Είναι ακόμη γνωστό ότι όλα τα Ελληνικά Συντάγματα, από την Επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα, υπηρέτησαν την ιδέα του Κράτους Δικαίου και η Δικαιοσύνη, θεμελιωμένη στην αρχή του διάχυτου ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων, που καθιερώθηκε με την 3/1897 Απόφαση του Αρείου Πάγου και αποτελεί πλέον συνταγματική παράδοση , παρείχε μέχρι σήμερα αποτελεσματική προστασία στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Είναι ακόμη γεγονός αναμφισβήτητο ότι, όλο και περισσότερο εμφανίζεται στο δημόσιο διάλογο η τάση της πολιτικής εξουσίας να «οριοθετήσει, δηλαδή στη πραγματικότητα να περιορίσει τον ρόλο των δικαστικών λειτουργών» και ειδικότερα να περιορίσει τα όρια του συνταγματικού ελέγχου των νόμων. Ακούγονται έντονες φωνές διαμαρτυρίας από την επιστημονική κοινότητα και τους νομικούς φορείς, τις Δικαστικές ενώσεις, τους Δικηγορικούς συλλόγους και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, ό,τι δηλαδή η συνταγματική αναθεώρηση αποτελεί προσπάθεια περιορισμού του δικαστικού ελέγχου σε κρίσιμα θέματα.
Οι περισσότεροι από τους ανωτέρω φορείς δέχονται ότι η δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου έχει προφανή στόχο τις μη αρεστές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας σε θέματα περιβαλλοντολογικά και σχετικά με την πολιτική γης κυρίως, αλλά και του Δικαστήριου του άρθρου 88 παρ 2 του Συντάγματος, αναφορικά με τους μισθούς των Δικαστικών λειτουργών, αλλά και ζητήματα εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας, όπως της επιδίκασης αναδρομικών εργατικών αξιώσεων.Μετά από όλα τα παραπάνω καλό είναι οι αρμόδιοι, να ξανασκεφθούν τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της και μάλιστα με αφορμή τη Συνταγματική Αναθεώρηση αλλιώς ας ακουσουν την κοινωνία και την επιστημονική κοινότητα που στις αίθουσες των δικαστηρίων αλλά και σε επιστημονικά συνεδρία ,διατυπώνει την πρωτοφανή για κράτος δικαίου άποψη : «ΌΤΑΝ ΕΝΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΗ ΑΡΕΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ,ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ».
