ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑ ΒΟΥΝΟ :Η ΠΑΡΝΗΘΑ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ
Η καταστροφή που συνέβη στην Πάρνηθα είναι από εκείνες που η ιστορία δεν επιτρέπει να περάσουν στη λήθη και να κρυφτούν πίσω από το πέπλο συγκάλυψης που έχει αρχίσει να απλώνεται μέσω της σύγχυσης.
Αυτό που συνέβη, αλλά και ο τρόπος, με τον οποίο αυτό συνέβη, φαίνεται να αγγίζει τα όρια της «ύβρεως».
Το ψηλότερο, μεγαλύτερο σε έκταση, κατάφυτο βουνό της Αττικής, στο οποίο έχουν αναφερθεί ο Αριστοφάνης, ο Στράβων και ο Παυσανίας, άντεχε τις επεμβάσεις που υφίστατο διαχρονικά και είχε δημιουργηθεί γύρω του ο μύθος του απρόσβλητου.
Μέχρι πριν λίγες ημέρες.
Ο κάτοικος του ερημοποιούμενου λεκανοπεδίου και όταν δεν επισκεπτόταν την Πάρνηθα την ένιωθε κοντά του, αφουγκραζόταν τα μυστικά του δάσους της, την αναγνώριζε ως τον πρώτο υποδοχέα του χιονιού και το μόνο γειτονικό ορεινό συγκρότημα που είχε διατηρήσει το χαρακτήρα του.
Αρκετοί συμπολίτες αισθάνονται σαν να έχασαν ένα κομμάτι της ψυχής τους, κάτι δικό τους. Μετά την καταστροφή η προσοχή στρέφεται στην αναδάσωση της Πάρνηθας. Ναι, η αναδάσωση αυτή είναι αναγκαίο να επιχειρηθεί. Όχι όμως ως κατασκευαστικό έργο, ούτε υπό το άγχος της επίτευξης γρήγορων, αλλά εφήμερων αποτελεσμάτων. Αποκλειστικός γνώμονας θα πρέπει να είναι οι υποδείξεις των ειδικών επιστημόνων.
Δεν φτάνει όμως αυτό, ούτε ίσως πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό. Περισσότερο από την Πάρνηθα, αυτοί που χρειάζονται «αναδάσωση» είμαστε εμείς οι ίδιοι: είναι η κατάλληλη ώρα να αναρωτηθούμε για τη στάση που κρατούμε απέναντι στο φυσικό περιβάλλον, τη βάση για τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας, με τις πράξεις μας, όχι με τα λόγια.
Αυτό το κενό έρχεται να αποκαλύψει η πρωτοβουλία του δικηγορικού σώματος, το οποίο, αξιοποιώντας την πολύτιμη ελευθερία που μπορεί να κατακτηθεί μέσα από την άσκηση του νομικού επαγγέλματος, με τις καθαρές προτάσεις που υποβάλλει φέρνει στο προσκήνιο μεγάλα ουσιαστικά ζητήματα.
Από τις προτάσεις που υποβάλλονται θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα σε εκείνη που προτείνει την ίδρυση Υπουργείου Περιβάλλοντος. Η πραγματικότητα μαρτυρεί ότι η αειφόρος χρήση του φυσικού περιβάλλοντος παραμελείται στους κόλπους των διαφόρων Υπουργείων, όπως ΠΕΧΩΔΕ, Αγροτικής Ανάπτυξης, Οικονομικών, τα οποία προτάσσουν έναντι του περιβάλλοντος τα κύρια αντικείμενα τους, τα οποία είναι χωρίς αμφιβολία επίσης σημαντικά: τα δημόσια έργα, η αγροτική ανάπτυξη, τα δημόσια έσοδα.
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη που πρέπει να γίνει για να δοθεί κάποιου είδους κάθαρση στην «τραγωδία» της Πάρνηθας. Οι δημόσιες υπηρεσίες που ήταν επιφορτισμένες με την πρόληψη και αντιμετώπιση της πυρκαγιάς έχουν ένα μεγάλο χρέος απέναντι στους πολίτες και στην ιστορία: οφείλουν το συντομότερο δυνατό να εξηγήσουν, χωρίς υπεκφυγές και ωραιοποιήσεις, τους λόγους που οδήγησαν στην ανάφλεξη και τους λόγους, για τους οποίους δεν κατέστη δυνατό να αναχαιτισθεί η φωτιά στην πρώτη της φάση.
Είναι αλήθεια ότι οι καιρικές συνθήκες ήταν αντίξοες και ότι είχαμε μεγάλο αριθμό πυρκαγιών σε όλη την Ελλάδα. Είναι ακόμη αλήθεια ότι ο κίνδυνος καταστροφής ενός δάσους, ακόμη και της Πάρνηθας, είναι πάντα υπαρκτός. Ο κίνδυνος της φωτιάς ασφαλώς δεν μπορεί να μηδενισθεί. Όμως μόνο σε ποσοστό 5% οι φωτιές στα δάση οφείλονται σε φυσικά αίτια. Το υπόλοιπο 95% προκαλείται από την άμεση ή έμμεση ανθρώπινη δραστηριότητα, χωρίς να εξαιρούνται κατ' αρχήν και οι γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος. Είναι επίσης αλήθεια ότι η αντιμετώπιση κάθε φωτιάς, και πολύ περισσότερο μέσα σε δάση, είναι ιδιαίτερα δυσχερής. Όλα όμως αυτά δεν αίρουν το χρέος των αρμοδίων να παρουσιάσουν την αλήθεια. Δεν το οφείλουν μόνο στην Πάρνηθα που κάηκε και στις μελλοντικές Πάρνηθες, που μπορεί να σωθούν από τη συνειδητοποίηση και αποφυγή τυχόν σφαλμάτων, το οφείλουν πρώτιστα στον ίδιο τους τον εαυτό.
Κώστας Κουσούλης, Πρόεδρος Ένωσης Δικαστικών. Λειτουργών ΣτΕ
Χαιρετισμός στη συνέντευξη Τύπου της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων στις 4. 7.2007