ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ ΔΝΤ

Το άρθρο 25 του  ισχύοντος Συντάγματος, προβλέποντας ρητά την αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου, αναγνωρίζει, την αρχή του κράτους δικαίου. Έχει διαμορφωθεί εν τω μεταξύ νομολογιακά η αρχή της εμπιστοσύνης στις πράξεις της Διοικήσεως και καθιερώθηκε κατά την αναθεώρηση του 2001 η αρχή της αναλογικότητας. Η  αρχή του κράτους δικαίου ανάγεται σε βασική αρχή διασφαλίσεως της νομιμότητας, δηλαδή της τηρήσεως όχι μόνο των νόμων, αλλά της επιδιώξεως αυτής της ιδέας του δικαίου υπό ουσιαστική πλέον έννοια και περιεχόμενο και ενέχει αντίστοιχη θεσμική-συνταγματική εγγύηση.Βασικό όμως χαρακτηριστικό του Κράτους Δικαίου είναι η ισονομία, δηλαδή η ισότητα και ισοτέλεια όλων όσων υπόκεινται στην έννομη τάξη που συγκροτούν οι παραπάνω αρχές και οι ρυθμιστικοί κανόνες συμπεριφοράς, οι οποίοι διέπουν τις σχέσεις των ατόμων, των νομικών προσώπων, μεταξύ τους και έναντι του Κράτους, καθώς επίσης τις πράξεις και γενικότερα την δράση του τελευταίου και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, οργανισμών και κρατικών Αρχών, έναντι των πρώτων.

  Βασικές αρχές της διοικητικής δράσης είναι η αρχή της νομιμότητας, το δημόσιο συμφέρον και η προστασία του διοικουμένου. Οι ιδιώτες μπορούν να πράξουν ό,τι δεν απαγορεύεται ενώ η Διοίκηση, μόνο ό,τι επιτρέπεται. Στο  κράτος, η έννοια του δημοσίου συμφέροντος συνίσταται στο συμφέρον όλων των μελών της κοινωνίας ως σύνολο αλλά και κάθε ατόμου χωριστά. Το δημόσιο συμφέρον ορίζεται, λοιπόν, ως γενικό, όταν αφορά στο σύνολο των μελών της κοινωνίας και ως ειδικό, όταν αφορά σε επιμέρους κοινωνικές ομάδες (κοινωνικό συμφέρον) ή σε ένα μόνο άτομο (ατομικό συμφέρον). Στο  κράτος, τόσο το ατομικό όσο και το κοινωνικό συμφέρον είναι πτυχές του δημοσίου συμφέροντος και ως, εκ τούτου, η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος δεν δύναται να γίνεται σε βάρος συγκεκριμένων ατόμων ή κοινωνικών ομάδων. Αντίστοιχα, δεν νοείται περιορισμός ατομικών, πολιτικών ή κοινωνικών δικαιωμάτων χάριν ενός κάποιου γενικότερου συμφέροντος, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις υψίστης σημασίας (π.χ. όταν γίνεται πόλεμος, κινδυνος χρεωκοπιας της χωρας ) και πάντοτε με βάση την αρχή της αναλογικότητας  Ψηφίστηκε χθες από την Επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η έκθεση για την προσχώρηση της ΕΕ στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τις Θεμελιώδεις Ελευθερίες (ΕΣΔΑ). Με την προσχώρηση, παίρνει σάρκα και οστά το αίτημα στη Συνθήκη της Λισαβόνας για τη δημιουργία ισχυρού ευρωπαϊκού συστήματος προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το οποίο μπορεί μέχρι σήμερα να ενσωμάτωνε ήδη το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, αλλά πλέον ενδυναμώνεται, καλύπτοντας σχεδόν το σύνολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ισχυροποιώντας τη θέση της ΕΕ έναντι τρίτων στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.

---

[1] (βλ. ήδη πριν από την αναθεώρηση του Συντάγματος Δ. Τσάτσου, Συνταγματικό Δίκαιο, Β΄, 2η εκδ., 1993, σ. 147 επ., Ευ. Βενιζέλου, Μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου, Ι, 1991, σ. 311 επ.).

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενισχύει το σύστημα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενισχύει το σύστημα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Επιτροπή πρότεινε σήμερα οδηγίες διαπραγμάτευσης για την προσχώρηση της Ένωσης στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΑΔ). Η συνθήκη της Λισαβόνας παρέχει τη νομική βάση για την προσχώρηση της ΕΕ στην ΕΣΑΔ, η οποία αποτελεί το σημαντικότερο μέσο στην Ευρώπη για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών. Η προσχώρηση της ΕΕ στη σύμβαση αυτή θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο το σύστημα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ. "Η προσχώρηση στην ΕΣΑΔενέχει πολιτική, νομική και συμβολική προστασία", δήλωσε ο πρόεδρος José Manuel Barroso. "Με την προσχώρησή της στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η ΕΕ θα παράσχει, σε ολόκληρη την ήπειρο, ένα συνεκτικό σύστημα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Το σύστημα αυτό θα συμπληρώσει το επίπεδο προστασίας που εγκαινίασε η συνθήκη της Λισαβόνας με τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, ο οποίος έχει δεσμευτική ισχύ.." Η προσχώρηση της ΕΕ στην ΕΣΑΔ θα συνεπάγεται επιπρόσθετο δικαστικό έλεγχο στον τομέα της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην ΕΕ. Πράγματι, θα εναπόκειται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου να ελέγχει τις πράξεις των θεσμικών οργάνων, οργανισμών και υπηρεσιών της ΕΕ, καθώς και τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να διασφαλίζει την τήρηση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι πολίτες θα διαθέτουν επίσης ένα νέο μέσο προσφυγής: θα είναι σε θέση να προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε περίπτωση παραβίασης των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ, εφόσον εξαντλήσουν όλα τα ένδικα μέσα της χώρας τους. Επιπλέον, η προσχώρηση θα έχει τις ακόλουθες συνέπειες: -       θα συμβάλει στη δημιουργία κοινής παιδείας για τα θεμελιώδη δικαιώματα στην ΕΕ, -       θα ενισχύσει την αξιοπιστία του συστήματος προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ΕΕ και της εξωτερικής πολιτικής της, -       θα αποδείξει ότι η ΕΕ δίνει βαρύτητα στο σύστημα του Στρασβούργου για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, -       θα διασφαλίσει την αρμονική ανάπτυξη της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ιστορικό Η προσχώρηση κατέστη δυνατή με τη θέση σε ισχύ της συνθήκης της Λισαβόνας την 1η Δεκεμβρίου 2009. Η συνθήκη της Λισαβόνας, και ιδίως το άρθρο 6 παράγραφος 2, παρέχει τη νομική βάση για την προσχώρηση στη σύμβαση. Η ΕΕ θα γίνει το 48ο συμβαλλόμενο μέρος της σύμβασης, χωρίς να είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η σύμβαση έχει επικυρωθεί από τα 47 μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Με τη σύμβαση θεσπίστηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο διασφαλίζει την τήρηση των αρχών για τα ανθρώπινα δικαιώματα από μέρους των κρατών μελών.

ΤΟ ΕΔΔΑ ΕΚΡΙΝΕ ΟΤΙ Ο ΤΟΚΟΣ ΥΠΕΡΗΜΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΝΠΔΔ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΗΘΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ 6%

ΤΟ ΕΔΔΑ ΕΚΡΙΝΕ ΟΤΙ Ο ΤΟΚΟΣ ΥΠΕΡΗΜΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΝΠΔΔ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΗΘΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ 6%

26/5/2008
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δικαίωσε τον Ευθύμιο Μεϊδάνη, ο οποίος προσέφυγε κατά της Ελλάδος όσον αφορά το δικαίωμα του Δημοσίου και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου να καταβάλουν ποσοστό τόκου υπερημερίας (6%) μικρότερο από εκείνο που καταβάλουν οι ιδιώτες (το ποσοστό αυτό σήμερα είναι 12%, ενώ ήταν 27% και 23% κατά την επίμαχη χρονική περίοδο). Ο Ευθύμιος Μεϊδάνης προσελήφθη από το «Σισμανόγλειο - Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο Αττικής» στις 2.9.1996 για να εργαστεί ως ειδικευόμενος ιατρός με σύμβαση «εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου» στο τμήμα της Α΄ Παθολογικής Κλινικής. Ο προσφεύγων αποχώρησε μετά το πέρας του συμβατικού χρόνου εργασίας του και αφού περάτωσε την ειδίκευσή του. Κατά το χρονικό διάστημα 1-1-1998 έως και 30-9-1998 και προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες του νοσοκομείου, ο προσφεύγων πραγματοποίησε εφημερίες, οι οποίες βεβαιώθηκαν και εγκρίθηκαν με την υπ' αριθ. 24/16-11-1998 ομόφωνη απόφαση του διοικητικού συμβουλίου του Ν.Π.Δ.Δ. Ο προσφεύγων άσκησε στις 20-11-2000 αγωγή σε βάρος του νοσοκομείου διότι το νοσοκομείο δεν του είχε εξοφλήσει το ποσό των 1.637.669 δρχ. (ή 4.806,07 ευρώ) που του όφειλε από τις υπερωρίες. Ο προσφεύγων ζήτησε να υποχρεωθεί το νοσοκομείο να καταβάλει την οφειλή του εντόκως και νομίμως μέχρι την εξόφληση, με τον τόκο υπερημερίας που ορίζει η γενική διάταξη του άρθρου 15 παρ. 5 του νόμου 876/1979 (27% από 9-1-1998 έως 30-3-1998 και 23% από 31-3-1998 έως 13-1-1999) και όχι εκείνη του άρθρου 7 παρ. 2 του νομοθετικού διατάγματος 496/1974 περί λογιστικού των Ν.Π.Δ.Δ., η οποία ορίζει ότι ο νόμιμος τόκος υπερημερίας πάσης οφειλής των ν.π.δ.δ. ανέρχεται σε 6% ετησίως διότι η τελευταία είναι αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Από το Ειρηνοδικείο Αμαρουσίου, η υπόθεση έφθασε στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου αφού προηγουμένως κρίθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και από το Β1 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου. Με την υπ' αριθμ. 3/2006 απόφασή της η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε κατά πλειοψηφία ότι η διαφοροποίηση μεταξύ του Ν.Π.Δ.Δ.-οφειλέτη και του ιδιώτη-οφειλέτη, ως προς το ύψος του οφειλόμενου τόκου υπερημερίας, είναι δικαιολογημένη και ότι η επίμαχη ρύθμιση του άρθρου 7 παρ. 2 του νομοθετικού διατάγματος 496/1974 περί λογιστικού των Ν.Π.Δ.Δ. δεν αντίκειται στα άρθρα 20 του Συντάγματος, 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 1 του πρώτου πρόσθετου στην ΕΣΔΑ πρωτοκόλλου. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ομόφωνα ότι, τόσο η επίμαχη ρύθμιση του άρθρου 7 παρ. 2 του νομοθετικού διατάγματος 496/1974 περί λογιστικού των Ν.Π.Δ.Δ. η οποία ορίζει ότι ο νόμιμος τόκος υπερημερίας πάσης οφειλής των ν.π.δ.δ. ανέρχεται σε 6% ετησίως, όσο και η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (3/2006) που την έκρινε συνταγματική, παραβίασε το δικαίωμα του συγκεκριμένου προσφεύγοντος στην περιουσία, όπως αυτό προστατεύεται από το άρθρο 1 του πρώτου, πρόσθετου στην ΕΣΔΑ, πρωτοκόλλου.
Το Δικαστήριο επιδίκασε τον τόκο υπερημερίας των ιδιωτών της επίδικης περιόδου (27% και 23%) υπέρ του προσφεύγοντος (σύνολο 6.572 ευρώ).

ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ -ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΣΔΑ

Tο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δικαίωσε τον Ευθύμιο Μεϊδάνη, ο οποίος προσέφυγε κατά της Ελλάδος όσον αφορά το δικαίωμα του Δημοσίου και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου να καταβάλουν ποσοστό τόκου υπερημερίας (6%) μικρότερο από εκείνο που καταβάλουν οι ιδιώτες (το ποσοστό αυτό σήμερα είναι 12%, ενώ ήταν 27% και 23% κατά την επίμαχη χρονική περίοδο). Με την υπ' αριθμ. 3/2006 απόφασή της η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε κατά πλειοψηφία ότι η διαφοροποίηση μεταξύ του Ν.Π.Δ.Δ.-οφειλέτη και του ιδιώτη-οφειλέτη, ως προς το ύψος του οφειλόμενου τόκου υπερημερίας, είναι δικαιολογημένη και ότι η επίμαχη ρύθμιση του άρθρου 7 παρ. 2 του νομοθετικού διατάγματος 496/1974 περί λογιστικού των Ν.Π.Δ.Δ. δεν αντίκειται στα άρθρα 20 του Συντάγματος, 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 1 του πρώτου πρόσθετου στην ΕΣΔΑ πρωτοκόλλου. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ομόφωνα ότι, τόσο η επίμαχη ρύθμιση του άρθρου 7 παρ. 2 του νομοθετικού διατάγματος 496/1974 περί λογιστικού των Ν.Π.Δ.Δ. η οποία ορίζει ότι ο νόμιμος τόκος υπερημερίας πάσης οφειλής των ν.π.δ.δ. ανέρχεται σε 6% ετησίως, όσο και η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (3/2006) που την έκρινε συνταγματική, παραβίασε το δικαίωμα του συγκεκριμένου προσφεύγοντος στην περιουσία, όπως αυτό προστατεύεται από το άρθρο 1 του πρώτου, πρόσθετου στην ΕΣΔΑ, πρωτοκόλλου. Το Δικαστήριο επιδίκασε τον τόκο υπερημερίας των ιδιωτών της επίδικης περιόδου (27% και 23%) υπέρ του προσφεύγοντος (σύνολο 6.572 ευρώ).

Καταργηση των προνομιων του Δημοσίου-ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ

Αναδρομικά πενταετίας

Η Ολομέλεια ΑΠ (11/08), έκρινε ότι το Σύνταγμα και η ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) επιβάλλουν την ίση μεταχείριση των διαδίκων, όσον αφορά τη δικαστική προστασία τους

Ανατρέποντας αντίθετη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε αντισυνταγματική την προσπάθεια να επεκταθεί και υπέρ του ΟΣΕ η σύντομη διετής παραγραφή των αξιώσεων (από μισθούς, επιδόματα και κάθε είδους οικονομικές απαιτήσεις των εργαζομένων ή από αδικοπραξία κ.λπ.) που ισχύει για το Δημόσιο.

Σύμφωνα με το ανώτατο δικαστήριο, η επέκταση των προνομίων του Δημοσίου και στον ΟΣΕ, με τη λογική ότι το Δημόσιο κατέχει το σύνολο των μετοχών του, ενώ λειτουργεί ως ΑΕ αναπτύσσοντας επιχειρηματικές δραστηριότητες, οδηγεί σε παραβίαση των συνταγματικών αρχών που κατοχυρώνουν την ισότητα, την αποτελεσματική δικαστική προστασία και τη δίκαιη δίκη.

Η αρεοπαγιτική απόφαση αποτελεί ένα πρώτο σημαντικό βήμα για να «ξεκολλήσει» η δικαιοσύνη από την υπερπροστασία όλων των κρατικών επιχειρήσεων και φορέων, που ενώ λειτουργούν με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια «φορούν» τον κρατικό μανδύα μόνο και μόνο για να περιορίσουν τις οικονομικές αξιώσεις των εργαζομένων και άλλων πολιτών.

Η Ολομέλεια ΑΠ, έκρινε αντισυνταγματική την επέκταση της 2ετούς παραγραφής, καθώς δεν δικαιολογείται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος. Τέτοιο λόγο -σύμφωνα με τον ΑΠ- δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε το γεγονός ότι το ελληνικό Δημόσιο κατέχει το σύνολο των μετοχών του ΟΣΕ ΑΕ.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

Α.- Η συμμετοχή της Ελλάδος στη Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σαν συνέπεια την υπαγωγή της στη αρμοδιότητα του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, το οποίο έχει αρμοδιότητα στην τήρηση της νομιμότητας της Χώρας μας στη Κοινοτική νομοθεσία . Η Ελλάδα φαίνεται όμως,ότι δεν τηρεί τις Κοινοτικές της υποχρεώσεις της και γι αυτό ,όλο και περισσότερο σύρεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο . Ίσως το γεγονός αυτό να μην ενδιαφέρει τους Έλληνες πολίτες αφού πολλοί αγνοούν ότι οι καταδίκες της Χωρας από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο, είναι η επιβολή προστίμων πολλών εκατομμυρίων Ευρώ που πληρώνει ο Κρατικός Προϋπολογισμός, δηλαδή εμείς. Έτσι 28 ελληνικές υποθέσεις βρίσκονται «κρεμασμένες» προς εκδίκαση στο πινάκιο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Οι υποθέσεις αυτές αφορούν μόνο παραπομπές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της χώρας μας για παραβάσεις της κοινοτικής νομοθεσίας, χωρίς να περιλαμβάνονται προσφυγές άλλων φορέων ή προσώπων. Είναι εντυπωσιακό ότι συνολικά 90 υποθέσεις ελληνικού ενδιαφέροντος είναι εκκρεμείς στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) και στο ΠΕΚ - Πρωτοδικείο, σύμφωνα με στοιχεία του ΔΕΚ ( 26.9.2005). Επειδή όμως οι παραπάνω υποθέσεις δεν είναι αρκετές έπεται συνέχεια στις προσφυγές της Κομισιόν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της χώρας μας. Ηδη 107 υποθέσεις που αφορούν παραβάσεις της κοινοτικής νομοθεσίας, κυρίως στους τομείς της Υγείας, του περιβάλλοντος και της λειτουργίας της αγοράς, βρίσκονται στο στάδιο της «αιτιολογημένης γνώμης» (ένα βήμα πριν από την παραπομπή). Οι 63 χρονολογούνται από την περίοδο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και οι 44 από την περίοδο διακυβέρνησης του ΠαΣοΚ. Μάλιστα μόνο στο χρονικό διάστημα από 1.1.2005 ως 19.7.2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε στην Ελλάδα 44 επιστολές αιτιολογημένης γνώμης -ένα στάδιο πριν από την προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο -ζητώντας από τη χώρα μας να λάβει μέτρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Κομισιόν έχει κινήσει διαδικασία κατά της Ελλάδας για συνολικά 312 υποθέσεις. Πρέπει να επισημάνουμε ότι καταδικάστηκε η Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβίαση της κοινοτικής νομοθεσίας σχετικά με τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον. Ειδικότερα, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι η χώρα μας δεν θέσπισε τις αναγκαίες νομοθετικές διατάξεις για την εναρμόνιση της εθνικής νομοθεσίας προς την Οδηγία 2001/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Μαρτίου 2001, σχετικά με τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον και για την κατάργηση της προηγούμενης Οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου. Η εν λόγω Οδηγία του 2001 αποσκοπεί στην προσέγγιση των διατάξεων των νομοθεσιών των κρατών - μελών και την προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος. Τα κράτη - μέλη όφειλαν να θέσουν σε ισχύ τις αναγκαίες διατάξεις, προκειμένου να συμμορφωθούν με την οδηγία, μέχρι τις 17 Οκτωβρίου 2002. Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η Ελλάδα υποστήριξε ότι εκπόνησε σχέδιο υπουργικής απόφασης, που βρίσκεται στο τελικό στάδιο επεξεργασίας. Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο παραπέμπεται η Ελλάδα για τη μη εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 200/34/ΕΚ για την οργάνωση του χρόνου εργασίας, όπως προκύπτει από την απάντηση του αρμόδιου για την Απασχόληση επίτροπου Βλαντιμίρ Σπίντλα Στην απάντησή του ο Τσέχος επίτροπος αναφέρει ότι όσον αφορά τη μεταφορά της οδηγίας 2000/34/ΕΚ «η Επιτροπή ξεκίνησε διαδικασία παράβασης εναντίον της Ελλάδας για τη μη κοινοποίηση των εθνικών μέτρων μεταφοράς της οδηγίας στην προβλεπόμενη ημερομηνία, δηλαδή την 1η Αυγούστου 2003 για όλους τους τομείς και τις δραστηριότητες, εκτός από τους ασκούμενους ιατρούς. Μετά την αποστολή στην Ελλάδα της προειδοποιητικής επιστολής και της αιτιολογημένης γνώμης που προβλέπεται στο άρθρο 226 της Συνθήκης, η Επιτροπή αποφάσισε, στις 14 Δεκεμβρίου 2004, να παραπέμψει την υπόθεση αυτή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο». Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μεταφέρεται και η διαφορά με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με την άρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει τα πτυχία των ιδιωτικών Κολλεγίων-Πανεπιστημίων. H Επιτροπή υποστηρίζει, ότι η Ελλάδα παραβιάζει τις κοινοτικές Οδηγίες επειδή δεν αναγνωρίζει τα διπλώματα που χορηγήθηκαν από τις αρμόδιες αρχές άλλου κράτους-μέλους, στο πλαίσιο σπουδών βάσει συμφωνιών δικαιόχρησης. (franchise) Τέλος, η υπουργός Παιδείας επαναλαμβάνει ότι το Σύνταγμα απαγορεύει τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Έτσι και η υπόθεση αυτή θα κριθεί από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο ,όπως και η υπόθεση της επιδότησης της< ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ. Β) Τελείως ανεξάρτητο από την Ευρωπαϊκή Ένωση Όργανο είναι «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων » με έδρα το Στρασβούργο: που αντλεί την εξουσία του από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που υπεγράφη στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης θεμελίωσε ένα πρωτότυπο σύστημα διεθνούς προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρέχοντας στα άτομα το πλεονέκτημα του δικαστικού ελέγχου όσον αφορά το σεβασμό των δικαιωμάτων τους. Το σημαντικό είναι ότι οι προσφυγές στο «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υποβάλλονται από ένα κράτος ή από ένα άτομο• Η ιδέα της προσχώρησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ΕΣΔΑ διατυπώθηκε επανειλημμένα αλλά σε γνώμη της 28ης Μαρτίου 1996, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης απεφάνθη ότι η Κοινότητα δεν έχει τη δυνατότητα να προσχωρήσει στη σύμβαση δεδομένου ότι η συνθήκη ΕΚ δεν προέβλεπε καμία αρμοδιότητα για θέσπιση κανόνων ή σύναψη διεθνών συμφωνιών σε θέματα Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε τη σαφή αναφορά στο κείμενο της συνθήκης του ¶μστερνταμ στο σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων τα οποία εγγυάται η σύμβαση, σχηματοποιώντας παράλληλα τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον εν λόγω τομέα. Όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δύο δικαστηρίων, η πρακτική που ανέπτυξε το Δικαστήριο να ενσωματώσει τις αρχές της σύμβασης στο δίκαιο της Ένωσης, επέτρεψε να διατηρηθεί η συνοχή στις εργασίες των δικαστηρίων αυτών καθώς και η ανεξαρτησία τους. Η Ελλάδα ήταν μία από τις πρώτες ευρωπαϊκές χώρες που κύρωσαν με νόμο ( ν.δ. 2329/1953) την Ευρωπαϊκή Σύμβαση «για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών» (ΕΣΔΑ), ενσωματώνοντάς την έτσι στο εσωτερικό δίκαιο. Μετά την καταγγελία της από το δικτατορικό καθεστώς την 12.12.1969, η Σύμβαση κυρώθηκε εκ νέου με το ν.δ. 53/1974 και απέκτησε αυξημένη έναντι των κοινών νόμων τυπική ισχύ με βάση το άρθρο 28 παρ.1 Συντ. 1975. Η συνταγματική αυτή ρύθμιση, η οποία αφορά βέβαια όλες τις κυρωμένες με νόμο διεθνείς συμβάσεις, εξακολουθεί και σήμερα να είναι αρκετά προωθημένη, με βάση τα διεθνή δεδομένα, αφού πολλά από τα συμβαλλόμενα κράτη έχουν ενσωματώσει την ΕΣΔΑ στο εσωτερικό τους δίκαιο με ισχύ απλού νόμου και μερικά μάλιστα με χαρακτηριστική καθυστέρηση ( π.χ. το Ηνωμένο Βασίλειο μόλις τον Νοέμβριο του 1998, μισό σχεδόν αιώνα αφότου συνυπέγραψε τη Σύμβαση στις 4.11.1950). Και όμως στην πράξη η προσαρμογή της ελληνικής έννομης τάξης στο ευρωπαϊκό «κεκτημένο» προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποδεικνύεται, σε ορισμένους τομείς τουλάχιστον, όπως η θρησκευτική ελευθερία, η προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων και οι εγγυήσεις απονομής δικαιοσύνης, δυσχερής. Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας η καταδίκη της για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της Δικαιοσύνης Ειδικά όμως οι Έλληνες Νομικοί (δικαστές και Δικηγόροι ) αδιαφορούν για τη επίκληση στις δικαστικές υποθέσεις της ΕΣΔΑ ,όπως και η επιμονή των ελληνικών δικαστηρίων ν' αγνοούν επιδεικτικά τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και πάντως ν' αποφεύγουν την παραπομπή στις αποφάσεις του τελευταίου, Τέλος υπάρχουν παμπολλοι Έλληνες πολίτες, που από άγνοια στερούνται βασικών δικαιωμάτων τους από την Ευρωπαϊκή σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων , αλλά και παντελώς αγνοούν ότι μπορούν να επικαλεσθούν στις δίκες τους την «Ευρωπαϊκή σύμβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και έτσι να έχουν από τα Ελληνικά δικαστήρια πιο αποτελεσματική δικαστική προστασία . Παράλληλα οι Έλληνες Πολίτες έχουν μετά την εξάντληση των ενδίκων μέσων στα Ελληνικά δικαστήρια δικαίωμα να καταφύγουν στο «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων»,όπου θα βρουν οπωσδήποτε αποτελεσματική προστασία και θα λάβουν δίκαιη αποζημίωση για παραβίαση στα ανθρωπινα δικαιώματα ,οπως ενδεικτικά :της ιδιοκτησίας(όπως π.χ. παράνομη και χωρίς αποζημίωση καταπάτηση της ιδιοκτησίας από το δημόσιο η το δήμο, ή για αδικαιολόγητη καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης, για παράνομη μη πληρωμή δεδουλευμένων μισθών ιδιοκτησίας από το δημόσιο ή το δήμο, για προσβολή των ατομικών δικαιωμάτων κ.λ.π Η είσοδος μας στη Ευρωπαϊκή Οικογένεια ,μας φέρνει πιο κοντά στη δικαίωση των επιδιώξεων μας για ένα πιο δίκαιο και ασφαλή κόσμο. Η πρακτική απεδειξε οτι το Κρατος διαχρονικά δεν ασχολειται και πολύ με την διασφαλιση των δικαιωματων μας ,ετσι απαιτείται η ατομική μας δραση..Ας μην περιμενουμε απο κανέναν απόλύτως να καμει κατι για μάς,χωρις την αποφασιστική ασκηση των δικαιωμάτων μας.Τα αποτελεσματικά όπλα που παρέχονται για την προστασία των δικαιωμάτων των Ελλήνων Πολιτών μέσα από τα παραπάνω όργανα :το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τις παραβιάσεις της Κοινοτικής Νομοθεσίας και το «Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τις παραβιάσεις των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πρέπει να χρησιμοποιούνται αποτελεσματικά από τους Έλληνες και ιδίως από τους νομικούς . Έτσι η Πολιτεία μας θα υποχρεωθεί και θα αποφασίσει επιτέλους μετά 187 χρόνια Ελευθέρου Ελληνικού Έθνους να προσαρμόσει την καθημερινότητα μας στα Ευρωπαϊκά πρότυπα. Είθε….. Για να μην γιορτάζουμε τύποις μονάχα το ΟΧΙ της 28/10/1940 και την Εθνεγερσία της 25 Μαρτίου 1821.-. ΑΜΗΝ.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΟΚΡΑΤΗΣΗ

ΣτΕ Ολ. 250/2008

Προστασία της αξίας του ανθρώπου - Δικαίωμα προσωπικής ελευθερίας - Χρέη προς δημόσιο - Προσωπική κράτηση - Αντισυνταγματικότητα διατάξεων άρθρων 1 επόμ. ν. 1867/1989 - Εφεση κατά απόφασης προσωποκράτησης - Αρμοδιότητα -.

Το μέτρο της προσωπικής κρατήσεως για χρέη προς το Δημόσιο, όπως οργανώνεται από το νόμο 1867/1989, όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τους νόμους 2065/1992 και 2214/1994, απαγορεύεται καθ' εαυτό σε κάθε περίπτωση ως αντικείμενο στο Σύνταγμα (άρθρα 2 παρ. 1 και 5 παρ. 3) και επομένως, οι διατάξεις των άρθρων 1 επόμ. του ν. 1867/1989, όπως ο νόμος αυτός τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τα άρθρα 46 του ν. 2065/1992 και 33 του ν. 2214/1994 δεν είναι εφαρμοστέες (Αντίθετη μειοψηφία και ειδικώτερες γνώμες). Αρμοδιότητα για την εκδίκαση εφέσεως κατά αποφάσεως περί προσωπικής κρατήσεως. Επειδή, εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση εξεδόθη προ της ενάρξεως ισχύος του ν. 2717/1999 υπό του Προέδρου του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών ο οποίος, κατά το χρόνο δημοσιεύσεως της αποφάσεως (27-9-1995) δεν είχε αρμοδιότητα προς εκδίκαση της εφέσεως του αναιρεσείοντος Δημοσίου κατά της αποφάσεως του Προέδρου του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε απορριφθεί αίτηση του Δημοσίου για προσωποκράτηση του αναιρεσιβλήτου, για το λόγο αυτό, αυτεπαγγέλτως ερευνώμενο, η απόφαση αυτή θα έπρεπε να αναιρεθεί