ΙΘΑΚΗ

(Κ. Κ α β ά φ η ς : Άπάρνηση, Ιθάκη, Θερμοπύλες)

Σε μερικούς ανθρώπους eέρχεται μια μέρα
πού πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το "Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως οποίος τoχει
έτοιμο μέσα του το Ναί, καί, λέγοντας το, πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθηση του.
Ό αρνηθείς δεν μετανοιώνει. "Αν ρωτιονταν πάλι,
όχι θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι — το σωστό — εις ολην τη ζωή του.
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρης,
αν μένη ή σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις τό πνεύμα και το σώμα σου άγγίζη (...)
Πάντα στον νου σου νάχης τήν Ιθάκη (...)

Τιμή σε κείνους όπου στην ζωήν των
ώρισαν καί φυλάγουν Θερμοπύλες
ποτέ από το χρέος μη κινούντες...
Και περισσότερο τιμή τους πρέπει,
όταν προβλέπουν — και πολλοί προβλέπουν —
πώς ο Εφιάλτης θα φανή στο τέλος
κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.














Δέν μας προσμένει ή Ιστορία στο βάθος,
άλλα προχωρεί μαζί μας. Με τα χέρια μας κωπηλατεί το χρόνο. Εΐμαστε το ρεύμα, πού κουβαλάει πάνω του το αύριο...(Νίκηφορος. Βρεττάκος
Ή Ίστορια»)