ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ

ιθακη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρης,
αν μένη ή σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις τό πνεύμα και το σώμα σου άγγίζη (...)
Πάντα στον νου σου νάχης τήν Ιθάκη (...)

Κ. Κ α β ά φ η ς : Άπάρνηση

Κ. Κ α β ά φ η ς : Άπάρνηση

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
πού πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το "Όχι
να πούνε.
Φανερώνεται αμέσως οποίος τoχει
έτοιμο μέσα του το Ναί, καί, λέγοντας το, πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθηση του.
Ό αρνηθείς δεν μετανοιώνει.
"Αν ρωτιονταν πάλι,όχι θα ξανάλεγε.
Κι όμως τον καταβάλλειεκείνο τ' όχι — το σωστό — εις ολην τη ζωή του

ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ ΤΗΝ ΚΑΨΑΝΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ

Η μανια των οικοπεδοφαγων εχει καψει την ΕΛΛΑΔΑ και μενουν ατιμώρητοι ΕΛΕΟΣ

ΟΙ ΗΡΩΕΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ

Τιμή σε κείνους όπου στην ζωήν των
ώρισαν καί φυλάγουν Θερμοπύλες
ποτέ από το χρέος μη κινούντες...
Και περισσότερο τιμή τους πρέπει,
όταν προβλέπουν — και πολλοί προβλέπουν —
πώς ο Εφιάλτης θα φανή στο τέλος
κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΛΔΥΚ) ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ ΑΠ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ) συγκροτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1959, στον Άγιο Στέφανο Αττικής (Μπογιάτι), μετά από την υπογραφή της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου.

Στις 16 Αυγούστου 1960, ημέρα της ανακήρυξης της Κύπρου σε ανεξάρτητη Δημοκρατία, η ΕΛΔΥΚ αποβιβάζεται στο λιμάνι της Αμμοχώστου, στο αρματαγωγό «Αλιάκμων», προς ενθουσιασμό των κατοίκων του νησιού. Πρώτος της Δκτής ήταν ο Σχης (ΠΖ) Διονύσιος Αρμπούζης, η δύναμή της αριθμεί σε 3.000 άνδρες και γυναίκες.

Κατά την περίοδο 20 Ιουλίου με 17 Αυγούστου 1974, η ΕΛΔΥΚ ανέπτυξε εντονότατη πολεμική δράση κατά των Τούρκων και έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες με ηρωισμό και αυταπάρνηση, όπως αυτές του Κιόνελι, του ίδιου του Στρατοπέδου και της Βασίλειας, γράφοντας λαμπρές σελίδες δόξας, , Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ πολέμησαν στις επιχειρήσεις του 1974 και την καθιέρωσαν στην συνείδηση των Ελληνοκυπρίων αδελφών τους με την θυσία τους. Κάθε χρόνο βλέπουμε να έρχονται απ’ όλο τον κόσμο στους δέκτες των τηλεοράσεών μας τους μαυροφορεμένους συγγενείς των 100 πεσόντων (54 Καταδρομέων και 46 άλλων) και των 73 αγνοουμένων για να αποτίσουν τον ύστατο φόρο τιμής. Σε μία άνιση μάχη σώμα προς άρμα, υπέστησαν αλλά και προκάλεσαν βαρύτατες απώλειες, στην πείσμονα αντίστασή τους να μην εγκαταλείψουν το Στρατόπεδό τους. Είναι βέβαιο ότι η ΕΛΔΥΚ σε περίπτωση σύρραξης θα αποτελέσει τον πρώτο στόχο του αντιπάλου, για υλοποίηση των επεκτατικών σχεδίων του.

Το κεντρικό Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, το Στρατόπεδο του Τχη (ΜΧ) Σωτήριου Σταυριανάκου βρίσκεται στο χωριό Μαλούντα, όπου και εδρεύει η Διοίκηση της ΕΛΔΥΚ Στο στρατόπεδο υπάρχει Ηρώο των πεσόντων και αγνοούμένων της Δύναμης με πλάκα που φέρει τα ονόματα και τους βαθμούς των αγνοουμένων και πεσόντων κατά το 1974 Στο Ηρώο βρίσκεται και προτομή του Λγού (ΜΧ) Σωτήριου Σταυριανάκου, ο οποίος έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά την διάρκεια της Μάχης του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στον Γερόλακκο την 16 Αυγούστου 1974, παράλληλα με το Λγό (ΠΖ) Βασίλειο Σταμπουλή (στον οποίο είναι αφιερωμένο το Στρατόπεδο στον Άγιο Ιωάννη).

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΜΕΡΟΣ Η ΕΛΔΥΚ

Η συνέπεια αυτή πληρώθηκε με αίμα, και το 1964, στα βουνά της Τηλλυρίας, και το 1974, στα κράσπεδα της Λευκωσίας η οποία κρατήθηκε ελεύθερη.

Το ξημέρωμα της 20ής Ιουλίου 1974, έμελλε να καταγραφεί στη συλλογική μας μνήμη ως ημέρα εθνικής καταστροφής· καταγράφηκε, όμως, και ως ημέρα εθνικής αξιοπρέπειας για όλους αυτούς που τάχθηκαν να φυλάξουν Θερμοπύλες. Το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, ήταν ο κεντρικός στόχος των Τούρκων εισβολέων, οι οποίοι επεδίωξαν με κάθε κόστος να το καταλάβουν.Οι λυσσαλέες επιθέσεις με Πυροβολικό, Αεροπορία, άρματα και Πεζικό, αποδείχθηκαν ανεπαρκείς. Η ΕΛΔΥΚ όχι μόνο δεν έκανε βήμα πίσω, αλλά κατόρθωσε, κάτω από τις πλέον δυσμενείς συνθήκες, να αντεπιτεθεί και να προελάσει μέχρι τον τουρκικό θύλακα του Κιόνελι. Όταν κάποιοι εγκατέλειπαν το πεδίο της μάχης για να περισώσουν το σαρκίο τους, οι ΕΛΔΥΚάριοι έπεφταν στο πεδίο της τιμής
Στη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, τον Αύγουστο του '74, το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ κατέστη ένα νέο Κούγκι. Τα τουρκικά τεθωρακισμένα κατόρθωσαν να το καταλάβουν περνώντας στην κυριολεξία πάνω από τα πτώματα των παιδιών, που έγιναν άνδρες σε μια στιγμή, και άνοιξαν τις φλέβες τους προσφέροντας το μόνο που είχαν να δώσουν στην πατρίδα… το αίμα τους Κατά τη διάρκεια της εισβολής, τον ηρωικό αγώνα και τις θυσίες της μεγάλης πλειονότητας των οπλιτών και των κατώτερων και ανώτερων αξιωματικών της ΕΛΔΥΚ και της Εθνικής Φρουράς υπονόμευσαν και κατέστησαν μάταιες οι ολίγοι, αλλά όχι ελάχιστοι, επίορκοι, ανίκανοι ή απλώς ριψάσπιδες κατώτεροι, ανώτεροι και (κυρίως) ανώτατοι αξιωματικοί που ευθύνονται για την πλημμελή αμυντική προετοιμασία, την πανικόβλητη αντίδραση και τη μη-αποστολή ενισχύσεων στην κρισιμότερη φάση των επιχειρήσεων. Δυστυχώς οι περισσότεροι από αυτούς όχι μόνο δεν παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις προήχθησαν στα ανώτατα στρατιωτικά αξιώματα.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ -Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ - ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ

"Δεν Ξεχνώ" "Το σήμα σύμβολο "Δεν ξεχνώ" δημιουργήθηκε το πρωί της 14ης Αυγούστου 1974 την ημέρα που ο δεύτερος Αττίλας έκοψε την Κύπρο στα δύο. Ακούγοντας τα νέα στο ραδιόφωνο, οραματίστηκα την Κύπρο μαχαιρωμένη και την γραμμή του Αττίλα σαν μία ροή πηγμένου αίματος που σιγόσταζε. Όταν έφτασα στο γραφείο μου (τότε είχα την διαφημιστική εταιρία) κάλεσα τον διευθυντή του σχεδιαστηρίου, τον Δημήτρη Γεωργιόπουλο, του έδωσα ένα χάρτη της Κύπρου, την ιδέα και το κείμενο. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Τυπώσαμε χιλιάδες αυτοκόλλητα, τα στείλαμε στις εφημερίδες και κατακλυσθήκαμε από αιτήσεις. Τυπώσαμε ό,σα μπορούσαμε, κάναμε αντίγραφα της μακέτας και τα δίναμε σε όποιον ήθελε να τυπώσει για λογαριασμό του, μεταφράσαμε το σύνθημα σε πολλές γλώσσες (μας το ζητούσαν, μαζί με μακέτες, Έλληνες φοιτητές από όλο τον κόσμο). Πήραμε εκατοντάδες γράμματα το σημαντικότερο από τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Τώρα το σήμα-σύμβολο έχει γίνει κοινό κτήμα ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν την προέλευσή του. Αλλά για μένα είναι κάτι πολύ προσωπικό: ένας φόρος τιμής και αγάπης στα μέρη εκείνα της Κύπρου Κυρήνεια, Μπελλαπάις, Σαλαμίνα, Αμμόχωστο που είχα επισκεφθεί και αγαπήσει τρία χρόνια πριν την εισβολή." Το κείμενο και την εικόνα την βρήκαμε στο site του κ. Νίκου Δήμου: http://www.ndimou.gr για την ανιγραφη Ο ΘΕΜΙΣΤΟΠΟΛΟΣ

ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ :Η ΠΑΡΝΗΘΑ

Τόσες μέρες μετα την συμφορά και κανείς υποπτος δεν συνελήφθη,κανείς δεν παραπέμφθηκε για τις παραλείψεις του,κανείς δεν είδε ούτε ακουσε τίποτε!!!!
Ακούει κανείς ?
ή μήπως να περιμενουμε υπομονετικά τα αλλα κακά που ερχονται....
ΑΦΕΡΙΜ ΕΦΕΝΤΗ!!!!!!!!!!!!!
Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ....
* Κάηκαν 42.500 στρέμματα. * Στάχτη έγινε ο μισός πυρήνας του εθνικού δρυμού, τα 15.510 από τα 38 χιλιάδες στρέμματα. * Τη μεγαλύτερη ζημία υπέστη το δάσος κεφαλληνιακής ελάτης. Κάηκαν τα 21.800 από τα 29.500 στρέμματα. * Οι περιοχές κατά μήκος των έξι ρεμάτων της Πάρνηθας απειλούνται με πλημμύρες. Μεγάλος ο κίνδυνος για Ασπρόπυργο, Μενίδι και Θρακομακεδόνες. * Αύξηση της μέσης θερμοκρασίας και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στο Λεκανοπέδιο.

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ :Η ΠΑΡΝΗΘΑ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ
Η καταστροφή που συνέβη στην Πάρνηθα είναι από εκείνες που η ιστορία δεν επιτρέπει να περάσουν στη λήθη και να κρυφτούν πίσω από το πέπλο συγκάλυψης που έχει αρχίσει να απλώνεται μέσω της σύγχυσης.
Αυτό που συνέβη, αλλά και ο τρόπος, με τον οποίο αυτό συνέβη, φαίνεται να αγγίζει τα όρια της «ύβρεως».
Το ψηλότερο, μεγαλύτερο σε έκταση, κατάφυτο βουνό της Αττικής, στο οποίο έχουν αναφερθεί ο Αριστοφάνης, ο Στράβων και ο Παυσανίας, άντεχε τις επεμβάσεις που υφίστατο διαχρονικά και είχε δημιουργηθεί γύρω του ο μύθος του απρόσβλητου.
Μέχρι πριν λίγες ημέρες.
Ο κάτοικος του ερημοποιούμενου λεκανοπεδίου και όταν δεν επισκεπτόταν την Πάρνηθα την ένιωθε κοντά του, αφουγκραζόταν τα μυστικά του δάσους της, την αναγνώριζε ως τον πρώτο υποδοχέα του χιονιού και το μόνο γειτονικό ορεινό συγκρότημα που είχε διατηρήσει το χαρακτήρα του.
Αρκετοί συμπολίτες αισθάνονται σαν να έχασαν ένα κομμάτι της ψυχής τους, κάτι δικό τους. Μετά την καταστροφή η προσοχή στρέφεται στην αναδάσωση της Πάρνηθας. Ναι, η αναδάσωση αυτή είναι αναγκαίο να επιχειρηθεί. Όχι όμως ως κατασκευαστικό έργο, ούτε υπό το άγχος της επίτευξης γρήγορων, αλλά εφήμερων αποτελεσμάτων. Αποκλειστικός γνώμονας θα πρέπει να είναι οι υποδείξεις των ειδικών επιστημόνων.
Δεν φτάνει όμως αυτό, ούτε ίσως πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό. Περισσότερο από την Πάρνηθα, αυτοί που χρειάζονται «αναδάσωση» είμαστε εμείς οι ίδιοι: είναι η κατάλληλη ώρα να αναρωτηθούμε για τη στάση που κρατούμε απέναντι στο φυσικό περιβάλλον, τη βάση για τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας, με τις πράξεις μας, όχι με τα λόγια.
Αυτό το κενό έρχεται να αποκαλύψει η πρωτοβουλία του δικηγορικού σώματος, το οποίο, αξιοποιώντας την πολύτιμη ελευθερία που μπορεί να κατακτηθεί μέσα από την άσκηση του νομικού επαγγέλματος, με τις καθαρές προτάσεις που υποβάλλει φέρνει στο προσκήνιο μεγάλα ουσιαστικά ζητήματα.
Από τις προτάσεις που υποβάλλονται θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα σε εκείνη που προτείνει την ίδρυση Υπουργείου Περιβάλλοντος. Η πραγματικότητα μαρτυρεί ότι η αειφόρος χρήση του φυσικού περιβάλλοντος παραμελείται στους κόλπους των διαφόρων Υπουργείων, όπως ΠΕΧΩΔΕ, Αγροτικής Ανάπτυξης, Οικονομικών, τα οποία προτάσσουν έναντι του περιβάλλοντος τα κύρια αντικείμενα τους, τα οποία είναι χωρίς αμφιβολία επίσης σημαντικά: τα δημόσια έργα, η αγροτική ανάπτυξη, τα δημόσια έσοδα.
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη που πρέπει να γίνει για να δοθεί κάποιου είδους κάθαρση στην «τραγωδία» της Πάρνηθας. Οι δημόσιες υπηρεσίες που ήταν επιφορτισμένες με την πρόληψη και αντιμετώπιση της πυρκαγιάς έχουν ένα μεγάλο χρέος απέναντι στους πολίτες και στην ιστορία: οφείλουν το συντομότερο δυνατό να εξηγήσουν, χωρίς υπεκφυγές και ωραιοποιήσεις, τους λόγους που οδήγησαν στην ανάφλεξη και τους λόγους, για τους οποίους δεν κατέστη δυνατό να αναχαιτισθεί η φωτιά στην πρώτη της φάση.
Είναι αλήθεια ότι οι καιρικές συνθήκες ήταν αντίξοες και ότι είχαμε μεγάλο αριθμό πυρκαγιών σε όλη την Ελλάδα. Είναι ακόμη αλήθεια ότι ο κίνδυνος καταστροφής ενός δάσους, ακόμη και της Πάρνηθας, είναι πάντα υπαρκτός. Ο κίνδυνος της φωτιάς ασφαλώς δεν μπορεί να μηδενισθεί. Όμως μόνο σε ποσοστό 5% οι φωτιές στα δάση οφείλονται σε φυσικά αίτια. Το υπόλοιπο 95% προκαλείται από την άμεση ή έμμεση ανθρώπινη δραστηριότητα, χωρίς να εξαιρούνται κατ' αρχήν και οι γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος. Είναι επίσης αλήθεια ότι η αντιμετώπιση κάθε φωτιάς, και πολύ περισσότερο μέσα σε δάση, είναι ιδιαίτερα δυσχερής. Όλα όμως αυτά δεν αίρουν το χρέος των αρμοδίων να παρουσιάσουν την αλήθεια. Δεν το οφείλουν μόνο στην Πάρνηθα που κάηκε και στις μελλοντικές Πάρνηθες, που μπορεί να σωθούν από τη συνειδητοποίηση και αποφυγή τυχόν σφαλμάτων, το οφείλουν πρώτιστα στον ίδιο τους τον εαυτό.
Κώστας Κουσούλης, Πρόεδρος Ένωσης Δικαστικών. Λειτουργών ΣτΕ
Χαιρετισμός στη συνέντευξη Τύπου της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων στις 4. 7.2007

λαγωνικά αναζητούν τουςεμπρηστές της Παρνηθας στους ωκεανούς