Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μνημονιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μνημονιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29 Αυγούστου 2022

ΠΕΡΙ ΑΡΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

 ΠΕΡΙ ΑΡΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

 

Η ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΥΠΟ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ


https://docs.google.com/file/d/1kvQl6JuinftuhrLPRXjRrbJ2j_7gYuws/preview

«Όταν υιοθετούνται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ως εκ τούτου ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν ισχύει ως έχει στα ελληνικά μέτρα» τόνισε ο τότε πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ στις 23/2/2017.

Είχαν προηγηθεί μια σειρά μέτρων που είχαν νομοθετηθεί σ’ εφαρμογή των μνημονίων. Αρκετά απ’ αυτά κρίθηκαν από τα Ελληνικά δικαστήρια[1] ύστερα από την ιστορική απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ 668/2012[2], η οποία εκδόθηκε με αφορμή την φύση και λειτουργία του πρώτου μνημονίου (ν. 3833/2010 και ν. 3845/2010) και δημοσιεύθηκε στις 20-2-2012. «…αντιμετώπιση της κατά την εκτίμηση του νομοθέτη άμεσης ανάγκης καλύψεως οικονομικών αναγκών της χώρας όσο και στη βελτίωση της μελλοντικής δημοσιονομικής και οικονομικής της καταστάσεως, δηλαδή στην εξυπηρέτηση σκοπών, που συνιστούν κατ’ αρχήν σοβαρούς λόγους δημοσίου συμφέροντος και αποτελούν, ταυτοχρόνως, και σκοπούς κοινού ενδιαφέροντος των κρατών μελών της Ευρωζώνης, εν όψει της καθιερουμένης από τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως υποχρεώσεως δημοσιονομικής πειθαρχίας και διασφαλίσεως της σταθερότητας της ζώνης του ευρώ στο σύνολό της…» (σκέψη 35)Η απόφαση αυτή ήχθη ενώπιον του ΕΔΔΑ υπόθεση Ιωάννα ΚΟΥΦΑΚΗ κατά Ελλάδας[3].Το Δικαστήριο έκρινε ότι υφίσταται μεν επέμβαση στην απόλαυση του δικαιώματος στην περιουσία, η επέμβαση αυτή όμως είναι νόμιμη και υπαγορεύεται από λόγους δημοσίου συμφέροντος.

Η Ελληνική οικονομική κρίση ή ελληνική κρίση χρέους και η  έξοδος από την ενισχυμένη εποπτεία που έγινε στις 20 Αύγουστου έκλεισε  το επαχθές για τον Ελληνικό Λαό, κεφάλαιο κρίσης έπειτα από 12 χρόνια   και φαίνεται να  αρχίζουν να αποκαθίστανται πλέον  οι συνθήκες κανονικότητας στην Ελλάδα για πρώτη φορά από το 2010. Η Ελλάδα από την 1η Ιουλίου του 2015 θεωρήθηκε χρεοκοπημένη χώρα, σύμφωνα με τους κανονισμούς του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στις 21 Αυγούστου 2018, ανακοινώνεται η  έξοδο της χώρας από τα προγράμματα στήριξης ενώ το κεφάλαιο αυτό έκλεισε οριστικά στις 20 Αυγούστου 2022.  Η Ελλάδα όμως  έχει δεσμευθεί ότι θα συνεχίσει να ακολουθεί μια σταθερή και συνετή δημοσιονομική πολιτική, θα συνεχιστούν οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Οι δανειστές σε εκθέσεις τους προέβησαν σε παραδοχές για λάθη στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης. Όμως οι συνθήκες  και τα μέτρα που έφεραν και καταστάσεις που διαμορφώθηκαν από την μνημονιακή κρίση επέδρασσαν μεν θετικά στην εθνική οικονομία και δημοσιονομική ισορροπία, επιδρούν και θα συνεχίζουν για αρκετό καιρό να βαραίνουν  στην κοινωνική ,πολιτική, οικονομική ζωή μας, ενώ δεν πρέπει να λησμονούμε την επακολουθήσασα υγειονομική κρίση και την σοβούσα Τουρκική απειλή, όπως και την οικονομική αστάθεια που δημιουργεί ο πόλεμος στην Ουκρανία. Από το Μάρτιο του 2010 μέχρι σήμερα, οι κυβερνήσεις που ανέλαβαν τα ηνία διακυβέρνησης της Χώρας, κατ’ επίκληση «των πρωτόγνωρων δυσμενών οικονομικών συνθηκών και της μεγαλύτερης δημοσιονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών» λαμβάνουν το ένα «μέτρο» μετά το άλλο, με στόχο «την αποτροπή του κινδύνου κατάρρευσης της οικονομίας και χρεωκοπίας της Χώρας» ,ενώ μέγα είναι  το βάρος του ελληνικού χρέους, που παραμένει το υψηλότερο στην ευρωζώνη. Είναι βέβαιο ότι  «οι έκτακτες περιστάσεις», με την πάροδο των ετών «μνημονιακής» νομοθεσίας έχασαν τον «προσωρινό» και «εξαιρετικό» τους χαρακτήρα και προσέλαβαν  χαρακτήρα μόνιμο και διαρκή. Έτσι το νομοθετικό πλαίσιο των  μνημονίων είναι επιβεβλημένο πλέον να αναθεωρηθεί, και μάλιστα αμέσως, όπως  και οι έμμεσες επεμβάσεις στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα που προέκυψαν από την μνημονιακή νομοθεσία . Είναι τόσες πολλές οι επεμβάσεις που έγιναν, ώστε είναι δύσκολο στα πλαίσια ενός άρθρου ή μιας μελέτης να καταγραφούν και να αξιολογηθούν. Η παρατεταμένη αυτή «κατάσταση ανάγκης» δεν μπορεί  επι μακρόν και για αόριστο χρόνο να γίνεται  ανεκτή και από τις Συνταγματικές διατάξεις αλλά και την ΕΣΔΑ. Χρειάζεται μελέτη του θέματος της μνημονιακής  νομοθεσίας με στόχο την νομοθέτηση ενός νόμου-πλαισίου « Για την άρση των συνεπειών του μνημονίου» ,έτσι ώστε να αρθούν  οι συνέπειες των νομοθετικών πρωτοβουλιών των μνημονίων αλλά και να μην διαταραχθεί η νομισματική ισορροπία. Παράλληλα νομίζω ότι επέστη ο χρόνος η νομολογία να μεταβληθεί με τις νεότερες προοπτικές  και εξελίξεις έτσι ώστε να αρθεί η επαχθής  μνημονιακή νομολογία που μέχρι σήμερα συνεχίζει ακάθεκτη στην σκέψη[4] «συνεκτιμάται η προκύπτουσα από τα διαθέσιμα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής πτώση του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα κατά τα τελευταία έτη, η οποία συνδέεται με τον σοβαρότατο κλονισμό της δημοσιονομικής ισορροπίας του Ελληνικού Κράτους λόγω εκτίναξης του δημοσίου ελλείμματος και του δημοσίου χρέους σε πρωτοφανή επίπεδα και η οποία αντικατοπτρίζεται στην οικονομική ύφεση και μείωση του ακαθαρίστου εγχωρίου προϊόντος (βλ. ενδεικτικώς ΣτΕ μονομ. 611/2022, 123/2022, 2507/2021, 1015/2021, 2991/2020).» Κατά το άρθρο 87 παρ. 2 του Συντάγματος «Οι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος» και κατά το άρθρο 93 παρ. 4 αυτού «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα».

 Η αρχή του κράτους δικαίου ανάγεται σε βασική αρχή διασφαλίσεως της νομιμότητας, δηλαδή της τηρήσεως όχι μόνο των νόμων, αλλά και της επιδιώξεως αυτής της ιδέας του δικαίου υπό ουσιαστική πλέον έννοια και περιεχόμενο, και ενέχει αντίστοιχη θεσμική-συνταγματική εγγύηση. Το δίκαιο της ανάγκης και των εξαιρετικών περιστάσεων  έχει ως λόγο και μόνο την προστασία της λειτουργίας των συνταγματικών θεσμών και όχι την υπερφαλάγγιση των διατάξεων του Συντάγματος. Τα μέτρα που λαμβάνονται βάσει του δικαίου της ανάγκης δεν μπορεί παρά να έχουν μόνο προσωρινό χαρακτήρα και χρονικά να ταυτίζονται με τη χρονική διάρκεια της εξαιρετικής κατάστασης, ενώ έχουν σαν αντικείμενο τη συμπλήρωση των ελλείψεων στη λειτουργία των συνταγματικών θεσμών που δημιουργείται από τις εξαιρετικές και έκτακτες περιστάσεις. Θεωρώ ότι η έξοδος στην κανονικότητα επιβάλλει την με σχέδιο άρση των μνημονικών ρυθμίσεων και την επάνοδο στην κανονικότητα.

 

29/8/2022



[1] Βλ Αντώνη  Αργυρού «Το δίκαιο της ανάγκης-εξαιρετικών περιστάσεων «Η δημοσιονομική κρίση και η κατάσταση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης» σε ΝοΒ  Τ68/2020 και Μελέτη: «Τα προνόμια του Δημοσίου και το «Δίκαιο της ανάγκης» στο κράτος δικαίου», στο συλλογικό τόμο  σελ 303-365,εκδοση ΔΣΑ 2013- ΝΟΒ 60,2012.

[2] Παναγιώτη Πικραμμένου τ. Πρωθυπουργού, Προέδρου Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ:  «Δημόσιο δίκαιο σε έκτακτες συνθήκες από την οπτική της ακυρωτικής διοικητικής διαδικασίας» ΝοΒ 60,2643

[3] Προσφυγές υπ’ αρ. 57665/12 και 57657/12, 07/05/2013

[4] Βλ ΣτΕ 1317/2022

21 Αυγούστου 2018

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ 2



ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ 2

 Σήμερα η Χώρα εξέρχεται των Μνημονίων,αλλά παραμένει στις
συνέπειες της πτώχευσης .Η μέρα είναι Ιστορική, αλλά και συνάμα μέρα περισυλλογής γιατί φθάσαμε εκεί που φθάσαμε και κυρίως γιατι εχουμε οδηγηθεί στην ομαδική κατάθλιψη της τελικής μη εξόδου, όχι από τα Μνημόνια μα από την Εθνική μας κρίση.

Αρχικά η Ελλάδα καλείται να αποπληρώσει τα δάνεια του ESM από το 2034 έως το 2060 ενώ τα δάνεια του EFSF (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) έχει προγραμματιστεί να αποπληρωθούν από το 2023 έως το 2056.

Ωστόσο, εξαιτίας της συμφωνίας του Eurogroup του Ιουνίου, περί μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης του χρέους, η αποπληρωμή δανείων ύψους 96,4 δισ. ευρώ παρατείνεται κατά 10 έτη.Παράλληλα, η χώρα έχει δεσμευθεί να διατηρεί πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ έως το 2022. Το ποσοστό αυτό θα πρέπει να παραμείνει κοντά στο 2%, στη συνέχεια.

Αναλογιζόμαστε το μαύρο παρελθόν και απορούμε καταπληκτοι,από την μαύρη οκταετία .

Ποιοι παράγοντες δεν επέτρεψαν, αλλ’ απαγόρευσαν την «Ανάσταση»;

Ποιοι Γραμματείς και Φαρισαίοι, Πιλάτοι και Κεντυρίωνες, Κουστωδίες και Ιούδες, απαγόρευσαν και απαγορεύουν την «Ανάσταση της Πατριδας» ;

Ποιοι άπιστοι, ολιγόπιστοι, δειλοί, απαρνησάμενοι, αργυρώνυτοι, Βαραββόφρονες, οδήγησαν τον λαό της Αναστάσεως στο να μην πιστεύει ότι είναι ο ίδιος Αναστάσιμος;

Ποιοι τον κατάντησαν να υποτάσσεται, να συμπράττει, να συμβιβάζεται και να διαπραγματεύεται με τους σταυρωτές του, σχέδια αποκλεισμού και απαγόρευσης της Ανάστασης; Σχέδια νομιμοποίησης και μονιμοποίησης της Σταύρωσης;

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ήττα δεν ήταν τελικά η Σταύρωση- η πτώχευση.

Δεν είναι ο Γολγοθάς. Δεν είναι τα Τριάκοντα Αργύρια, οι Κουστωδίες, οι Φαρισαίοι κι οι Πιλάτοι,το μαρτύρο της σταγόνας. Αλλά η αναίρεση, η θανάτωση της πίστης στην Ανάσταση,το τέλος της ελπίδας . Η αποτροπή κι η εξάλειψη εκείνη της αναστάσιμης πίστης που, μόνη αυτή, θα μπορούσε να οδηγήσει τον σταυρωμένο λαό, μονιασμένο, να διοργανώσει ομοθυμαδόν, επίμονα κι επίπονα, τα βήματά του, τις δυνάμεις του, τις ενέργειες, το νου και την καρδιά του, ψυχή τε και σώματι, στην Ανάσταση της πατρίδας, τη λευτεριά της από το «Κυλώνειο Άγος» της πτώχευσης.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ σημαίνει, πρώτ’ απ’ όλα, την πίστη σε αυτήν. Την ακράδαντη κι ανέκπτωτη πίστη ότι είναι η νομιμότερη και η υπέρτατη προσδοκία και δικαίωμα και καθήκον. Την πίστη ότι, με την ευψυχία στα έργα και στην επιμονή τους, οι αναστάσιμες δυνάμεις μπορούν να την καταστήσουν εφικτή. Η φρικτή, απαξιωτική, προσβλητική και θλιβερή πείρα και γνώση του συνεχιζόμενου Γολγοθά και της διαρκούσας Σταύρωσης το μαρτυρεί: Η υποταγή στους σταυρωτήδες, οι συμβιβασμοί με τα σχέδια των Πιλάτων, η συνάφεια κι η συνδιαλλαγή με τις Κουστωδίες και τους Κεντυρίωνες, δεν οδηγεί, αλλ’ απαγορεύει την Ανάσταση.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, λοιπόν, σημαίνει και προϋποθέτει και χρειάζεται, εμπράκτως υλοποιούμενη, την γρανιτένια κι αδαμάντινη πίστη του λαού ότι είναι ο ίδιος αναστάσιμος.Δηλαδή ότι θα πετάξει από πάνω του όλα εκείνα τα βαρίδια που τον κρατούν σταυρωμένο κι αυτό μόνος εκείνος που αφεντικό στο σπίτι του μπορεί να το κάνει ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ .

AΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

27 Μαΐου 2018

“Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ…”





“Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ…”

Πού έχουν κρύψει την ελπίδα" αναρωτιέται ο Φίλιππος Πλιάτσικας στο γνωστό τραγούδι του με τίτλο "Τι δεν έμαθε ο θεός". Την ίδια ακριβώς απορία έχει και ο ήρωας του γνωστού διηγήματος "Ζητείται ελπίς"  του Αντώνη Σαμαράκη. 
Σύμφωνα με το μύθο της Πανδώρας, πριγκίπισσας της αρχαίας Ελλάδας, οι θεοί της έκαναν δώρο ένα μυστηριώδες κουτί από ζήλεια για την ομορφιά της. Την είχαν όμως προειδοποιήσει να μην ανοίξει ποτέ το κουτί. Μια μέρα η Πανδώρα δεν άντεξε τον πειρασμό και νικημένη από την περιέργειά της να δει τι είχε μέσα το κουτί έχασε τον αυτοέλεγχό της και άνοιξε το καπάκι του. Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, ανεξέλεγκτα πια, τα μεγάλα δεινά: λιμοί, αρρώστιες και τρέλα.
Με τη βοήθεια ενός θεού η Πανδώρα έκλεισε το κουτί και πρόλαβε να κρατήσει το μοναδικό αντίδοτο που έκανε πλέον την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή: την ελπίδα.
Ελπίδα είναι η πίστη που έχει κάποιος ότι διαθέτει τόσο τη θέληση όσο και τον τρόπο ή τις συνθήκες, ώστε να πετύχει τους στόχους του, όποιοι κι αν είναι αυτοί.
«Η ελπίδα η μόνη ευνοϊκή θεότητα που έμεινε ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι άλλες μας έχουν εγκαταλείψει κι ανέβηκαν στον Όλυμπο... Μα ο άνθρωπος, όσο βλέπει το φως του ήλιου, χαίρεται τα αγαθά της ελπίδας.» είπε  Θέογνις ο Μεγαρεύς.
Η ελπίδα είναι το μόνο  που απέμεινε στις καρδιές  μας. Οι περισσότεροι κάθε μέρα θρηνούμε  στα ερείπια της εγκατάλειψης  μας από εκείνους που έχουν ταχθεί να μάς προστατεύουν .Καθημερινά ζούμε έναν “καυγά” χωρίς νόημα. Μια ολοκληρωτική απογοήτευση η εικόνα του διαλόγου για εθνικά θέματα .Αντί για ανούσιες συναντήσεις  πρέπει να ανοίξει μια δημόσια συζήτηση «για το που πάμε;». Αυτό το θεωρώ χρήσιμο ανεξάρτητα από την κατάληξη του. Ο Ελληνικός Λαός δικαιούται ν’ ακούσει, να μάθει όλη την αλήθεια, ν’ ακούσει απόψεις κι όχι «θέσφατα». Διάλογος με «τακτικισμούς» και «κουτοπονιριές» δεν γίνεται. Ο Τόπος σήμερα χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε συναίνεση αλλά και την διαφωνία. Διαφωνούμε γι αυτό συζητάμε. Η διαφωνία παράγει πολιτική και τελικά βοηθά την σύνθεση και εμπεδώνει την Δημοκρατία κάτω από το άγρυπνο μάτι της Βουλής. Θέλουμε όλοι την Αναθεώρηση του Συντάγματος πολύ ωραία καταθέστε επιτέλους στη Βουλή την πρόταση σας για ν’ αρχίσει η συζήτηση άμεσα και όχι όταν συμφέρει τους τακτικισμούς και με την κρυφή ελπίδα ν’ αρχίσει αλλά μην ολοκληρωθεί ποτέ, θέλετε να καταργήσετε τον απαράδεκτο νόμο για την ευθύνη Υπουργών, εμπρός κάντε το άμεσα, τι συζητάτε τα ίδια και τα ίδια, ποιος εμποδίζει με νόμο την μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200 ( χωρίς να χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση), μεταβολή που μπορεί να γίνει άμεσα. Ποιος εμποδίζει το Υπουργικό Συμβούλιο να έχει 15 Υπουργούς και μάλιστα  πρόσωπα κύρους που να μην είναι στην πλειοψηφία τους επαγγελματίες πολιτικοί; Θέλετε διάλογο για την Παιδεία; Εμπρός λοιπόν τι εμποδίζει ν’ αρχίσει αύριο; Ποιος εμποδίζει στα εσωτερικά της νομοθετικής λειτουργίας την κακή νομοθέτηση  και ιδίως την ψήφιση κάθε μέρα  των άσχετων τροπολογιών; Ζούμε τα τελευταία χρόνια  μια συνεχιζόμενη «κατάσταση ανάγκης», που αντί για προσωρινή έγινε πλέον μόνιμη μαζί με την νομισματική κρίση .Το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης στις 30.09.2015 ανέρχονταν σε €314,5 δις..€Το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης στις 31.03.2018 ανέρχεται σε:€343,7 δις.€!!!
Ο όρος «κατάσταση  ανάγκης» ,σημαίνει ότι προκειμένου ν’ αποτραπεί   ένας επικείμενος κίνδυνος για έννομο αγαθό ,επιτρέπεται η θυσία ενός άλλου αγαθού. Στην περίπτωση μας η διακινδύνευση από την νομισματική κρίση οδηγεί στην λήψη και νέων επαχθών μέτρων.   Κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν, μαζικές συνειδήσεις και αντιστάσεις κονιορτοποιούνται, με τρόπους που αδυνατούμε να αντιληφθούμε, και το βιοτικό επίπεδο της Κοινωνίας μας  μειώνεται συνεχώς, ενώ ο λαός αισθάνεται ανήμπορος να αποτρέψει τα σκληρά μέτρα! Κάποιοι επιζητούν να επωφεληθούν ….και κανείς δεν μας αποκαλύπτει με πρακτικά βήματα ελπίδας  πώς θα βγούμε από την κρίση, εκτός κι αν η αναγκαία έξοδος είναι η λήψη  νέων επώδυνων μέτρων ,όπως η μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου που φαίνεται πως είναι αναπόφευκτα.
Είπε ο Μίκης Θεοδωράκης :
“Το μόνο που με παρηγορεί, είναι ο συμβολισμός από την συνύπαρξη μέσα στον ίδιο Λαό του πόνου και της ελπίδας αλλά και της βεβαιότητας ότι κάποτε ο πόνος θα εξαλειφθεί, ενώ η ελπίδα θα γιγαντωθεί και θα γίνει πραγματικότητα”.
Στη ζωή μου ήμουνα πάντα αισιόδοξος ,ακόμα και σ’ αυτές τις πονεμένες εποχές .Είμαι και τώρα αισιόδοξος, δε μ’ αρέσει να ζω με φοβίες. Ελπίζω  στον αληθινό διάλογο που χρειάζεται άμεσα και όχι προσχηματικά, κάποιοι ας  εγκαταλείψουν τις ασκήσεις επί χάρτου  κι ας αποφασίσουν να δώσουν «λύση» και όχι να αναπαράγουν την εθνική μιζέρια. Η ελπίδα δεν μπορεί να είναι πολιτικό σύνθημα, είναι η  επιταγή  επιβίωσης του Έθνους.
ΥΓ: Νομίζω ότι έφθασε επιτέλους η ώρα για μια «ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ». Η προσπάθεια  όμως να πειστεί η κοινή γνώμη ότι η αιτία όλων των προβλημάτων της χώρας βρίσκεται σε κάποιες διατάξεις του Συντάγματος και ότι η λύση σε αυτά θα βρεθεί μέσα από την αναθεώρησή τους είναι ανακριβής ,τα περισσότερα προβλήματα μπορούν και πρέπει να λυθούν από την παρούσα Βουλή, με τυπικούς νόμους .
ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ
27/5/2018

12 Σεπτεμβρίου 2014

εκπληκτικο ντοκουμεντο για το μνημονιο :An Economic Hit Man Speaks Out: John Perkins on How Greece Has Fallen Victim to 'Economic Hit Men'

εκπληκτικο ντοκουμεντο για το μνημονιο :An Economic Hit Man Speaks Out: John Perkins on How Greece Has Fallen Victim to 'Economic Hit Men'

An Economic Hit Man Speaks Out: John Perkins on How Greece Has Fallen Victim to 'Economic Hit Men'

John Perkins, author of Confessions of an Economic Hit Man, discusses how Greece and other eurozone countries have become the new victims of "economic hit men."
John Perkins is no stranger to making confessions. His well-known book, Confessions of an Economic Hit Man, revealed how international organizations such as the International Monetary Fund (IMF) and the World Bank, while publicly professing to "save" suffering countries and economies, instead pull a bait-and-switch on their governments: promising startling growth, gleaming new infrastructure projects and a future of economic prosperity - all of which would occur if those countries borrow huge loans from those organizations. Far from achieving runaway economic growth and success, however, these countries instead fall victim to a crippling and unsustainable debt burden.
That's where the "economic hit men" come in: seemingly ordinary men, with ordinary backgrounds, who travel to these countries and impose the harsh austerity policies prescribed by the IMF and World Bank as "solutions" to the economic hardship they are now experiencing. Men like Perkins were trained to squeeze every last drop of wealth and resources from these sputtering economies, and continue to do so to this day. In this interview, which aired on Dialogos Radio, Perkins talks about how Greece and the eurozone have become the new victims of such "economic hit men."
Michael Nevradakis: In your book, you write about how you were, for many years, a so-called "economic hit man." Who are these economic hit men, and what do they do?
John Perkins: Essentially, my job was to identify countries that had resources that our corporations want, and that could be things like oil - or it could be markets - it could be transportation systems. There're so many different things. Once we identified these countries, we arranged huge loans to them, but the money would never actually go to the countries; instead it would go to our own corporations to build infrastructure projects in those countries, things like power plants and highways that benefitted a few wealthy people as well as our own corporations, but not the majority of people who couldn't afford to buy into these things, and yet they were left holding a huge debt, very much like what Greece has today, a phenomenal debt.

"[Indebted countries] become servants to what I call the corporatocracy ... today we have a global empire, and it's not an American empire. It's not a national empire ... It's a corporate empire, and the big corporations rule."

And once [they were] bound by that debt, we would go back, usually in the form of the IMF - and in the case of Greece today, it's the IMF and the EU [European Union] - and make tremendous demands on the country: increase taxes, cut back on spending, sell public sector utilities to private companies, things like power companies and water systems, transportation systems, privatize those, and basically become a slave to us, to the corporations, to the IMF, in your case to the EU, and basically, organizations like the World Bank, the IMF, the EU, are tools of the big corporations, what I call the "corporatocracy."
And before turning specifically to the case of Greece, let's talk a little bit more about the manner in which these economic hit men and these organizations like the IMF operate. You mentioned, of course, how they go in and they work to get these countries into massive debt, that money goes in and then goes straight back out. You also mentioned in your book these overly optimistic growth forecasts that are sold to the politicians of these countries but which really have no resemblance to reality.
Exactly, we'd show that if these investments were made in things like electric energy systems that the economy would grow at phenomenally high rates. The fact of the matter is, when you invest in these big infrastructure projects, you do see economic growth, however, most of that growth reflects the wealthy getting wealthier and wealthier; it doesn't reflect the majority of the people, and we're seeing that in the United States today.

"In the case of Greece, my reaction was that 'Greece is being hit.' There's no question about it."

For example, where we can show economic growth, growth in the GDP, but at the same time unemployment may be going up or staying level, and foreclosures on houses may be going up or staying stable. These numbers tend to reflect the very wealthy, since they have a huge percentage of the economy, statistically speaking. Nevertheless, we would show that when you invest in these infrastructure projects, your economy does grow, and yet, we would even show it growing much faster than it ever conceivably would, and that was only used to justify these horrendous, incredibly debilitating loans.
Is there a common theme with respect to the countries typically targeted? Are they, for instance, rich in resources or do they typically possess some other strategic importance to the powers that be?
Yes, all of those. Resources can take many different forms: One is the material resources like minerals or oil; another resource is strategic location; another resource is a big marketplace or cheap labor. So, different countries make different requirements. I think what we're seeing in Europe today isn't any different, and that includes Greece.
What happens once these countries that are targeted are indebted? How do these major powers, these economic hit men, these international organizations come back and get their "pound of flesh," if you will, from the countries that are heavily in debt?
By insisting that the countries adopt policies that will sell their publicly owned utility companies, water and sewage systems, maybe schools, transportation systems, even jails, to the big corporations. Privatize, privatize. Allow us to build military bases on their soil. Many things can be done, but basically, they become servants to what I call the corporatocracy. You have to remember that today we have a global empire, and it's not an American empire. It's not a national empire. It doesn't help the American people very much. It's a corporate empire, and the big corporations rule. They control the politics of the United States, and to a large degree they control a great deal of the policies of countries like China, around the world.
John, looking specifically now at the case of Greece, of course you mentioned your belief that the country has become the victim of economic hit men and these international organizations . . . what was your reaction when you first heard about the crisis in Greece and the measures that were to be implemented in the country?
I've been following Greece for a long time. I was on Greek television. A Greek film company did a documentary called "Apology of an Economic Hit Man," and I also spent a lot of time in Iceland and in Ireland. I was invited to Iceland to help encourage the people there to vote on a referendum not to repay their debts, and I did that and encouraged them not to, and they did vote no, and as a result, Iceland is doing quite well now economically compared to the rest of Europe. Ireland, on the other hand: I tried to do the same thing there, but the Irish people apparently voted against the referendum, though there's been many reports that there was a lot of corruption.

"That's part of the game: convince people that they're wrong, that they're inferior. The corporatocracy is incredibly good at that."

In the case of Greece, my reaction was that "Greece is being hit." There's no question about it. Sure, Greece made mistakes, your leaders made some mistakes, but the people didn't really make the mistakes, and now the people are being asked to pay for the mistakes made by their leaders, often in cahoots with the big banks. So, people make tremendous amounts of money off of these so-called "mistakes," and now, the people who didn't make the mistakes are being asked to pay the price. That's consistent around the world: We've seen it in Latin America. We've seen it in Asia. We've seen it in so many places around the world.
This leads directly to the next question I had: From my observation, at least in Greece, the crisis has been accompanied by an increase in self-blame or self-loathing; there's this sentiment in Greece that many people have that the country failed, that the people failed . . . there's hardly even protest in Greece anymore, and of course there's a huge "brain drain" - there's a lot of people that are leaving the country. Does this all seem familiar to you when comparing to other countries in which you've had personal experience?
Sure, that's part of the game: convince people that they're wrong, that they're inferior. The corporatocracy is incredibly good at that, whether it is back during the Vietnam War, convincing the world that the North Vietnamese were evil; today it's the Muslims. It's a policy of them versus us: We are good. We are right. We do everything right. You're wrong. And in this case, all of this energy has been directed at the Greek people to say "you're lazy; you didn't do the right thing; you didn't follow the right policies," when in actuality, an awful lot of the blame needs to be laid on the financial community that encouraged Greece to go down this route. And I would say that we have something very similar going on in the United States, where people here are being led to believe that because their house is being foreclosed that they were stupid, that they bought the wrong houses; they overspent themselves.

"We know that austerity does not work in these situations."

The fact of the matter is their bankers told them to do this, and around the world, we've come to trust bankers - or we used to. In the United States, we never believed that a banker would tell us to buy a $500,000 house if in fact we could really only afford a $300,000 house. We thought it was in the bank's interest not to foreclose. But that changed a few years ago, and bankers told people who they knew could only afford a $300,000 house to buy a $500,000 house.
"Tighten your belt, in a few years that house will be worth a million dollars; you'll make a lot of money" . . . in fact, the value of the house went down; the market dropped out; the banks foreclosed on these houses, repackaged them, and sold them again. Double whammy. The people were told, "you were stupid; you were greedy; why did you buy such an expensive house?" But in actuality, the bankers told them to do this, and we've grown up to believe that we can trust our bankers. Something very similar on a larger scale happened in so many countries around the world, including Greece.
In Greece, the traditional major political parties are, of course, overwhelmingly in favor of the harsh austerity measures that have been imposed, but also we see that the major business and media interests are also overwhelmingly in support. Does this surprise you in the slightest?
No, it doesn't surprise me and yet it's ridiculous because austerity does not work. We've proven that time and time again, and perhaps the greatest proof was the opposite, in the United States during the Great Depression, when President Roosevelt initiated all these policies to put people back to work, to pump money into the economy. That's what works. We know that austerity does not work in these situations.

"What I didn't realize during any of this period was how much corporatocracy does not want a united Europe."

We also have to understand that, in the United States for example, over the past 40 years, the middle class has been on the decline on a real dollar basis, while the economy has been increasing. In fact, that's pretty much happened around the world. Globally, the middle class has been in decline. Big business needs to recognize - it hasn't yet, but it needs to recognize - that that serves nobody's long-term interest, that the middle class is the market. And if the middle class continues to be in decline, whether it's in Greece or the United States or globally, ultimately businesses will pay the price; they won't have customers. Henry Ford once said: "I want to pay all my workers enough money so they can go out and buy Ford cars." That's a very good policy. That's wise. This austerity program moves in the opposite direction and it's a foolish policy.
In your book, which was written in 2004, you expressed hope that the euro would serve as a counterweight to American global hegemony, to the hegemony of the US dollar. Did you ever expect that we would see in the European Union what we are seeing today, with austerity that is not just in Greece but also in Spain, Portugal, Ireland, Italy, and also several other countries as well?
What I didn't realize during any of this period was how much corporatocracy does not want a united Europe. We need to understand this. They may be happy enough with the euro, with one currency - they are happy to a certain degree by having it united enough that markets are open - but they do not want standardized rules and regulations. Let's face it, big corporations, the corporatocracy, take advantage of the fact that some countries in Europe have much more lenient tax laws, some have much more lenient environmental and social laws, and they can pit them against each other.

"[Rafael Correa] ... has to be aware that if you stand up too strongly against the system, if the economic hit men are not happy, if they don't get their way, then the jackals will come in and assassinate you or overthrow you in a coup."

What would it be like for big corporations if they didn't have their tax havens in places like Malta or other places? I think we need to recognize that what the corporatocracy saw at first, the solid euro, a European union seemed like a very good thing, but as it moved forward, they could see that what was going to happen was that social and environmental laws and regulations were going to be standardized. They didn't want that, so to a certain degree what's been going on in Europe has been because the corporatocracy wants Europe to fail, at least on a certain level.
You wrote about the examples of Ecuador and other countries, which after the collapse of oil prices in the late '80s found themselves with huge debts and this, of course, led to massive austerity measures . . . sounds all very similar to what we are now seeing in Greece. How did the people of Ecuador and other countries that found themselves in similar situations eventually resist?
Ecuador elected a pretty remarkable president, Rafael Correa, who has a PhD in economics from a United States university. He understands the system, and he understood that Ecuador took on these debts back when I was an economic hit man and the country was ruled by a military junta that was under the control of the CIA and the US. That junta took on these huge debts, put Ecuador in deep debt; the people didn't agree to that. When Rafael Correa was democratically elected, he immediately said, "We're not paying these debts; the people did not take on these debts; maybe the IMF should pay the debts and maybe the junta, which of course was long gone - moved to Miami or someplace - should pay the debts, maybe John Perkins and the other economic hit men should pay the debts, but the people shouldn't."
And since then, he's been renegotiating and bringing the debts way down and saying, "We might be willing to pay some of them." That was a very smart move; it reflected similar things that had been done at different times in places like Brazil and Argentina, and more recently, following that model, Iceland, with great success. I have to say that Correa has had some real setbacks since then . . . he, like so many presidents, has to be aware that if you stand up too strongly against the system, if the economic hit men are not happy, if they don't get their way, then the jackals will come in and assassinate you or overthrow you in a coup. There was an attempted coup against him; there was a successful coup in a country not too far away from him, Honduras, because these presidents stood up.
We have to realize that these presidents are in very, very vulnerable positions, and ultimately we the people have to stand up, because leaders can only do a certain amount. Today, in many places, leaders are not just vulnerable; it doesn't take a bullet to bring down a leader anymore. A scandal - a sex scandal, a drug scandal - can bring down a leader. We saw that happen to Bill Clinton, to Strauss-Kahn of the IMF; we've seen it happen a number of times. These leaders are very aware that they are in very vulnerable positions: If they stand up or go against the status quo too strongly, they're going to be taken out, one way or another. They're aware of that, and it behooves we the people to really stand up for our own rights.
You mentioned the recent example of Iceland . . . other than the referendum that was held, what other measures did the country adopt to get out of this spiral of austerity and to return to growth and to a much more positive outlook for the country?
It's been investing money in programs that put people back to work and it's also been putting on trial some of the bankers that caused the problems, which has been a big uplift in terms of morale for the people. So Iceland has launched some programs that say "No, we're not going to go into austerity; we're not going to pay back these loans; we're going to put the money into putting people back to work," and ultimately that's what drives an economy, people working. If you've got high unemployment, like you do in Greece today, extremely high unemployment, the country's always going to be in trouble. You've got to bring down that unemployment, you've got to hire people. It's so important to put people back to work. Your unemployment is about 28 percent; it's staggering, and disposable income has dropped 40 percent and it's going to continue to drop if you have high unemployment. So, the important thing for an economy is to get the employment up and get disposable income back up, so that people will invest in their country and in goods and services.
In closing, what message would you like to share with the people of Greece, as they continue to experience and to live through the very harsh results of the austerity policies that have been implemented in the country for the past three years?
I want to draw upon Greece's history. You're a proud, strong country, a country of warriors. The mythology of the warrior to some degree comes out of Greece, and so does democracy! And to realize that the marketplace is a democracy today, and how we spend our money is casting our ballot. Most political democracies are corrupt, including that of the United States. Democracy is not really working on a governmental basis because the corporations are in charge. But it is working on a market basis. I would encourage the people of Greece to stand up: Don't pay off those debts; have your own referendums; refuse to pay them off; go to the streets and strike.
And so, I would encourage the Greek people to continue to do this. Don't accept this criticism that it's your fault, you're to blame, you've got to suffer austerity, austerity, austerity. That only works for the rich people; it does not work for the average person or the middle class. Build up that middle class; bring employment back; bring disposable income back to the average citizen of Greece. Fight for that; make it happen; stand up for your rights; respect your history as fighters and leaders in democracy, and show the world!
The podcast of the original interview as it aired on Dialogos Radio is available at dialogosradio.org.
Copyright, Truthout. May not be reprinted without permissio

17 Δεκεμβρίου 2013

Stop από το Μισθοδικείο στις μειώσεις των δικαστικών


Stop από το Μισθοδικείο στις μειώσεις των δικαστικών

Stop από το Μισθοδικείο στις μειώσεις των δικαστικών
Αντισυνταγματικές κρίθηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες , με ψήφους 7 υπέρ και 2 κατά, οι μειώσεις των αμοιβών των δικαστών.
Το πρώτο και σοβαρό πλήγμα δέχεται το μνημόνιο με αποφάσεις του Μισθοδικείου, κατά το  σκέλος που οδήγησε στη  μείωση των αποδοχών των δικαστικών λειτουργών, εξομοιώνοντας τους με τους  υπαλλήλους.
Δύο διαφορετικά τμήματα του Μισθοδικείου που έκριναν τις προσφυγές  δικαστικών λειτουργών της  Πολιτικής και Ποινικής Δικαιοσύνης και της Διοικητικής Δικαιοσύνης κατέληξαν σε αποφάσεις κατά των διατάξεων με τις οποίες μειώθηκαν κατά 20% οι αμοιβές των δικαστικών λειτουργών στο πλαίσιο εφαρμογής των μνημονίων και της πολιτικής λιτότητας.
Το τμήμα του Μισθοδικείου με πρόεδρο την αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Μαίρη Σάρπ,   έκρινε πως οι μειώσεις αντίκεινται στις συνταγματικές διατάξεις που προβλέπουν και απαιτούν ειδική  μισθολογική μεταχείριση  για τους δικαστικούς λειτουργούς.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η κ. Σάρπ , ως σύμβουλος Επικρατείας ήταν η μία εκ των δύο εισηγητών προς την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε το πρώτο μνημόνιο συνταγματικό. 
Η μάχη για την αντισυνταγματικότητα των μειώσεων που υπέστησαν οι δικαστές δόθηκε στο γεγονός ότι οι αποδοχές τους πρέπει να είναι ανάλογες με τις αποδοχές των βουλευτών. Η μειοψηφία υποστήριξε ότι οι βουλευτές δεν παίρνουν  μισθό, αλλά αποζημίωση, δεν είναι μόνιμοι και ισόβιοι.  Άποψη που δεν έγινε δεκτή από την πλειοψηφία.
Ειδικότερα οι μειώσεις που υπέστησαν οι δικαστικοί λειτουργοί υποστηρίζεται ότι αντίκεινται  στα άρθρα 17, 26, 87, 88 και 100Α του Συντάγματος, όπως και το Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Οι αποφάσεις αυτές που ελήφθησαν σε διάσκεψη των καθ ύλην αρμοδίων τμημάτων αναμένεται να προκαλέσουν θύελλα αντιδράσεων καθώς θα αποδοθεί στο Μισθοδικείο πρόθεση να <ευλογήσουν> οι δικαστές τα γένια τους, αν και η πλειοψηφία των μελών του Μισθοδικείου συγκροτείται από μη δικαστές.
Στο τμήμα που έκρινε τις προσφυγές των δικαστικών λειτουργών της Πολιτικής και Ποινικής Δικαιοσύνης προεδρεύει η αντιπρόεδρος του ΣτΕ κ. Σάρπ και μετέχουν ο σύμβουλος επικρατείας Διονύσης Μαρινάκης, η σύμβουλος του Ε.Σ. Μαυρουδή , οι καθηγητές Δημ, Παπαδόπουλος,Φίλιππος Σπυρόπουλος,Ν.  Ιντζεσίλογλου και οι δικηγόροι Φ.Κρεμμύδας, Παν. Βασιλακόπουλος και Ιωάννης Δριλεράκης.
Στο τμήμα που έκρινε τις προσφυγές των Διοικητικών Δικαστών προεδρεύει ο αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Χρυσικός και μετέχουν ο αρεοπαγίτης Παν. Πετρόπουλος, η σύμβουλος του Ε.Σ.Βιργινία Σκεύη, οι καθηγητές Φιλ.Σπυρόπουλος, Χαρ. Παμπούκης,Ν.  Ιντζεσίλογλου και οι δικηγόροι Δημ. Γιότσας, Ν.Μαυρομμάτης και Ιωάννης Δριλεράκης .
Οι σχετικές αποφάσεις αναμένεται να δημοσιευθούν έως το τέλος Δεκεμβρίου καθώς λήγει στο τέλος του χρόνου η θητεία των μελών των τμημάτων του Μισθοδικείου.

Μάχη και στο Ελεγκτικό Συνέδριο

Μάχη και για τις μειώσεις στις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών , αλλά και άλλων κατηγοριών όπως πανεπιστημιακών  και ανωτάτων λειτουργών πρόκειται να δοθεί στις 5 Φεβρουαρίου ενώπιον του  Ελεγκτικού  Συνέδριου , το οποίο στο πλαίσιο της πρότυπης δίκης θα εξετάσει  τη συνταγματικότητα ή μη των διατάξεων με τις οποίες μειώθηκαν συντάξεις και στη συνέχεια η απόφαση του θα αποτελέσει τον οδηγό για να κριθούν όλες οι σχετικές προσφυγές που εκκρεμούν τα κατώτερα δικαστήρια.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο, ωστόσο,  στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του να γνωμοδοτεί σε νομοσχέδια που επιφέρουν οικονομικές συνέπειες, έχει ήδη ταχθεί  υπέρ της αντισυνταγματικότητας των μειώσεων σε συντάξεις σε ειδικά μισθολόγια(δικαστών, στρατιωτικών, καθηγητών πανεπιστημίων κλπ.).
Συγκεκριμένα έχει δεχθεί ότι είναι αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ)  η αναδρομική από 1 Αυγούστου 2012 περικοπή των συντάξεων των υπαγομένων στα ειδικά μισθολόγια .
Και αυτό γιατί θίγουν «το νομίμως αναγνωρισμένο περιουσιακής φύσεως δικαίωμα των εν λόγω συνταξιούχων του Δημοσίου για μη μείωση των συντάξεών τους για το χρονικό σημείο πριν από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου και έως την 1.8.2012, χωρίς περαιτέρω να προκύπτει ότι η εν λόγω αναδρομική μείωση υπαγορεύθηκε από λόγους γενικότερου δημοσίου ή κοινωνικού συμφέροντος κατόπιν βεβαίως τηρήσεως των αρχών της ισότητας και της ισότητας στην κατανομή των δημοσίων βαρών και της αναλογικότητας, ενόψει και του γεγονότος ότι όμοια ρύθμιση δεν θεσπίστηκε και για τους λοιπούς εν γένει συνταξιούχους του Δημοσίου, οι οποίοι σημειωτέον υπέστησαν μόνον τις μέχρι τούδε ποσοστιαίες μειώσεις επί των συντάξεών τους».


Πηγή:www.reporter.gr

22 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ AΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ AΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 

*******************************
Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι Αθηνας και Καλαμάτας είχε καταθέσει από κοινού με αλλα προσωπα καο φορείς , αίτηση στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την ακύρωση ορισμένων αποφάσεων και εκτελεστικών πράξεων του Μνημονίου. Η υπόθεση ως γνωστόν συζητήθηκε στις 23-11-2010 ενώπιον της μείζονος Ολομέλειας.
Ο Δικηγορικο Σύλλογοι Αθηνών και Καλαμάτας είχαν προσφύγει στο ΣτΕ προσπαθώντας να υπερασπιστούν τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών που θίγονται, επιδιώκοντας την αποτελεσματική παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας για την προστασία αυτών.
Δυστυχώς το ΣτΕ δεν έκανε δεκτές τις απόψεις μας και έκρινε ότι η περικοπή στους μισθούς και στις συντάξεις είναι θεμιτή και ότι τάχα το Μνημόνιο ήταν αναγκαίο για την αποφυγή της χρεωκοπίας της χώρας.
Οι Δικηγορικοι Σύλλογοι δεν θα εγκαταλείψει τον αγώνα και θα επιδιώξουν να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μαζί με τα φυσικά πρόσωπα που έχουν ένα τέτοιο δικαίωμα, επιδιώκοντας την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των συμπολιτών μας.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΘΕΙ.

ΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

  ΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ -ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΝ ΟΨΕΙ   ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ (4...