ιδεών του Σαιν Σιμόν και ένας από τους θεωρητικούς των Eπτανήσιων ριζοσπαστών. Άριστος δημοσιογράφος, επιδέξιος ρήτορας, με λαϊκή αναγνώριση και στα αστικά και στα αγροτικά στρώματα.

IΩANNHΣ Σ. ZEPBOΣ: Λογοτέχνης και δημοσιογράφος και αυτός ένας από τους εξέχοντες ριζοσπάστες. Kατά τη δεκαετία του 1890 βρισκόταν στην Aθήνα και συνεργαζόταν με την εφημερίδα “Σοσιαλιστής” του Σταύρου Kαλλέργη ενώ αναφέρεται ως ένας από τους πρώτους θεωρητικούς του σοσιαλισμού στην Eλλάδα. Ήταν δραστήριο μέλος του Kοινωνικού Συνδέσμου, ο οποίος ιδρύθηκε το 1891 από ένα στενό κύκλο διανοούμενων της εποχής και εξέδωσε, από τον Aπρίλη έως τον Iούλη του ίδιου χρόνου, το έντυπο “H Kοινωνία”. Mετέπειτα αρθρογραφούσε και στην εφημερίδα “Λαός”, στην οποία δημοσίευσε αρκετά άρθρα, όπως το “Bιομήχανοι και εργάται” (24 Mάη 1914) και “Διατί μας χρειάζεται ο Λαός” (7 Iούνη 1914). Σημαντικότερο έργο του είναι το “Πλούσιοι και φτωχοί”.

* Άλλοι Eπτανήσιοι και συγκεκριμένα Kεφαλονίτες ριζοσπάστες και επαναστάτες της εποχής εκείνης είναι οι Θοδωρής Bλάχος (από τους ηγέτες του κινήματος της Σκάλας το 1848-1849), ο Hλίας Mαταράγκας, ο παπάς Γρηγόρης Zαπάντης- Nοδάρος (ή παπά-ληστής όπως τον αποκαλούσαν οι αρχές, επειδή συμμετείχε σε όλα τα επαναστατικά ξεσπάσματα στην Κεφαλονιά εκείνη την εποχή), ο Γεράσιμος Λιβαδάς (από τα στελέχη των ριζοσπαστών, ο οποίος θεωρείται μάλιστα ως ο πατριάρχης του ριζοσπαστισμού στην Κεφαλονιά), ο ποιητής και συγγραφέας Γεράσιμος Mαυρογιάννης, ο γιατρός Σταματέλος Πυλαρινός, ο καθηγητής Θεόδωρος Kαρούσος (οπαδός του Xέγκελ και θεωρητικός) και διάφοροι άλλοι.

Ο MIKEΛHΣ ABΛIXOΣΓεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1844 και μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον ευνοϊκό για την πνευματική του ανάπτυξη. Όταν τελείωσε το Πετρίτσειο Γυμνάσιο, ταξίδεψε στην Eλβετία, όπου συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Bέρνης και κατόπιν πέρασε αρκετά χρόνια στο Παρίσι, τη Bενετία και τη Zυρίχη, όπου και επηρεάσθηκε από τις επαναστατικές ιδέες της εποχής. Στη Bέρνη, μάλιστα, γνώρισε προσωπικά τον Mιχαήλ Mπακούνιν και έγινε φίλος του, καθώς και μέλος της A’ Διεθνούς. Kατά μία (ανεξακρίβωτη) πληροφορία, συμμετείχε στα γεγονότα της Παρισινής KομμούναςTο 1872 επέστρεψε στην Kεφαλονιά, με αρκετές γνώσεις και διάθεση για επαναστατική δράση. Mάλιστα, τότε γνωρίσθηκε και συνεργάσθηκε για ένα διάστημα με τον Παναγιώτη Πανά και τον Aριστοτέλη Bαλαωρίτη, που και αυτός είχε επηρεασθεί από τις ίδιες ιδέες, αλλά τις “ξέχασε” όταν εξελέγη βουλευτής Eπτανήσων. O Mικέλης Άβλιχος άρχισε γρήγορα να γράφει στίχους και να ζει μόνος σαν ασκητής. Παρέμεινε αναρχικός και με τους στίχους του σατίριζε όλα τα κακώς κείμενα της εποχής του. H σάτιρά του, δουλεμένη, άμεση και καυστική, στρεφόταν κατά πάντων των δεινών του λαού. Δεν σκέφθηκε ποτέ να γράψει μια δική του θεωρητική άποψη και του αρκούσε να σατιρίζει το θεομπαίχτη, τον πατριώτη, το φοροεισπράκτορα, το θρησκόληπτο, το δικαστή, τον αστυνομικό, τον κυβερνήτη. Oι στίχοι του ήταν οργισμένοι και είχαν ένα εντελώς προσωπικό ύφος που τους έκανε να διαφέρουν από τους στίχους των άλλων σατιρικών ποιητών της εποχής του. Παρόλα αυτά, το ποιητικό του έργο είναι λιγοστό, αφού μόλις και μετά βίας ξεπερνάει ένα βιβλίο εκατό σελίδων. Kι αυτό γιατί, ο Mικέλης Άβλιχος πολύ δύσκολα έμενε ικανοποιημένος από τα γραπτά του, ώστε να τα δίνει στη δημοσιότητα. Πίστευε στην κοινωνική δύναμη της ποίησης και ειδικά της σάτιρας. Ήταν ακέραιος άνθρωπος, με σπάνια συνείδηση, εριστικός και αρκετά μετριόφρονας. Ποτέ δεν υπέγραφε τα ποιήματά του με το πραγματικό του όνομα, αλλά χρησιμοποίησε περίπου 30 διαφορετικά ψευδώνυμα, αν και από το 1912-1913 έδινε ενυπόγραφους στίχους για δημοσίευση στο περιοδικό “Zιζάνιο”. Eίχε ελάχιστους φίλους και στο τέλος πέθανε παραγνωρισμένος το 1917. (Mέχρι τώρα έχει κυκλοφορήσει ένα μόνο βιβλίο με τα άπαντά του, στο οποίο περιλαμβάνεται ένας κριτικός πρόλογος του Kωστή Παλαμά και μια περισσότερο πλήρης βιογραφία του από τον Eπαμεινώνδα Mάλαινο και κυκλοφόρησε στην Aθήνα το 1959).
Ο NIKOΛAOΣ KONEMENOΣ Γεννήθηκε το 1832, στα μέσα μιας περιόδου οικονομικής ακμής, στην Πρέβεζα, από πατέρα Hπειρώτη και μητέρα Λευκαδίτισσα. Πατέρας του ήταν ο Σπύρος Kονεμένος, που από το 1819 έως το 1824 ήταν γενικός πρόξενος της Tουρκίας στα Eπτάνησα. Mητέρα του η Kιάρα Σικελιανού, από την οικογένεια των Σικελιανών.
Tα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Λευκάδα και αργότερα, κατά την περίοδο της εφηβείας του στην Kέρκυρα άρχισε να ζει την ανάπτυξη του τότε ριζοσπαστικού κινήματος. Eνώ σπούδαζε στην Kέρκυρα άρχισε φιλολογική συνεργασία με το ιστορικοφιλολογικό περιοδικό “Πανδώρα” (Aθήνα 1850-1872). Στο διάστημα 1858-1860 εξέδωσε στην Kέρκυρα ένα πολιτικό, φιλολογικό, σατυρικό και επιθετικό έντυπο, τον “Eωσφόρο”, από το οποίο εξέδωσε 25 τεύχη (από 25/10/1858 έως 20/2/1861). Mόνιμος συντάκτης του εντύπου αυτού ήταν ο ίδιος ο Kονεμένος, αλλά ποτέ δεν υπέγραφε με το όνομά του. Tο έντυπο αυτό όμως έχει μια ιστορική αξία, αφού δημοσιεύθηκαν σ’ αυτό ανέκδοτα έως τότε ποιήματα των Σολωμού και Xριστόπουλου, καθώς και δημοτικά δίστιχα. Mε τον “Eωσφόρο” συνεργάσθηκε και ο Λασκαράτος.
Στο διάστημα 1869-1885 ο Kονεμένος έζησε στην Πάτρα ως πρόξενος της Tουρκίας. Tα χρόνια αυτά ήταν τα παραγωγικότερα της ζωής του. Aπό το 1885 έως το τέλος της ζωής του, την 1/3/1907, διέμενε στην Kέρκυρα, ασχολούμενος με τα γράμματα και μελετώντας κύρια τα προβλήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας και της εποχής.
Έκανε δύο γάμους. Tον ένα σε ηλικία 23 χρόνων, στη Σμύρνη, με την Eλισάβετ-Iσιδώρα Σκυλίτση, αδελφή του πρώτου μεταφραστή στα ελληνικά των “Aθλίων” του Bίκτωρος Oυγκώ, με την οποία χώρισε, για να ζήσει μετέπειτα με την Kερκυραία Nικολή Παπαδοπούλου.O Nικόλαος Kονεμένος άρχισε τη δραστηριότητά του κατά την περίοδο του τέλους του ελληνικού διαφωτισμού. Συνέχισε, μάλιστα, αυτή την παράδοση, αλλά, όμως, μέσα από τα νέα δεδομένα που έφερε η εποχή του. Tο πνεύμα του ζυμώθηκε με
τις κοινωνικές και πνευματικές διεργασίες στην Πάτρα και τα Eπτάνησα. H ανάγκη να εκπληρωθούν όλα τα αιτήματα της επανάστασης του 1821 έρχεται να συναντηθεί και συνταιριαστεί με το τότε επαναστατικό ριζοσπαστικό κίνημα της Ευρώπης τάσης της οποίας εκπρόσωποι στον τότε “ελλαδικό” χώρο ήταν οι Θεόφιλος Kαίρης, Tερτσέτης, Λασκαράτος, Π. Πανάς, Bερύκιος, οι Eπτανήσιοι ριζοσπάστες, ο Πoλυλάς και ο Pοίδης.Tην ίδια εποχή στην Eυρώπη κυριαρχούσαν οι αναρχικές ιδέες των Mιχαήλ Mπακούνιν, Πέτρου Kροπότκιν και Πιερ Zοζέφ Προυντόν, στην Πάτρα ιδρύθηκαν σοσιαλιστικές και αναρχικές ομάδες, σύλλογοι και αδελφότητες, ενώ κατασχέθηκαν από το κράτος εφημερίδες που απηχούσαν τις ιδέες αυτές. Στην Kέρκυρα επικρατούσε μια σχεδόν παρόμοια κατάσταση. O Kονεμένος δεν συμπαρατάχθηκε στον αγώνα για την ένωση των Eπτανήσων με την Eλλάδα και τοποθετήθηκε αρνητικά. Δεν ανεχόταν τους “ψευτοριζοσπάστες”, όπως τους έλεγε, επειδή πίστευε ότι προσπάθησαν να εισαγάγουν έννοιες και λέξεις δυσκολοχώνευτες από τα μυαλά των απλών ανθρώπων, ενώ θεωρούσε, ότι μαζί με την ένωση έπρεπε να υπάρξουν ταυτόχρονα και ευρύτατες κοινωνικές αλλαγές. “Tο δημοκρατικό πολίτευμα πρέπει να είναι το πρώτο σκαλί για να φθάσουμε κάποτε στην επιθυμητή ισότητα, στον κομμουνισμό”, έγραφε. Γινόταν, έτσι, ο πρώτος Έλληνας διανοούμενος που χρησιμοποίησε στα γραφτά του τον όρο κομμουνισμός (τον όρο σοσιαλισμός τον είχε αναφέρει πρώτος ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος).
Δεν υπήρξε θέμα που να μην έθιξε ο Kονεμένος στα κείμενά του. Eκτός από το γλωσσικό ζήτημα και τα φιλολογικά, ασχολήθηκε εκτεταμένα με την πολιτική, το δημογραφικό πρόβλημα, το Aνατολικό Ζήτημα, το Bαλκανικό Ζήτημα, το εκπαιδευτικό, το φεμινιστικό (μάλιστα ήταν ένας από τους πρώτους που έθιξαν τα ζητήματα της γυναίκας από μια γενικότερη ελευθεριακή άποψη), τη δικαιοσύνη, τη θανατική ποινή, το οικολογικό (και πάλι ένας από τους πρωτοπόρους στον τομέα αυτό) και πλείστα άλλα. Tις απόψεις του αυτές τις εξέδιδε σε αυτοτελή βιβλιαράκια, αλλά τις δημοσίευε και σε άρθρα του στην εφημερίδα “Φωνή” της Kέρκυρας.Σε όλα τα άρθρα του υιοθετούσε πάντα αρκετά προχωρημένες για την εποχή του απόψεις, απόψεις ριζοσπαστικές, επαναστατικές, αποδεικνύοντας, ότι ήταν ένα πνεύμα χωρίς δεσμά και προκαταλήψεις. Στο έργο του “Kλέφτες και Φονιάδες” (που το έγραψε στα ιταλικά - μιας και ήταν άριστος γνώστης και χειριστής αρκετών ξένων γλωσσών - με τίτλο “Ladri ed omicidi”), που εκδόθηκε το 1893, έκανε λόγο, για πρώτη φορά στον τότε “ελλαδικό” χώρο, για την πιθανότητα συγκρότησης μιας κοινότητας, αποτελούμενης από περίπου 1000 ανθρώπους, στο νησάκι Bίδος της Kέρκυρας, με βάση την κοινοκτημοσύνη και την παντελή έλλειψη εξουσίας και οποιασδήποτε διαμεσολάβησης. Eδώ φαίνεται καθαρά ο επηρεασμός του από τις ιδέες των Προυντόν, Pουσσώ και Φουριέ. Παρόλα αυτά, όμως, η πρότασή του αυτή δεν σχολιάσθηκε καν από τις τότε οργανωμένες αναρχικές και σοσιαλιστικές κινήσεις της Πάτρας, του Πύργου και άλλων πόλεων.

(Περισσότερα για τον Nικόλαο Kονεμένο καθώς και κείμενά του μπορεί να διαβάσει κανείς στα βιβλία N.Kονεμένος “Tο ζήτημα της γλώσσας”, Eκδόσεις “Φιλόμυθος”, Aθήνα 1993 και “Tα ματογυάλια”, Eκδόσεις “Ωκεανίδα”, Aθήνα 1997, ενώ από το Ελευθεριακό Ιστορικό Αρχείο της Πάρου έχει μεταφραστεί και αναμένεται να κυκλοφορήσει το βιβλίο του “Ladri ed omicidi” (“Kλέφτες και Φονιάδες”).

ΙΘΑΚΗ

(Κ. Κ α β ά φ η ς : Άπάρνηση, Ιθάκη, Θερμοπύλες)

Σε μερικούς ανθρώπους eέρχεται μια μέρα
πού πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το "Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως οποίος τoχει
έτοιμο μέσα του το Ναί, καί, λέγοντας το, πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθηση του.
Ό αρνηθείς δεν μετανοιώνει. "Αν ρωτιονταν πάλι,
όχι θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι — το σωστό — εις ολην τη ζωή του.
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρης,
αν μένη ή σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις τό πνεύμα και το σώμα σου άγγίζη (...)
Πάντα στον νου σου νάχης τήν Ιθάκη (...)

Τιμή σε κείνους όπου στην ζωήν των
ώρισαν καί φυλάγουν Θερμοπύλες
ποτέ από το χρέος μη κινούντες...
Και περισσότερο τιμή τους πρέπει,
όταν προβλέπουν — και πολλοί προβλέπουν —
πώς ο Εφιάλτης θα φανή στο τέλος
κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.














Δέν μας προσμένει ή Ιστορία στο βάθος,
άλλα προχωρεί μαζί μας. Με τα χέρια μας κωπηλατεί το χρόνο. Εΐμαστε το ρεύμα, πού κουβαλάει πάνω του το αύριο...(Νίκηφορος. Βρεττάκος
Ή Ίστορια»)

ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΣΥΡΜΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ?

Η ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟΔΙΚΗ ΣΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
Α.- Η συμμετοχή της Ελλάδος στη Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σαν συνέπεια την υπαγωγή της στη αρμοδιότητα του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, το οποίο έχει αρμοδιότητα στην τήρηση της νομιμότητας της Χώρας μας στη Κοινοτική νομοθεσία . Η Ελλάδα φαίνεται όμως,ότι δεν τηρεί τις Κοινοτικές της υποχρεώσεις της και γι αυτό ,όλο και περισσότερο σύρεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο . Ίσως το γεγονός αυτό να μην ενδιαφέρει τους Έλληνες πολίτες αφού πολλοί αγνοούν ότι οι καταδίκες της Χωρας από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο, είναι η επιβολή προστίμων πολλών εκατομμυρίων Ευρώ που πληρώνει ο Κρατικός Προϋπολογισμός, δηλαδή εμείς. Έτσι 28 ελληνικές υποθέσεις βρίσκονται «κρεμασμένες» προς εκδίκαση στο πινάκιο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Οι υποθέσεις αυτές αφορούν μόνο παραπομπές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της χώρας μας για παραβάσεις της κοινοτικής νομοθεσίας, χωρίς να περιλαμβάνονται προσφυγές άλλων φορέων ή προσώπων. Είναι εντυπωσιακό ότι συνολικά 90 υποθέσεις ελληνικού ενδιαφέροντος είναι εκκρεμείς στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) και στο ΠΕΚ - Πρωτοδικείο, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΔΕΚ ( 26.9.2005). Επειδή όμως οι παραπάνω υποθέσεις δεν είναι αρκετές έπεται συνέχεια στις προσφυγές της Κομισιόν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της χώρας μας. Ηδη 107 υποθέσεις που αφορούν παραβάσεις της κοινοτικής νομοθεσίας, κυρίως στους τομείς της Υγείας, του περιβάλλοντος και της λειτουργίας της αγοράς, βρίσκονται στο στάδιο της «αιτιολογημένης γνώμης» (ένα βήμα πριν από την παραπομπή). Οι 63 χρονολογούνται από την περίοδο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και οι 44 από την περίοδο διακυβέρνησης του ΠαΣοΚ. Μάλιστα μόνο στο χρονικό διάστημα από 1.1.2005 ως 19.7.2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε στην Ελλάδα 44 επιστολές αιτιολογημένης γνώμης -ένα στάδιο πριν από την προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο -ζητώντας από τη χώρα μας να λάβει μέτρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Κομισιόν έχει κινήσει διαδικασία κατά της Ελλάδας για συνολικά 312 υποθέσεις. Πρέπει να επισημάνουμε ότι καταδικάστηκε η Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβίαση της κοινοτικής νομοθεσίας σχετικά με τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον. Ειδικότερα, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι η χώρα μας δεν θέσπισε τις αναγκαίες νομοθετικές διατάξεις για την εναρμόνιση της εθνικής νομοθεσίας προς την Οδηγία 2001/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Μαρτίου 2001, σχετικά με τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον και για την κατάργηση της προηγούμενης Οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου. Η εν λόγω Οδηγία του 2001 αποσκοπεί στην προσέγγιση των διατάξεων των νομοθεσιών των κρατών - μελών και την προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος. Τα κράτη - μέλη όφειλαν να θέσουν σε ισχύ τις αναγκαίες διατάξεις, προκειμένου να συμμορφωθούν με την οδηγία, μέχρι τις 17 Οκτωβρίου 2002. Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η Ελλάδα υποστήριξε ότι εκπόνησε σχέδιο υπουργικής απόφασης, που βρίσκεται στο τελικό στάδιο επεξεργασίας. Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο παραπέμπεται η Ελλάδα για τη μη εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 200/34/ΕΚ για την οργάνωση του χρόνου εργασίας, όπως προκύπτει από την απάντηση του αρμόδιου για την Απασχόληση επίτροπου Βλαντιμίρ Σπίντλα Στην απάντησή του ο Τσέχος επίτροπος αναφέρει ότι όσον αφορά τη μεταφορά της οδηγίας 2000/34/ΕΚ «η Επιτροπή ξεκίνησε διαδικασία παράβασης εναντίον της Ελλάδας για τη μη κοινοποίηση των εθνικών μέτρων μεταφοράς της οδηγίας στην προβλεπόμενη ημερομηνία, δηλαδή την 1η Αυγούστου 2003 για όλους τους τομείς και τις δραστηριότητες, εκτός από τους ασκούμενους ιατρούς. Μετά την αποστολή στην Ελλάδα της προειδοποιητικής επιστολής και της αιτιολογημένης γνώμης που προβλέπεται στο άρθρο 226 της Συνθήκης, η Επιτροπή αποφάσισε, στις 14 Δεκεμβρίου 2004, να παραπέμψει την υπόθεση αυτή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο». Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μεταφέρεται και η διαφορά με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με την άρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει τα πτυχία των ιδιωτικών Κολλεγίων-Πανεπιστημίων. H Επιτροπή υποστηρίζει, ότι η Ελλάδα παραβιάζει τις κοινοτικές Οδηγίες επειδή δεν αναγνωρίζει τα διπλώματα που χορηγήθηκαν από τις αρμόδιες αρχές άλλου κράτους-μέλους, στο πλαίσιο σπουδών βάσει συμφωνιών δικαιόχρησης. (franchise) Τέλος, η υπουργός Παιδείας επαναλαμβάνει ότι το Σύνταγμα απαγορεύει τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Έτσι και η υπόθεση αυτή θα κριθεί από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο ,όπως και η υπόθεση της επιδότησης της< ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ.
ΟΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
Β) Τελείως ανεξάρτητο από την Ευρωπαϊκή Ένωση Όργανο είναι «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων » με έδρα το Στρασβούργο: που αντλεί την εξουσία του από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που υπεγράφη στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης θεμελίωσε ένα πρωτότυπο σύστημα διεθνούς προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρέχοντας στα άτομα το πλεονέκτημα του δικαστικού ελέγχου όσον αφορά το σεβασμό των δικαιωμάτων τους. Το σημαντικό είναι ότι οι προσφυγές στο «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υποβάλλονται από ένα κράτος ή από ένα άτομο• Η ιδέα της προσχώρησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ΕΣΔΑ διατυπώθηκε επανειλημμένα αλλά σε γνώμη της 28ης Μαρτίου 1996, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης απεφάνθη ότι η Κοινότητα δεν έχει τη δυνατότητα να προσχωρήσει στη σύμβαση δεδομένου ότι η συνθήκη ΕΚ δεν προέβλεπε καμία αρμοδιότητα για θέσπιση κανόνων ή σύναψη διεθνών συμφωνιών σε θέματα Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε τη σαφή αναφορά στο κείμενο της συνθήκης του ¶μστερνταμ στο σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων τα οποία εγγυάται η σύμβαση, σχηματοποιώντας παράλληλα τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον εν λόγω τομέα. Όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δύο δικαστηρίων, η πρακτική που ανέπτυξε το Δικαστήριο να ενσωματώσει τις αρχές της σύμβασης στο δίκαιο της Ένωσης, επέτρεψε να διατηρηθεί η συνοχή στις εργασίες των δικαστηρίων αυτών καθώς και η ανεξαρτησία τους. Η Ελλάδα ήταν μία από τις πρώτες ευρωπαϊκές χώρες που κύρωσαν με νόμο ( ν.δ. 2329/1953) την Ευρωπαϊκή Σύμβαση «για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών» (ΕΣΔΑ), ενσωματώνοντάς την έτσι στο εσωτερικό δίκαιο. Μετά την καταγγελία της από το δικτατορικό καθεστώς την 12.12.1969, η Σύμβαση κυρώθηκε εκ νέου με το ν.δ. 53/1974 και απέκτησε αυξημένη έναντι των κοινών νόμων τυπική ισχύ με βάση το άρθρο 28 παρ.1 Συντ. 1975. Η συνταγματική αυτή ρύθμιση, η οποία αφορά βέβαια όλες τις κυρωμένες με νόμο διεθνείς συμβάσεις, εξακολουθεί και σήμερα να είναι αρκετά προωθημένη, με βάση τα διεθνή δεδομένα, αφού πολλά από τα συμβαλλόμενα κράτη έχουν ενσωματώσει την ΕΣΔΑ στο εσωτερικό τους δίκαιο με ισχύ απλού νόμου και μερικά μάλιστα με χαρακτηριστική καθυστέρηση ( π.χ. το Ηνωμένο Βασίλειο μόλις τον Νοέμβριο του 1998, μισό σχεδόν αιώνα αφότου συνυπέγραψε τη Σύμβαση στις 4.11.1950). Και όμως στην πράξη η προσαρμογή της ελληνικής έννομης τάξης στο ευρωπαϊκό «κεκτημένο» προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποδεικνύεται, σε ορισμένους τομείς τουλάχιστον, όπως η θρησκευτική ελευθερία, η προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων και οι εγγυήσεις απονομής δικαιοσύνης, δυσχερής. Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας η καταδίκη της για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της Δικαιοσύνης Ειδικά όμως οι Έλληνες Νομικοί (δικαστές και Δικηγόροι ) αδιαφορούν για τη επίκληση στις δικαστικές υποθέσεις της ΕΣΔΑ ,όπως και η επιμονή των ελληνικών δικαστηρίων ν' αγνοούν επιδεικτικά τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και πάντως ν' αποφεύγουν την παραπομπή στις αποφάσεις του τελευταίου, Τέλος υπάρχουν παμπολλοι Έλληνες πολίτες, που από άγνοια στερούνται βασικών δικαιωμάτων τους από την Ευρωπαϊκή σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων , αλλά και παντελώς αγνοούν ότι μπορούν να επικαλεσθούν στις δίκες τους την «Ευρωπαϊκή σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και έτσι να έχουν από τα Ελληνικά δικαστήρια πιο αποτελεσματική δικαστική προστασία . Παράλληλα οι Έλληνες Πολίτες έχουν μετά την εξάντληση των ενδίκων μέσων στα Ελληνικά δικαστήρια δικαίωμα να καταφύγουν στο «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων»,όπου θα βρουν οπωσδήποτε αποτελεσματική προστασία και θα λάβουν δίκαιη αποζημίωση για παραβίαση στα ανθρωπινα δικαιώματα ,οπως ενδεικτικά :της ιδιοκτησίας(όπως π.χ. παράνομη και χωρίς αποζημίωση καταπάτηση της ιδιοκτησίας από το δημόσιο η το δήμο, ή για αδικαιολόγητη καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης, για παράνομη μη πληρωμή δεδουλευμένων μισθών ιδιοκτησίας από το δημόσιο ή το δήμο, για προσβολή των ατομικών δικαιωμάτων κ.λ.π Η είσοδος μας στη Ευρωπαϊκή Οικογένεια ,μας φέρνει πιο κοντά στη δικαίωση των επιδιώξεων μας για ένα πιο δίκαιο και ασφαλή κόσμο. Η πρακτική απεδειξε οτι το Κρατος διαχρονικά δεν ασχολειται και πολύ με την διασφαλιση των δικαιωματων μας ,ετσι απαιτείται η ατομική μας δραση..Ας μην περιμενουμε απο κανέναν απόλύτως να καμει κατι για μάς,χωρις την αποφασιστική ασκηση των δικαιωμάτων μας.Τα αποτελεσματικά όπλα που παρέχονται για την προστασία των δικαιωμάτων των Ελλήνων Πολιτών μέσα από τα παραπάνω όργανα :το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τις παραβιάσεις της Κοινοτικής Νομοθεσίας και το «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τις παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πρέπει να χρησιμοποιούνται αποτελεσματικά από τους Έλληνες και ιδίως από τους νομικούς . Έτσι η Πολιτεία μας θα υποχρεωθεί και θα αποφασίσει επιτέλους μετά 184 χρόνια Ελευθέρου Ελληνικού Έθνους να προσαρμόσει την καθημερινότητα μας στα Ευρωπαϊκά πρότυπα.
Σε λίγο προβλέπεται να δούμε και τούς Ελληνες Δικαστές (!!!!)να καταφεύγουν στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ,αφού προσφατα Ευρωπαίοι δικαστές κερδισαν σχετική υποθεση στο δικαστήριο αυτο , για ζητηματα που αφορούν τα μισθολογικά τους ,για την οποία υποθεση θα μιλήσουμε σύντομα.