ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΔΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 35 ΕΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Το Συμβούλιο της Επικρατείας  με  δικαστική απόφαση (850/11) , δήχθηκε ότι μπορεί  να επεκταθεί σε όλες τις κατηγορίες εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα η ρύθμιση του πρόσφατου ασφαλιστικού νόμου 3863/10, που έδωσε τη δυνατότητα παραμονής και για άλλο χρόνο στην υπηρεσία σε πολιτικούς διοικητικούς υπαλλήλους του κράτους και των ΝΠΔΔ.

Το ΣτΕ άνοιξε τον δρόμο για να εφαρμοστεί γενικά η διάταξη του ν. 3863/10, που, τροποποιώντας τον Υπαλληλικό Κώδικα, έδωσε σε δημόσιους υπαλλήλους τη δυνατότητα να παραμείνουν το πολύ για 3 επιπλέον έτη στην υπηρεσία και μέχρι το πολύ το 65ο έτος της ηλικίας τους, μετά τη συμπλήρωση 35ετούς δημόσιας υπηρεσίας.

Το ανώτατο δικαστήριο δέχθηκε (στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του ν. 3845/10 που σχετίζονται με τις κατευθύνσεις του Μνημονίου, αλλά και του ν. 3863/10, που ακολουθεί τη λογική του περιορισμού των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων) ότι οι διατάξεις για την περαιτέρω παραμονή στην υπηρεσία μπορούν να εφαρμοστούν αναλογικά και σε άλλους κλάδους, ανεξάρτητα από το αν έχουν ειδικές ρυθμίσεις για την αποχώρηση και συνταξιοδότησή τους, όπως συμβαίνει π.χ. με τους υπαγόμενους στον Οργανισμό του υπουργείου Εξωτερικών.

 Παράλληλα τονίζεται ότι με τον ν. 3863/10 καταργήθηκε ρητά κάθε τυχόν αντίθετη προς τις διατάξεις του ρύθμιση.

ότι οι άνδρες ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ δεν δικαιούνται πρόωρης σύνταξης γήρατος στο πεντηκοστό έτος

Με την υπ' αριθμό 1580/2010 απόφασή της, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι οι άνδρες ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ δεν δικαιούνται πρόωρης σύνταξης γήρατος στο πεντηκοστό έτος της ηλικίας τους, όπως λαμβάνουν οι γυναίκες ασφαλισμένες, σύμφωνα με το άρθρο 27 Ν. 1902/1990. Το συγκεκριμένο άρθρο ορίζει ότι "ασφαλισμένη μητέρα με ανήλικα παιδιά, καθώς και ασφαλισμένη μητέρα με παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας που είναι ανίκανα για κάθε βιοποριστική εργασία, η οποία συμπληρώνει το 50ό έτος της ηλικίας και 5.500 τουλάχιστον ημέρες εργασίας, δικαιούνται σύνταξη γήρατος, μειωμένη κατά 1/200 της πλήρους μηνιαίας συντάξεως για κάθε μήνα που λείπει από το 55ο έτος της ηλικίας της, το ποσό της οποίας δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το κάθε φορά κατώτερο όριο συντάξεων". Εν προκειμένω άνδρας υπάλληλος της Γενικής Τράπεζα της Ελλάδος, παντρεμένος με υπάλληλο της Εθνικής Τράπεζας, γεννηθείς το 1951, είχε 7.592 ημέρες εργασίας, δύο ανήλικα παιδιά και ζήτησε το 2001 από το ΙΚΑ να του χορηγηθεί μειωμένη σύνταξη γήρατος, όπως και στις γυναίκες ασφαλισμένες, σύμφωνα με το Ν. 1902/1990. Το ΙΚΑ απέρριψε το αίτημά του με τον ισχυρισμό ότι δεν ισχύει η εν λόγω νομοθετική ρύθμιση για τους πατέρες ασφαλισμένους. Στη συνέχεια ο αιτών προσέφυγε στην Δικαιοσύνη, επικαλούμενος ότι σύμφωνα με το άρθρο 4 του Συντάγματος περί ισότητας των πολιτών, μπορεί η σχετική διάταξη του Ν. 1902/1990 να εφαρμοστεί και στον ασφαλισμένο πατέρα με ανήλικα τέκνα. Η αίτησή του έγινε αρχικά δεκτή από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, αλλά εν συνεχεία απερρίφθη από το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών και την Ολομέλεια του ΣτΕ, που έκρινε ότι η διάταξη του Ν. 1902/1990 που προβλέπει πρόωρη σύνταξη γήρατος για τις γυναίκες που έχουν συμπληρώνει το 50ό έτος της ηλικίας και έχουν ανήλικα παιδιά είναι εξαιρετική και κατά συνέπεια δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατ΄ επίκληση της συνταγματικής αρχής της ισότητας και στους άνδρες ασφαλισμένους.