ΟΙ ΗΡΩΕΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ

Τιμή σε κείνους όπου στην ζωήν των
ώρισαν καί φυλάγουν Θερμοπύλες
ποτέ από το χρέος μη κινούντες...
Και περισσότερο τιμή τους πρέπει,
όταν προβλέπουν — και πολλοί προβλέπουν —
πώς ο Εφιάλτης θα φανή στο τέλος
κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΥΠΡΟΥ (ΕΛΔΥΚ) ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ ΑΠ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ) συγκροτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1959, στον Άγιο Στέφανο Αττικής (Μπογιάτι), μετά από την υπογραφή της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου.

Στις 16 Αυγούστου 1960, ημέρα της ανακήρυξης της Κύπρου σε ανεξάρτητη Δημοκρατία, η ΕΛΔΥΚ αποβιβάζεται στο λιμάνι της Αμμοχώστου, στο αρματαγωγό «Αλιάκμων», προς ενθουσιασμό των κατοίκων του νησιού. Πρώτος της Δκτής ήταν ο Σχης (ΠΖ) Διονύσιος Αρμπούζης, η δύναμή της αριθμεί σε 3.000 άνδρες και γυναίκες.

Κατά την περίοδο 20 Ιουλίου με 17 Αυγούστου 1974, η ΕΛΔΥΚ ανέπτυξε εντονότατη πολεμική δράση κατά των Τούρκων και έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες με ηρωισμό και αυταπάρνηση, όπως αυτές του Κιόνελι, του ίδιου του Στρατοπέδου και της Βασίλειας, γράφοντας λαμπρές σελίδες δόξας, , Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ πολέμησαν στις επιχειρήσεις του 1974 και την καθιέρωσαν στην συνείδηση των Ελληνοκυπρίων αδελφών τους με την θυσία τους. Κάθε χρόνο βλέπουμε να έρχονται απ’ όλο τον κόσμο στους δέκτες των τηλεοράσεών μας τους μαυροφορεμένους συγγενείς των 100 πεσόντων (54 Καταδρομέων και 46 άλλων) και των 73 αγνοουμένων για να αποτίσουν τον ύστατο φόρο τιμής. Σε μία άνιση μάχη σώμα προς άρμα, υπέστησαν αλλά και προκάλεσαν βαρύτατες απώλειες, στην πείσμονα αντίστασή τους να μην εγκαταλείψουν το Στρατόπεδό τους. Είναι βέβαιο ότι η ΕΛΔΥΚ σε περίπτωση σύρραξης θα αποτελέσει τον πρώτο στόχο του αντιπάλου, για υλοποίηση των επεκτατικών σχεδίων του.

Το κεντρικό Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, το Στρατόπεδο του Τχη (ΜΧ) Σωτήριου Σταυριανάκου βρίσκεται στο χωριό Μαλούντα, όπου και εδρεύει η Διοίκηση της ΕΛΔΥΚ Στο στρατόπεδο υπάρχει Ηρώο των πεσόντων και αγνοούμένων της Δύναμης με πλάκα που φέρει τα ονόματα και τους βαθμούς των αγνοουμένων και πεσόντων κατά το 1974 Στο Ηρώο βρίσκεται και προτομή του Λγού (ΜΧ) Σωτήριου Σταυριανάκου, ο οποίος έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά την διάρκεια της Μάχης του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στον Γερόλακκο την 16 Αυγούστου 1974, παράλληλα με το Λγό (ΠΖ) Βασίλειο Σταμπουλή (στον οποίο είναι αφιερωμένο το Στρατόπεδο στον Άγιο Ιωάννη).

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΜΕΡΟΣ Η ΕΛΔΥΚ

Η συνέπεια αυτή πληρώθηκε με αίμα, και το 1964, στα βουνά της Τηλλυρίας, και το 1974, στα κράσπεδα της Λευκωσίας η οποία κρατήθηκε ελεύθερη.

Το ξημέρωμα της 20ής Ιουλίου 1974, έμελλε να καταγραφεί στη συλλογική μας μνήμη ως ημέρα εθνικής καταστροφής· καταγράφηκε, όμως, και ως ημέρα εθνικής αξιοπρέπειας για όλους αυτούς που τάχθηκαν να φυλάξουν Θερμοπύλες. Το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, ήταν ο κεντρικός στόχος των Τούρκων εισβολέων, οι οποίοι επεδίωξαν με κάθε κόστος να το καταλάβουν.Οι λυσσαλέες επιθέσεις με Πυροβολικό, Αεροπορία, άρματα και Πεζικό, αποδείχθηκαν ανεπαρκείς. Η ΕΛΔΥΚ όχι μόνο δεν έκανε βήμα πίσω, αλλά κατόρθωσε, κάτω από τις πλέον δυσμενείς συνθήκες, να αντεπιτεθεί και να προελάσει μέχρι τον τουρκικό θύλακα του Κιόνελι. Όταν κάποιοι εγκατέλειπαν το πεδίο της μάχης για να περισώσουν το σαρκίο τους, οι ΕΛΔΥΚάριοι έπεφταν στο πεδίο της τιμής
Στη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, τον Αύγουστο του '74, το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ κατέστη ένα νέο Κούγκι. Τα τουρκικά τεθωρακισμένα κατόρθωσαν να το καταλάβουν περνώντας στην κυριολεξία πάνω από τα πτώματα των παιδιών, που έγιναν άνδρες σε μια στιγμή, και άνοιξαν τις φλέβες τους προσφέροντας το μόνο που είχαν να δώσουν στην πατρίδα… το αίμα τους Κατά τη διάρκεια της εισβολής, τον ηρωικό αγώνα και τις θυσίες της μεγάλης πλειονότητας των οπλιτών και των κατώτερων και ανώτερων αξιωματικών της ΕΛΔΥΚ και της Εθνικής Φρουράς υπονόμευσαν και κατέστησαν μάταιες οι ολίγοι, αλλά όχι ελάχιστοι, επίορκοι, ανίκανοι ή απλώς ριψάσπιδες κατώτεροι, ανώτεροι και (κυρίως) ανώτατοι αξιωματικοί που ευθύνονται για την πλημμελή αμυντική προετοιμασία, την πανικόβλητη αντίδραση και τη μη-αποστολή ενισχύσεων στην κρισιμότερη φάση των επιχειρήσεων. Δυστυχώς οι περισσότεροι από αυτούς όχι μόνο δεν παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις προήχθησαν στα ανώτατα στρατιωτικά αξιώματα.