ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

 

1.ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Στο πλαίσιο της συζήτησης για την αναθεώρηση του Συντάγματος, τίθεται συνεχώς στην δημόσια ζωή το ζήτημα της Ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Το ζήτημα εντοπίζεται στις περισσότερες συζητήσεις στο θέμα της επιλογής της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης, ζήτημα εξαιρετικό σημαντικό, παράλληλα υπάρχουν ζητήματα, όπως

·        η λογοδοσία της δικαιοσύνης[1],

·        ο έλεγχος συνταγματικότητάς των νόμων,

·        η πλήρης απεξάρτηση της Δικαιοσύνης από την Εκτελεστική Λειτουργία,

·        τον αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο, όλων χωρίς εξαίρεση των πράξεων εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας ακόμη και της παραβίασης των διατάξεων που αφορούν στην καλή νομοθέτηση[2] ή των Interna corporis.[3]

·        Είναι καιρός για την κατάργηση των Δικαστηρίων των άρθρων 99Σ (δικαστήριο αγωγών κακοδικίας και 86 παρ 4 Σ(Μισθοδικείο)ή σε κάθε περίπτωση τροποποίηση των όρων προσφυγής και συνθέσεως τους.

 

 

 

2. Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης[4] είναι στενά συνυφασμένη με τις αλληλένδετες αρχές του Κράτους Δικαίου[5]. Αναφορά στις διατάξεις των άρθρων 62,86,90 § 5, 88 ,91,95, 99, 100.

Α) Με την επιλογή της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης[6] από τις Ολομέλειες των Ανωτάτων Δικαστηρίων και το Υπουργικό Συμβούλιο, τροποποιούμενου σχετικά του άρθρου 90 § 5 Σ .

Ι.Η επιλογή προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων:

Ο Πρόεδρος, για θέση προτείνονται τρείς Αντιπρόεδροι από την Ολομέλεια του οικείου δικαστηρίου, μεταξύ των Αντιπροέδρων του δικαστηρίου αυτού και τελικά την επιλογή να ενεργεί το Υπουργικό Συμβούλιο μεταξύ των προτεινομένων.

ΙΙ.Η επιλογή Αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων:

 Οι Αντιπρόεδροι: Για θέση προτείνονται από την Ολομέλεια του οικείου δικαστηρίου, όμως να περιορίζεται μεταξύ των αρχαιότερων δικαστών του οικείου δικαστηρίου. Την επιλογή να ενεργεί το Υπουργικό Συμβούλιο μεταξύ των προτεινομένων

Το αυτό κατ’ αναλογίαν θα πρέπει να ισχύσει και για τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

ΙΙΙ. Όριο ηλικίας δικαστικών λειτουργών: (άρθρο 88 § 5 Σ) Τροποποίηση της διατάξεως με κατάργηση της διάταξης και σκοπό την καθιέρωση νομοθετικά ενιαίου ορίου ηλικίας ανεξαρτήτως βαθμού του εβδομηκοστού έτους.

 Β)Κατάργηση κάθε ελέγχου του Υπουργού Δικαιοσύνης:

Κατάργηση κάθε ελέγχου του Υπουργού Δικαιοσύνης για την άσκηση πειθαρχικής αγωγής κατά δικαστικού λειτουργού, για διαφωνία σε προσαγωγή δικαστικού λειτουργού (άρθρο 91 Σ), ειδικότερα: α) Κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 91 § 3 Σ: «3. …. Tήν πειθαρχική αγωγή εγείρει και ο Υπουργός της Δικαιοσύνης». β) Κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 91 § 3: «3. Αν ο Υπουργός Δικαιοσύνης διαφωνεί με την κρίση Ανώτατου δικαστικού συμβουλίου, μπορεί να παραπέμπει το ζήτημα στην ολομέλεια του οικείου ανώτατου δικαστηρίου, όπως νόμος ορίζει» και της διατάξεως του άρθρου 91 § 4: «§ 4. Οι αποφάσεις της ολομέλειας ως δευτεροβάθμιου ανώτατου δικαστικού συμβουλίου για το ζήτημα που έχει παραπεμφθεί σε αυτήν, καθώς και οι αποφάσεις του ανώτατου δικαστικού συμβουλίου, είναι υποχρεωτικές[7]».

 

Γ) Ο έλεγχος συνταγματικότητάς των νόμων:

Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, το οποίο θεσμοθετείται με βάση το άρθρο 100 του Συντάγματος, έχει αρμοδιότητες εκλογοδικείου (έκπτωση βουλευτών λόγω κωλύματος ή ασυμβιβάστου, έλεγχος δημοψηφίσματος) και αρμοδιότητα να επιλύει τη σύγκρουση απόψεων ανώτατων δικαστηρίων σχετικά με την έννοια ή τη συμφωνία με το Σύνταγμα διατάξεων τυπικού νόμου. Η αναβίβαση του ΑΕΔ, σε «Συνταγματικό» Δικαστήριο που θα επιλύει τελικώς τα πάσης φύσεως συνταγματικά ζητήματα, με την χορήγηση δικαιώματος ατομικής προσφυγής από οποιονδήποτε πολίτη και την καθιέρωση προληπτικού ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων και των κανονιστικών πράξεων από το Συμβούλιο της Επικράτειας. Να ισχύει ως γενικός κανόνας καμμιά πράξη των οργάνων της Πολιτείας να μην παραμένει δικαστικά ανέλεγκτη.

Δ) της συμμόρφωσης της Πολιτείας στις αποφάσεις των δικαστηρίων :

Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης αλλά και του ΕΔΔΑ και ΔΕΕ,   πρέπει και να εφαρμόζονται άμεσα από την Διοίκηση, πράγμα που πρέπει να βελτιωθεί και  προστεθεί ρητά στην διάταξη του άρθρου 95 § 5 του Συντάγματος. Αυτονόητη είναι ευθύνη του κράτους και από παράνομες πράξεις οργάνων του για αποζημιώση63 από πρόδηλο σφάλμα του δικαστικού λειτουργού. 64Το ΕΔΔΑ με αφορμή την 800/2021 απόφαση του ΣτΕ, εξέδωσε την ιστορική Απόφαση του στην «ΥΠΟΘΕΣΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙΔΗΣ ΚΑΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (NO. 3) (57246/21)» και έκρινε ότι σύμφωνα με άρθρο 6 παρ 1 της ΕΣΔΑ, δεν μπορεί να εμποδισθεί η άσκηση αγωγής αποζημιώσεως κατά τις διατάξεις των άρθρων 105-106 ΕισΝΑΚ, υφισταμένης αστικής ευθύνης του δημοσίου, από πράξεις των οργάνων του Κράτους και μάλιστα της δικαστικής λειτουργίας (βλ. ΣτΕ 2168/2016 ε-επταμ., 48/2016 επταμ., 1330/2016).

 

 

Ε) Η λογοδοσία στην δικαιοσύνη:

Θεσμοθέτηση του «Ανωτάτου Συμβουλίου της Δικαιοσύνης» που θα είναι και το «Εθνικό Συμβούλιο Μεταρρύθμισης Δικαιοσύνης», δηλαδή ενός οργάνου λογοδοσίας και  συμβουλευτικού οργάνου της Πολιτείας, ήτοι μιας συντονιστικής επιτροπής από όλους τους λειτουργούς της δικαιοσύνης με θεσμική ιδιότητα (ηγεσίες δικαστηρίων συνδικαλιστικές Συντάγματος, οργανώσεις δικαστών, Ολομέλεια Δικηγόρων, Συμβολαιογράφων), που να θέσουν το ζήτημα του τι πρέπει να γίνει για την βελτίωση του όλου συστήματος απονομής της δικαιοσύνης.

Στ)Ουδείς μπορεί και με οποιαδήποτε διάταξη να εμποδίζεται στην άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας, κατάργηση προνομίων( άρθρων 62,86Σ):

1.Το εύρος εφαρμογής του άρθρου 62,86 Σ βρίσκεται, υπό έντονη αμφισβήτηση, ύστερα από τις πρόσφατες εξελίξεις στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ (βλ. υπόθεση Μπακογιάννη κατά Ελλάδος, Συγγελίδης κατά Ελλάδος της 11ης Φεβρουαρίου 2010 (προσφυγή 24895/07).

2.Η τροποποίηση του άρθρου 62 Σ(Ακαταδίωκτο των βουλευτών)  και η πλήρης κατάργηση του άρθρου 86 Σ(Δίωξη κατά μελών της Κυβέρνησης): Προτείνεται ότι: Η ασυλία δεν ισχύει όταν ένας βουλευτής ή Υπουργός καταληφθεί επ’ αυτοφώρω διαπράττων κακούργημα ή πλημμέλημα. Όλοι πρέπει να υπάγονται στο φυσικό δικαστή στον οποίο υπάγονται και οι πολίτες η εξαίρεση που πρέπει να υπάρχει όταν υπάρχει ζήτημα που αφορά την άσκηση των καθηκόντων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Πρέπει άμεσα να ανοίξει ευρύτατος διάλογος με όλα τα μέσα ενημέρωσης και με το διαδίκτυο, όπου όλοι οι Έλληνες πολίτες θα μπορούν να καταθέτουν τις απόψεις τους, έτσι ώστε άξια να μπορούμε να έχουμε ένα νέο Σύνταγμα που υπερήφανα να λέμε:«... Χρώμεθα γάρ πολιτεία ον ζηλούση τούς των πέλας νόμους, παράδειγμα δε μάλλον αντοί οντες τισίν ή μιμού-μενοι ετέρους, καί Ονομα μεν διά το μή ές ολίγους αλλ'ές πλεί-ονας οίκείν δημοκρατία κέκληται· μέτεστι δε κατά μεν τούς νό-μους προς τά ίδια διάφορα πάσι το ίσον, κατά δε την αξίωσιν, ώς έκαστος εν τω ενδοκιμεί, ονκ απο μέρουςτο πλέον ές τά κοινά ή απ' αρετής προτιμάται, ονδ' ανκατά πενίαν, εχων γέ τι αγαθόν δράσαι την πόλιν, αξιώματος αφανεία κεκώλυται ...»[8]

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2024[9]

---

[1] Βλ. Μιχάλης Ν. Πικραμένος «Η λογοδοσία των δικαστών στη δημοκρατία: δημόσια εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη» (Ευρασία, Αθήνα 2022)

[2] Βλ. Χρ. Ντουχάνης, Ο δικαστικός έλεγχος του κύρους των κανόνων δικαίου και ιδίως των κανονιστικών διοικητικών πράξεων, ΘΠΔΔ 8-9/2017, 795.

[3] Βλ. ΣτΕ 360/2017.

[4] Βλ. Δημ. Γ. Ράϊκος, «Η αμεροληψία κατά την απονομή της δικαιοσύνης», ομιλία στην ημερίδα ΕΔΔ-ΚΕΔΙΒΑ της 3.4.2014, ανάρτηση στην ιστοσελίδα της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών.

[5] Βλ.Ε. Κρουσταλάκης, Η δικαστική εξουσία, η ανεξαρτησία της και η κοινή γνώμη, ΕλλΔνη 27 [1986]. 36 επ.

[6] Ο Πρόεδρος του ΣτΕ Κ. Μενουδάκος προτείνει: «Γίνεται μεγάλη συζήτηση για το ποιος επιλέγει τον πρόεδρο και τους αντιπροέδρους των ανώτατων δικαστηρίων. Νομίζω ότι αυτή είναι λάθος συζήτηση, διότι πραγματικά δεν μπορεί να βρεθεί ο ιδανικός τρόπος και το ιδανικό εκλεκτορικό σώμα, το οποίο δεν θα είχε κάποιες αδυναμίες. Αυτό που πρέπει να γίνει -και είναι το τέταρτο σημείο που προτείνω-, είναι να καταργηθεί ο βαθμός του προέδρου», πηγή: www.enet.gr 12 Φεβ 2013.

[7] Για τον Υπουργό.

[8] (ΘΟΥΚ 2.34.1-2.46.2: Ο Επιτάφιος του Περικλή).

[9] Αφιερώνεται στην ιερή μνήμη του πατέρα μου Παναγιώτη Α. Αργυρού(+16.7.1994).

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ

«Η αναβολή είναι το σφαγείο όλων των ωραίων αποφάσεων.»

Είναι βέβαιον ότι το 2018 που φθάνει σε λίγες μέρες είναι προεκλογικός χρόνος ,αφού  κατά το Σύνταγμα μας η εκλογική αναμέτρηση πρέπει να γίνει  το αργότερον μέχρι  και τον Σεπτεμβρίου 2019.

Ο δρόμος προς την άβυσσο, δηλαδή η  δημοσιονομική κρίση, αλλά και η σοβούσα κοινωνική αναταραχή και ανωμαλία, απεκάλυψε πλήρως την επιτακτική ανάγκη, για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος μέσω μιας νέας ουσιαστικής και δραστικής συνταγματικής Αναθεωρήσεως. Η συζήτηση  και άμεση είναι και επίκαιρη. Η Βουλή ψηφίζει μόνη της, ως διακριτό αυτοτελές πολιτειακό όργανο, την αναθεώρηση του Συντάγματος. Η διαδικασία της αναθεώρησης εκτείνεται σε δύο συνεχόμενες περιόδους (άρα σε δύο συνεχόμενες Βουλές) και περιγράφεται αναλυτικά στο άρθρο 110 του Συντάγματος και στο άρθρο 119 του Κανονισμού της Βουλής. Το Σύνταγμα του 1975 έχει αναθεωρηθεί μέχρι σήμερα τρεις φορές: το 1986 (Α’ και Β’ Ψήφισμα), το 2001 και το 2008. Είναι προφανές εν όψει και της εκτάσεως της Αναθεωρητικής λειτουργίας.  ότι παράλληλα με το σύνηθες Έργο της η Βουλή πρέπει να προχωρήσει τάχιστα  με την επίσημη έναρξη της διαδικασίας Αναθεωρήσεως στις σχετικές εργασίες, ώστε στον  μέχρι τις βουλευτικές εκλογές χρόνο να έχει ολοκληρώσει το έργο της πρώτης φάσεως της Αναθεώρησης, Φοβούμαι ότι ο χρόνος δεν επαρκεί  για μια συστηματική και πλήρη Αναθεώρηση, ελλοχεύει και ο κίνδυνος ανατροπών από μικροπολιτικές σκοπιμότητες εν όψει των επικειμένων εκλογών. Έτσι κάθε καθυστέρηση είναι εγκληματικά επικίνδυνή. Ίσως ο Πολιτικός κόσμος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων αντιλαμβανόμενος τις επιτακτικές ανάγκες της Κοινωνίας και το Εθνικά συμφέρον και  πρέπει να συμφωνήσει σε άμεσα ζητήματα υψίστης προτεραιότητας για τον εκσυγχρονισμό της Πολιτείας . Είναι ντροπή  να διαλύεται η Βουλή με πρόσχημα την Προεδρική εκλογή, είναι ντροπή τα προνομία και ασυλίες βουλευτών και Υπουργών , είναι ντροπή η έλλειψη λογοδοσίας και θητείας σε όλα  τα αιρετά όργανα, είναι ντροπή ο μισός νεανικός πληθυσμός να ξενιτεύεται για να σπουδάσει (περίπου 65.000 έλληνες φοιτητές σπουδάζουν σήμερα στο εξωτερικό, σχεδόν 1 δισ. ευρώ «βγαίνει» ετησίως από τη χώρα μας για σπουδές), ενώ θα μπορούσε να σπουδάζει σπίτι του, είναι ντροπή τα κληροδοτήματα να ρημάζουν, γιατί αδυνατεί το κράτος να τα διαχειριστεί (χαρακτηριστικό το κληροδότημα Ζαΐμη και Μεταξάτου ),είναι ντροπή να μην ελέγχει κανένας την κρατική σπατάλη (80 δημόσιοι υπάλληλοι σε 2 κτίρια 80.000 τ.μ. που κοστίζουν 6 εκατ. ετησίως...)

     Νομίζω ότι όλοι πρέπει να συμφωνήσουν τα ακόλουθα  ενδεικτικά σημεία:

1.- -Αξίζει θεραπευθεί το τεράστιο ζήτημα που δημιουργεί η διάταξη του άρθρου 32 Σ που επιτάσσει βουλευτικές εκλογές, αν στην εκλογή του ΠτΔ δεν επιτευχθεί αριθμητική πολιτική συναίνεση στη Βουλή. Προτείνεται να διεξάγονται τρείς ψηφοφορίες και στην Τρίτη να εκλέγεται Πρόεδρος με 151 ψήφους ,αλλιώς  οι δύο πλειοψηφήσαντες υποψήφιοι  Προέδροι τίθενται στην ψήφο του Λαού, που εκλέγει  τον ΠτΔ. Προτείνεται η  ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του ΠτΔ

2.- Την απόλυτη καθιέρωση της Δικαστικής Ανεξαρτησίας, με την επιλογή της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης από τις Ολομέλειες  των Ανωτάτων Δικαστηρίων, τροποποιουμένου σχετικά του άρθρου 90 παρ 5 Σ. αλλιώς  Να προκριθεί αλλιως  ως λύση η επιλογή της Ηγεσίας να γίνεται τελικά μετά από πρόταση της οικείας Ολομέλειας μεταξύ των αρχαιότερων δικαστών του οικείου δικαστηρίου σε διπλάσιο αριθμό των κενουμένων θέσεων, τότε την επιλογή να κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

3.- Η αναβίβαση του ΑΕΔ,σε «Συνταγματικό» Δικαστήριο» που θα επιλύει τελικώς τα πάσης φύσεως συνταγματικά ζητήματα, με την χορήγηση δικαιώματος ατομικής προσφυγής από οποιονδήποτε πολίτη και την καθιέρωση προληπτικού ελέγχου συνταγματικότητος των νόμων και των κανονιστικών πράξεων από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Προτείνεται βέβαια να διατηρήσουν όλα τα δικαστήρια (όλων των βαθμίδων και δικαιοδοσιών) τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων.

4.-Εκλογή λαϊκών δικαστών : Στα Ανώτατα Δικαστήρια να επιλέγονται (εκτός επετηρίδας) από τις Ολομέλειες τους κατά το 1/10 Δικαστές με ή χωρίς θητεία, που δεν προέρχονται όμως από το Δικαστικό Σώμα, διαθέτουν επαρκή νομική παιδεία και θα μεταφέρουν το λαϊκό αίσθημα στο δικαστήριο (όπως συμβαίνει με το ΑΕΔ στο οποίο συμμετέχουν σήμερα καθηγητές Πανεπιστημίου).

5.- Καθιέρωση θεσμού «Γενικού Επιτρόπου της Επικρατείας» με την μετατροπή της Γενικής Επιτροπείας της Επικράτειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σε ανεξάρτητο δικαστικό ελεγκτή νομιμότητας, για τη διαφύλαξη της σύννομης και χρηστής διοικητικής δράσης που επάγεται δημοσιονομικό αποτέλεσμα και την καταπολέμηση της διαφθοράς. Στο Γενικό Επίτροπο της Επικρατείας υπάγονται διοικητικά όλοι οι ελεγκτικοί  μηχανισμοί του Κράτους.

6.-Τα μέλη της Κυβερνήσεως να μην υπερβαίνουν τους 20. Το εκλογικό σύστημα θα είναι σταθερό και θα μπορεί να αλλάζει μόνο με αυξημένη πλειοψηφία  της Βουλής.   

7.- Η κατάργηση κάθε μορφής προνομίου ή ασυλίας για τους βουλευτές και Υπουργούς. Ο μισθός των βουλευτών δεν μπορεί να υπερβαίνει το μισθού του Γενικού Διευθυντή.

8.- Η δημιουργία εκλογικών περιφερειών με γνώμονα την διαίρεση σε επίπεδο Περιφερειών, με βουλευτές Περιφέρειας και μόνιμο εκλογικό σύστημα. Πρόβλεψη για την ψήφο των αποδήμων Ελλήνων.

9. Να καθιερωθεί ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργικής και βουλευτικής ιδιότητας. Οι υπουργοί να κωλύονται να είναι υποψήφιοι βουλευτές μετά τη λήξη της θητείας τους, για μια βουλευτική περίοδο.

10.- Προτείνεται, επίσης, ανώτατο όριο θητειών για όλα τα αιρετά αξιώματα: Για τους βουλευτές το όριο αυτό θα είναι δύο θητείες.

11.- Η δημιουργία του ΑΣΔΥ: (Ανώτατο Συμβούλιο Δημόσιων Υπηρεσιών) με ευθύνη την οργάνωση και τη διοίκηση του προσωπικού των δημοσίων Υπηρεσιών.

12,- Την πλήρη αναμόρφωση του άρθρου 16 Σ με στόχο την  «δωρεάν παιδεία»  με πλήρη και απόλυτη προστασία της αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ κάτω υπό την αιγίδα του Κράτους, αλλά και την δημιουργία μη κρατικών Πανεπιστημίων και μάλιστα ξενόγλωσσων.

13. Η προστασία της Υγείας της  Εργασίας και της Κοινωνικής Ασφάλισης.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ «Στην πολιτική, όπως και στον πόλεμο, η χαμένη στιγμή δεν ξανάρχεται πλέον» (Ν Βοναπάρτης)

Η σημερινή κρίση επιβάλλει την προσαρμογή του Συντάγματος μας για την θωράκιση της Ελληνικής Πολιτείας στις καινούργιες πραγματικότητες Είναι γνωστόν ότι   οι αποφάσεις της παρούσας Βουλής δεν δεσμεύουν την επόμενη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι μπορεί να τροποποιήσει κατά το δοκούν τις αναθεωρητέες διατάξεις αφού τις ψηφίσει με την απαιτούμενη πλειοψηφία

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το Σύνταγμα αλλά κυρίως η στρεβλή εφαρμογή του και ας προσέξουμε όμως  μην χάσουμε και αυτή την ευκαιρία

«Οι χαμένες ευκαιρίες δεν πηγαίνουν στον παράδεισο»

 ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ