ΑΠ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ Η ΕΚ ΠΕΡΙΤΡΟΠΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑ 

Καταχρηστική, έκρινε την εφαρμογή του συστήματος της εκ περιτροπής εργασίας, σε εργαζόμενους του ομίλου επιχειρήσεων, της εφημερίδας «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, ο Άρειος Πάγος, με απόφασή του, που αναμένεται να αποτελέσει νομολογία για τα εργασιακά δεδομένα.


Η υπόθεση αφορά διακόσιους περίπου δημοσιογράφους, τεχνικούς, διοικητικούς υπαλλήλους, κ.α. εργαζόμενους, στις εταιρίες «Μακεδονική Εκδοτική Εκτυπωτική ΑΕ» και «Εκδοτική Θεσσαλονίκης Μονοπρόσωπη ΕΠΕ» στους οποίους η εργοδοσία επέβαλε σύστημα εκ περιτροπής εργασίας, το Φεβρουάριο του 2011.

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις πραγματοποίησαν 48ωρες απεργίες, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ενώ το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης έκρινε παράνομες τις κινητοποιήσεις, θεωρώντας ότι ανήκει στο διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη η ευχέρεια επιβολής της εκ περιτροπής εργασίας και ότι η απεργία δεν μπορεί να έχει αίτημα της επίλυσης μιας νομικής διαφοράς.

Το Εφετείο Θεσσαλονίκης όμως, ακύρωσε την πρωτόδικη απόφαση- κρίνοντας νόμιμη την απεργία - και το Ανώτατο Δικαστήριο την επικύρωσε, γεγονός που δίνει το δικαίωμα στους εργαζόμενους να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, για να διεκδικήσουν, αυτή τη φορά, αναπλήρωση των εισοδημάτων που έχασαν, εξαιτίας των μειώσεων στους μισθούς τους.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, του Β1 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου (αρ.468/2012), επιβλήθηκε καταχρηστικά στους εργαζόμενους των εφημερίδων «Μακεδονία», «Θεσσαλονίκη», «Σπόρ του Βορρά» και των άλλων εντύπων του ιστορικού εκδοτικού συγκροτήματος, το σύστημα της εκ περιτροπής εργασίας, που είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση των μισθών, από 20%, έως 60%.

«Με τον τρόπο αυτό μετακυλίστηκε από την εργοδοσία η αντιμετώπιση της οικονομικής ζημίας των επιχειρήσεών της για την επέλευση της οποίας ευθύνεται κυρίως, η ίδια και οι επιλογές των οργάνων της και όχι οι εργαζόμενοι, που δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίσουν τα έξοδα επιβίωσης της οικογένειάς τους», αναφέρεται μεταξύ άλλων στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Όπως είπε στο ΑΜΠΕ, ο νομικός σύμβουλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας – Θράκης, Στρατής Μαυραγάνης, εκτός από το θέμα της εκ περιτροπής εργασίας αποτελεί επίσης δεδικασμένο και το σκεπτικό της απόφασης του Αρείου Πάγου, σχετικά με το δικαίωμα της απεργίας των εργαζομένων. «Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι είναι νόμιμο το αίτημα της απεργίας, παρότι πρόκειται για νομική διαφορά, γιατί, στη συγκεκριμένη περίπτωση με τους εργαζόμενους του εκδοτικού συγκροτήματος της εφημερίδας «Μακεδονία», η συλλογικότητα της διαφοράς υπερισχύει της νομικής της φύσης», δήλωσε ο κ. Μαυραγάνης.

Να σημειωθεί, ότι πριν την εφαρμογή του μέτρου της εκ΄ περιτροπής εργασίας οι εκπρόσωποι της εργοδοσίας απηύθυναν πρόσκληση στα συνδικαλιστικά σωματεία των δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων, για διαβούλευση, αλλά οι συζητήσεις δεν καρποφόρησαν. Επίσης, και οι δύο εκδοτικές εταιρίες, πριν καθιερώσουν την εκ περιτροπής εργασία, συμφώνησαν με διευθυντικά τους στελέχη, μείωση των αποδοχών τους, κατά 20% και 30%, γεγονός που, όπως αναφέρει η απόφαση, δεν αποτελεί υποχρέωση των εργαζομένων να δεχθούν αντίστοιχες μειώσεις μισθών.

ΑΡΝΗΣΙΔΙΚΙΑ ή Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Οχι λιγότερες από 120 υποθέσεις ετησίως θα πρέπει να εκδικάζουν οι διοικητικοί εφέτες, σύμφωνα με απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία παρατηρεί μεγάλη αύξηση στον αριθμό των εκκρεμών υποθέσεων στα Διοικητικά Δικαστήρια της χώρας. Γενικότερα, πάντως, η καθυστέρηση στην έκδοση αποφάσεων στα Διοικητικά Εφετεία και Πρωτοδικεία της χώρας ξεπερνά πλέον τα πέντε χρόνια, ενώ τον Δεκέμβριο του 2011 η ετήσια καθυστέρηση εκδίκασης των υποθέσεων ανερχόταν σε 3,5 χρόνια!

Συνολικά, οι υποθέσεις που βρίσκονται σε εκκρεμότητα στα διοικητικά δικαστήρια της χώρας ανέρχονται στις 440.000, σύμφωνα με στοιχεία που παρέθεσε ο υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης, στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή.

Από τα στοιχεία που  παρέθεσε ο υπουργός Δικαιοσύνης, αναδείχθηκε για μια ακόμη φορά η ευθύνη του δημοσίου το οποίο, όπως έχουν επισημάνει κατ’ επανάληψη και μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας, ασκεί συνεχώς αναιρέσεις επί εφετειακών αποφάσεων με αποτέλεσμα και να επιβαρύνει το δικαστήριο αλλά και «μπλοκάρει» με την τακτική του αυτή την είσπραξη φόρων και δασμών.

Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε ο υπουργός Δικαιοσύνης:

-          Στο Β’ Τμήμα του ΣτΕ στο οποίο εκδικάζονται μόνο φορολογικές και τελωνειακές υποθέσεις το 2010 το Δημόσιο είχε καταθέσει 808 αναιρέσεις επί εφετειακών αποφάσεων και το περασμένο έτος 2.184.

-          Σε Ειρηνοδικείο σε νησί των Κυκλάδων εκτελεί χρέη γραμματέα, η καθαρίστρια.

-          Σε Ειρηνοδικείο, λόγω έλλειψης δικαστικού υπαλλήλου, είναι κλειστό και υπάρχει πινακίδα που αναγράφει «τα κλειδιά στο Αστυνομικό Τμήμα».

-           Δικηγορικοί Σύλλογοι προσφέρουν τη συνδρομή τους για τη  λειτουργία των δικαστηρίων προκειμένου να προμηθευτούν είτε γραφική ύλη είτε υλικά καθαριότητας.

-          Στο Ειρηνοδικείο Περιστερίου οι αιτήσεις που κατατίθενται προσδιορίζονται να δικαστούν το 2017.

Ο κ. Ρουπακιώτης τόνισε ότι  «η μεγάλη πλειονότητα των δικαστών στέκεται σε υψηλό επίπεδο ευθύνης και οφείλουμε να τους τιμήσουμε» κάλεσε ωστόσο τα αρμόδια δικαστικά συμβούλια, να θέσουν εκτός σώματος τους δικαστές που είτε δεν θέλουν να εργαστούν είτε δεν μπορούν για λόγους υγείας.
Η απόφαση  της Ολομέλειας ΣτΕ

 Ειδικότερα, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου συνεδρίασε για την έγκριση των κανονισμών των Ολομελειών των Διοικητικών Εφετείων. Τα μέλη της Ολομέλειας διατύπωσαν σοβαρές παρατηρήσεις ως προς τους αργούς ρυθμούς απονομής δικαιοσύνης και αποφάνθηκαν πως κάθε εφέτης της Διοικητικής Δικαιοσύνης πρέπει να χρεώνεται ετησίως τουλάχιστον 120 υποθέσεις, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι αποφάσεις επί αιτήσεων ασφαλιστικών μέτρων, όχι όμως και οι αποφάσεις αναστολών ή αποφάσεις που εκδόθηκαν σε σχηματισμό συμβουλίου. Υπό τα δεδομένα αυτά η Ολομέλεια του ΣτΕ επέστρεψε κανονισμούς Διοικητικών Εφετείων για να συμπεριληφθεί σε αυτούς το πλαφόν των 120 υποθέσεων ετησίως ανά δικαστή.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Διοικητικού Εφετείου Ιωαννίνων, ο νεότερος κανονισμός του οποίου προβλέπει ότι δεν μπορεί να ανατίθενται σε κάθε δικαστή περισσότερες από 12 υποθέσεις κατά μήνα, γεγονός που είχε προκαλέσει, κατά πληροφορίες, τις έντονες αντιδράσεις του γενικού γραμματέα του υπουργείου Δικαιοσύνης, ο οποίος, εύλογα, είχε υποστηρίξει ότι με τους ρυθμούς αυτούς δεν μπορεί να υπάρξει επιτάχυνση απονομής δικαίου.
Το συγκεκριμένο Διοικητικό Εφετείο παρουσιάζει, σε σύγκριση με ανάλογης δυναμικότητας δικαστήρια, τον μικρότερο αριθμό διεκπεραιωμένων υποθέσεων πανελλαδικά. Πρόκειται για δικαστήριο δυναμικότητας 5 εφετών, ενώπιον του οποίου συζητηθήκαν το περασμένο έτος 357 υποθέσεις. Δηλαδή, 70 περίπου υποθέσεις ανά δικαστή ετησίως, ο οποίος συμμετείχε σε μία δικάσιμο κατά μήνα.

 Εξετάζοντας τα στοιχεία αυτά η Ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε ότι πρέπει να εφαρμοστεί ο παλαιός κανονισμός που προβλέπει την ανάθεση 10-17 υποθέσεων κάθε μήνα σε καθένα από τους πέντε εφέτες και ότι σε καμία περίπτωση ο αριθμός των εκδικαζομένων υποθέσεων δεν μπορεί να είναι κατώτερος των 120 ετησίως.

ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ 6% ΕΙΠΕ ΤΟ ΑΕΔ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΕΔΔΑ

ΑΝΩΤΑΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Η προστατευτική για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις νομολογία κατέρρευσε

Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο ανέτρεψε τα έως τώρα δεδομένα στηρίζοντας το προνομιακό επιτόκιο του Δημοσίου ως συνταγματικό

Κατέρρευσε οριστικά λόγω της οικονομικής κρίσης η προστατευτική για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις νομολογία (ευρωπαϊκών και ελληνικών δικαστηρίων), καθώς το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (ΑΕΔ) σύμφωνα με πληροφορίες έκανε τη μεγάλη ανατροπή και κράτησε «ζωντανό» το προνομιακό για το Δημόσιο επιτόκιο (6%) με το οποίο πληρώνει τις οφειλές του.
Το επιτόκιο αυτό, που πρωτοθεσπίστηκε το 1944, επέτρεπε στο κράτος να πληρώνει πολύ λιγότερα σε όσους χρωστά και να καθυστερεί επίτηδες τις πληρωμές του με τακτική δύστροπου οφειλέτη, αφού παράλληλα μπορούσε να εισπράττει πολύ περισσότερα (από πολίτες και επιχειρήσεις) με αυξημένους τόκους υπερημερίας (από 9-44%).
Γι' αυτό την τελευταία δεκαετία κρίθηκε κατ' επανάληψη αντισυνταγματικό και ανίσχυρο με αποφάσεις διοικητικών δικαστηρίων, αλλά και των Ολομελειών του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ελεγκτικού Συνεδρίου (ΕΣ) και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Ομως χθες, το ΑΕΔ σε «κεκλεισμένων των θυρών» συνεδρίαση ανέτρεψε τα έως τώρα δεδομένα στηρίζοντας το προνομιακό επιτόκιο του Δημοσίου ως συνταγματικό, λόγω της οξείας δημοσιονομικής κρίσης που απειλεί τη χώρα με κατάρρευση και της ανάγκης αποκατάστασης της οικονομίας, αφού εκκρεμούν εκατοντάδες χιλιάδες δίκες που θα μπορούσαν να επιβαρύνουν με μεγάλα κονδύλια το Δημόσιο μέσω των τόκων.
Πριν από λίγους μήνες το ΑΕΔ (λόγω της μνημονιακής κρίσης) με ανατροπή και πάλι κράτησε «ζωντανή» την προνομιακή για το Δημόσιο 2ετή παραγραφή των σε βάρος του οικονομικών αξιώσεων (ενώ εκείνο μπορεί να διεκδικεί σε βάθος 5ετίας), ενώ τώρα παραμένει ισχυρό το προνομιακό επιτόκιο 6% για τα κάθε είδους χρέη του (για μισθούς, συντάξεις, αποζημιώσεις, προμήθειες, έργα, παροχή υπηρεσιών κ.λπ.) και σε περιόδους με διψήφιο πληθωρισμό και με δυνατότητα να εισπράττει το κράτος με τόκους υπερημερίας 9 έως 44%.
Αντισυνταγματικότητα
Την αντισυνταγματικότητα του προνομιακού επιτοκίου επισήμαινε το ΣτΕ το 2002 και την επιβεβαίωσαν το 2009 οι Ολομέλειες ΣτΕ (1663/09) και ΕΣ (513/09, 744/10, 2812/11). Το Ευρωδικαστήριο το απέκρουσε επίσης λόγω της αδικαιολόγητα προνομιακής μεταχείρισης του κράτους έναντι των αντιδίκων του πολιτών, θίγοντας περιουσιακά δικαιώματα προστατευόμενα από διεθνείς συμβάσεις.

Το ζήτημα έφθασε στο ΑΕΔ λόγω αντίθετης νομολογίας τμήματος του Αρείου Πάγου (1128/10) υπέρ του επιτοκίου και η χθεσινή απόφαση του ΑΕΔ είναι πλέον δεσμευτική για όλα τα ελληνικά δικαστήρια, αφού έχει ισχύ νόμου.

Τεράστιο νομικό πρόβλημα (που μπορεί να αγγίξει και κυριαρχικά ζητήματα) ίσως προκαλέσει η αναμενόμενη προσφυγή στο Ευρωδικαστήριο εφόσον, εκείνο επιμείνει στην απόρριψη του επιτοκίου και ανατρέψει την κρίση του ΑΕΔ, που όμως είναι το μόνο αρμόδιο να ερμηνεύει αυθεντικά το Ελληνικό Σύνταγμα...

Το ΑΕΔ έκρινε, σύμφωνα με πληροφορίες, με ψήφους 10-3 ότι με βάση τις δυσμενείς επικρατούσες οικονομικές συνθήκες, το προνομιακό επιτόκιο είναι δικαιολογημένο και συνταγματικά ανεκτό, προκειμένου να γνωρίζει το κράτος τι χρωστά και να μην αιφνιδιάζεται με αύξηση χρεών, λόγω μεγάλων επιτοκίων.

Ετσι, έγινε δεκτό ότι ακόμα και αν η ανάγκη προστασίας της κρατικής περιουσίας δεν αρκεί να δικαιολογήσει τη διαφοροποίηση του ύψους του επιτοκίου (υπέρ του κράτους).

Πιστά στην αντισυνταγματικότητα του προνομιακού επιτοκίου έμειναν μόνο 3 μέλη του δικαστηρίου, η σύμβουλος Επικρατείας Π. Καρλή και οι καθηγητές ΑΕΙ Θ. Φορτσάκης, Γ. Αρχανιωτάκης, που έκριναν ότι υπάρχει αδικαιολόγητη άνιση προνομιακή μεταχείριση του κράτους έναντι των ιδιωτών, χωρίς να συντρέχει λόγος δημοσίου συμφέροντος (αφού δεν αποτελούν τέτοιον οι κρατικές ταμειακές ανάγκες).

ΒΟΜΒΑ ΚΑΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΚΑΣΤΕΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΒΟΜΒΑ ΚΑΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΚΑΣΤΕΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

- Η απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών αναφέρει πως οι δύο μνημονιακοί νόμοι είναι αντίθετοι στη Διεθνή Νομοθεσία - Αναφέρει ότι οι μειώσεις μισθών δεν ήρθαν μαζί με μειώσεις φόρων ή τιμών όπως θα έπρεπε

- Στη δικαιοσύνη είχαν προσφύγει οι εργαζόμενοι θυγατρικής εταιρείας της Αττικόν Μετρό

- Για πρώτη φορά πολιτικό δικαστήριο έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με το ΣτΕ

Aπόφαση των πολιτικών δικαστηρίων ανατρέπει τα έως σήμερα δεδομένα αφού έκρινε αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) αλλά και αντίθετη στις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας κρίθηκαν τους δύο μνημονιακούς νόμους 3833/2010 και 3845/2010 που επέβαλαν μείωση των αποδοχών και των επιδομάτων των εργαζομένων στο Δημόσιο τομέα.

Ουσιαστικά, είναι η πρώτη απόφαση των πολιτικών δικαστηρίων που έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε ότι οι μνημονιακοί περιορισμοί στις αποδοχές, τα επιδόματα και τα δώρα των εργαζομένων είναι συμβατοί με τις επιταγές του Συντάγματος και την Ευρωπαϊκή και διεθνή νομοθεσία.

Συγκεκριμένα η απόφαση αναφέρει ότι τόσο ο νόμος 3833/2010 που αφορά τα επείγοντα μέτρα αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης, όσο και ο νόμος 3845/2012 για τα μέτρα εφαρμογής του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη μέλη της Ζώνης του Ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό ταμείο (ΔΝΤ), είναι αντίθετοι στα άρθρα 4, 22, 23, 25, 28 και 106 του Συντάγματος, στο άρθρο 11 της ΕΣΔΑ και στις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας 151/1978 και 14/1981.

Υπογραμμίζεται στη δικαστική αυτή απόφαση ότι τα μέτρα που επιβλήθηκαν σε βάρος των εργαζομένων πραγματοποιούν ανεπίτρεπτη επέμβαση στη συλλογική αυτονομία με αποτέλεσμα να καταλύουν τα άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος, ενώ δεν συνοδεύονται από αντισταθμιστικά μέτρα, όπως είναι η μείωση των τιμών και των φόρων. Αντίθετα, μάλιστα, προσθέτει η απόφαση, επιβλήθηκαν φοροεισπρακτικού χαρακτήρα μέτρα. Ακόμη, σημειώνεται στην δικαστική απόφαση, ότι παραβιάζεται και το άρθρο 4 του Συντάγματος (περί ισότητας), καθώς έγινε μείωση ίδιου ύψους στις αποδοχές τόσο των υψηλόμισθών όσο και των χαμηλόμισθων.

Η επίμαχη απόφαση δημοσιεύθηκε στο νομικό περιοδικό «Επιθεώρησης Εργατικού Δικαίου» (τεύχος 10/2012) και είναι του Ειρηνοδικείου Αθηνών (599/2012) με ειρηνοδίκη τη Σταυρούλα Κουτρουβίδα. Στη Δικαιοσύνη είχαν προσφύγει οι εργαζόμενοι στην Ανώνυμη Εταιρεία ΣΤΑΣΥ» (πρώην ΑΜΕΛ Α.Ε.) η οποία είναι θυγατρική της «Αττικόν Μετρό Α.Ε.» και ανήκει στον Δημόσιο τομέα.

Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα της απόφασης

«Συνεπάγεται ότι η επέμβαση στη συλλογική αυτονομία πρέπει να συνιστά μέτρο όλως εξαιρετικό και να μην υπερβαίνει μία εύλογη χρονική περίοδο, να συνοδεύεται δε από επαρκείς εγγυήσεις για την προστασία του επιπέδου ζωής των εργαζομένων, τηρουμένης, σε κάθε περίπτωση, της αρχής της αναλογικότητας, η οποία αποτελεί συνταγματικό περιορισμό των νομοθετικών περιορισμών των συνταγματικών θεμελιωδών δικαιωμάτων, επιτάσσοντας ότι μεταξύ του νόμιμου σκοπού που επιδιώκει ένας περιορισμός του δικαιώματος και του συγκεκριμένου περιορισμού πρέπει να υπάρχει εύλογη σχέση. Η εφαρμογή της αρχής αυτής θεμελιώνεται αφενός στο εσωτερικό μας δίκαιο, και συγκεκριμένα στο άρθρο 25 παράγραφος 1δ' του Συντάγματος, και αφετέρου στις διατάξεις της Ε.Σ.Δ.Α. για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, που έχει κυρωθεί από τη χώρα μας με τον Ν. 53/1979 και δυνάμει του άρθρου 28 παράγραφος 1 του Συντάγματος έχει υπερνομοθετική ισχύ. Έτσι, σε περίπτωση μείωσης αποδοχών και επιδομάτων, πρέπει να εξετάζεται η αναλογικότητα του μέτρου προς τον επιδιωκόμενο σκοπό δημοσίου συμφέροντος και να τηρείται η προϋπόθεση ότι τα μέτρα δεν επιφέρουν δυσανάλογη προσβολή, εν όψει του επιδιωκόμενου σκοπού, σε συνταγματικά δικαιώματα και αγαθά, σε καμία περίπτωση δε δεν δικαιολογείται να καταλύονται θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος (22 παρ. 2 και 23 παρ. 1)».

Στη συνέχεια η κα Κουτρουβίδα κάνει αναφορά στο άρθρο 106 του Συντάγματος που λέει ότι μπορεί χάριν του εθνικού συμφέροντος να περιοριστεί η συλλογική αυτονομία που καθιερώνεται με το άρθρο 22 του Συντάγματος για περιορισμένο και εύλογο όμως χρονικό διάστημα και πάντα τηρώντας την συνταγματική αρχή της αναλογικότητας και τις διατάξεις της ΕΣΔΑ.

Στην προκειμένη περίπτωση, υπογραμμίζει η ειρηνοδίκης, και αν ακόμη δεχθούμε ότι οι περιορισμοί αυτοί τέθηκαν χάριν του εθνικού συμφέροντος, εκτός του ότι δεν είναι συμβατοί με τις διεθνείς συμβάσεις εργασίας, επιφέρουν «δυσμενείς για τους εργαζόμενους τροποποιήσεις, χωρίς να εγγυώνται ότι ο περιορισμός των συλλογικών διαπραγματεύσεων έχει περιορισμένο χρονικό ορίζοντα, ώστε να είναι συνταγματικά ανεκτή η επέμβαση στη συλλογική αυτονομία, με αποτέλεσμα να καταλύονται στην πραγματικότητα οι επίμαχες συνταγματικές διατάξεις των άρθρων 22 και 23 του Συντάγματος».

Ακόμη, αναφέρεται στην δικαστική απόφαση:

«Η αιτιολογία της αναγκαιότητας για τη λήψη των επίδικων μέτρων που αφορούν τις μειώσεις των αποδοχών και επιδομάτων των εργαζομένων που προβλέπονται, χάριν του δημοσίου συμφέροντος, είναι προφανώς ελλιπής, λαμβανομένου υπ' όψιν ότι τα μέτρα αυτά καταργούν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και ουσιαστικά την συνδικαλιστική ελευθερία και συλλογική αυτονομία, είναι δε αντίθετα με τις Διεθνείς Συμβάσεις, που έχει συνάψει η Ελλάδα και που δυνάμει του άρθρου 28 παράγραφος 1 του Συντάγματος έχουν αποκτήσεις υπερνομοθετική ισχύ».

Ως προς την μείωση των αποδοχών και τα φοροεισπρακτικά μέτρα αναφέρει η ειρηνοδικειακή απόφαση:

«Κατά συνέπεια, με τα επίδικα μέτρα παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας, καθώς, εκτός από την παραπάνω ανεπίτρεπτη μονιμότητα του χαρακτήρα τους, δεν βρίσκονται σε αντιστοιχία με τον επιδιωκόμενο σκοπό, ούτε συνοδεύονται με αντισταθμιστικά μέτρα (μείωση τιμών, άμεσων και έμμεσων φόρων κ.λπ.) και εγγυήσεις για την προστασία ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού της χώρας. Αντίθετα, όπως είναι γνωστό, επιβάλλονται στους πολίτες ταυτόχρονο με μία σειρά ιδιαίτερα σκληρών φοροεισπρακτικών μέτρων που προβλέπουν μείωση ή κατάργηση αφορολόγητων ορίων και τα οποία πλήττουν τις πλέον ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες, την προστασία των οποίων έπρεπε να εγγυώνται και να διαφυλάττουν».

«Είναι προφανές ότι η διάταξη του άρθρου 1 παρ. 5 του Ν. 3833/2010, σύμφωνα με την οποία καθιερώνεται μείωση των αποδοχών των εργαζομένων που υπάγονται στη ρύθμιση του εν λόγω άρθρου κατά γενικευμένο ποσοστό 7%, καθώς και των επιδομάτων Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας κατά επίσης γενικό ποσοστό 30%, αντίκειται στο άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Η μείωση των αποδοχών και των ως άνω επιδομάτων κατά το ίδιο γενικό ποσοστό που καταλαμβάνει τόσο τους υψηλόμισθους όσο και τους χαμηλόμισθους εργαζομένους αντίκειται στην ανωτέρω διάταξη και οδηγεί τους μεν υψηλόμισθους στο να εξακολουθούν να διατηρούν ένα ικανοποιητικό και αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, ενώ τους χαμηλόμισθους, οι οποίοι αποτελούν ένα ιδιαίτερα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού, το οποίο στο όνομα του γενικού συμφέροντος έπρεπε να προστατεύεται, τους οδηγούν στην κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση, αφού εκμηδενίζουν στην ουσία τις αποδοχές τους και τους αναγκάζουν, κατά παράβαση της ως άνω διάταξης, να συνεισφέρουν στα δημόσια βάρη κατά φανερή αναντιστοιχία με τις δυνάμεις τους, ενισχύοντας δε την άποψη ότι η αιτιολογία της λήψης των οριζόμενων με τις ένδικες διατάξεις μέτρων που εδράζεται στο δημόσιο συμφέρον είναι προβληματική και ελλιπής».

Η υπαριθμόν 161/2012 απόφαση του ειρηνοδικείου Καβάλας προβλέπει:Μηδενικές μηνιαίες καταβολές υπερχρεωμένου φυσικού προσώπου,εξαίρεση από την εκποίηση της κύριας κατοικίας και σχέδιο διευθέτησης των οφειλών.

Κρίθηκε ότι καθώς το καθαρό εισόδημα της οφειλέτιδας αιτούσας είναι ανεπαρκές για την κάλυψη των μηνιαίων στοιχειωδών βιοτικών αναγκών της και ενόψει και της αδυναμίας της να βρει εργασία, θα πρέπει οι μηνιαίες καταβολές να ορισθούν ΜΗΔΕΝΙΚΕΣ. Ορισμός νέας δικασίμου για να εξετάσει το δικαστήριο αν μετά την πάροδο έτους από την έκδοση της παρούσας απόφασης επέλθει θετική μεταβολή της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης της αιτούσας. Το δικαστήριο δεν δεσμεύεται από το περιλαμβανόμενο στην αίτηση σχέδιο διευθέτησης των οφειλών. Κρίθηκε ότι υπό τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες της αιτούσας, η κύρια κατοικία της θα πρέπει να εξαιρεθεί χωρίς ταυτόχρονα να υποχρεωθεί να ικανοποιήσει τους πιστωτές της με την καταβολή χρηματικού ποσού.

TOΠΑΙΔΙ

του Παναγιώτη Αργυρού.

1.   Δεν υπάρχει στον κόσμο  πιο λαμπρός ήλιος απ’ τα μάτια ενός παιδιού.

    Δεν υπάρχει στον κόσμο πιο μεγάλη χαρά απ’ το χαμόγελο ενός παιδιού

   

          Δεν υπάρχει στον κόσμο πιο σημαντικό πράγμα από την προστασία ενός παιδιού

Παναγιώτης Π. Τσούκας:

«Ο ασάλευτος χρόνος της Ελληνικής Δικαιοσύνης: Εξήντα επτά κείμενα κριτικής, 1880-2011»

(έκδοση Kαλλιγράφος.: Αθήναι 2012, σελ. 361)

    Ο κ. Παναγιώτης Π. Τσούκας , Πάρεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας    παρουσίασε το βιβλίο του με τίτλο «Ο ασάλευτος χρόνος της Ελληνικής Δικαιοσύνης: Εξήντα επτά κείμενα κριτικής, 1880-2011».

Στο εξαίρετο αυτό βιβλίο, ένας δικαστικός λειτουργός, παράλληλα με τα σοβαρότατα καθήκοντα του, επιδόθηκε σε μια εξαντλητική έρευνα  ως ιστορικός του δικαίου, για να συγκεντρώσει μελετήματα από 130 χρόνια ζωής της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Το βιβλίο περιλαμβάνει εξήντα επτά κείμενα κριτικής από το 1880 έως το 2011, με πρόλογο του Γιάννη Αναστασόπουλου, εκλογή κειμένων-εισαγωγή-επιμέλεια του ίδιου του κ. Παναγιώτη Π. Τσούκα.  

Στην στην εισαγωγή του ο επιμελητής της ύλης κ. Τσούκας επισημαίνει: «0 ανά χείρας τόμος περιέχει κείμενα που αφορούν τη δικαιοσύνη, το δικαστικό δηλαδή σύστημα ως συνεκτικά αρθρωμένο σύνολο νομοθετημένων θεσμών, με τους οποίους ασκείται η μία εκ των τριών λειτουργιών του κράτους: η δικαστική. Περιέχει, επίσης, κείμενα που αφορούν τους λειτουργούς της δικαιοσύνης: τους δικαστές, τους εισαγγελείς και τους δικηγόρους, με τις πρακτικές, τις συμπεριφορές και νοοτροπίες των οποίων το δικαστικό σύστημα λειτουργεί και το δίκαιο απονέμεται. Τα κείμενα του τόμου είναι εξαιρετικά. Αποτελούν εξαιρέσεις από τον κανόνα καθώς αποκλίνουν από το συνήθη τρόπο, με τον οποίο η δικαιοσύνη και οι λειτουργοί της γίνονται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και κριτικής. ….Τα κείμενα του τόμου δεν απηχούν τον επίσημο δικαστικό/εισαγγελικό ή δικηγορικό λόγο….»

Η συλλογή μελετημάτων που έχουν περιληφθεί στο βιβλίο,  αφορά την λειτουργία της Δικαιοσύνης , τους δικαστές, τους εισαγγελείς αλλά και τους δικηγόρους και όπως σοφά αναφέρει ο κ Τσούκας στην εισαγωγή του: «Στον προκείμενο τόμο περιελήφθησαν κείμενα που δεν αφορούν μόνο τους δικαστές και τους εισαγγελείς, αλλά και τους δικηγόρους. 0 λόγος δεν βρίσκεται μόνο στην αντίληψη του νομοθέτη (αρ. 38 του Ν.Δ. 3026/1954) ότι οι δικηγόροι είναι «άμισθοι δημόσιοι λειτουργοί[1]», οφείλεται πολύ περισσότερο στη στέρεη πεποίθηση ότι οποιαδήποτε σοβαρή σκέψη και συζήτηση περί δικαιοσύνης που παραλείπει έναν από αυτούς τους βασικούς παράγοντες λειτουργίας του δικαστικού συστήματος είναι ανεπαρκής και ανεδαφική, αφού δικαιοσύνη με κακούς δικαστές και εισαγγελείς ή κακούς δικηγόρους είναι κακή δικαιοσύνη, ακόμα και αν ένας από τους παράγοντες αυτούς κατόρθωνε, παραδόξως, να είναι άριστος!»

                Το βιβλίο είναι μια  επιτυχής αλλά και αγωνιώδης προσπάθεια αποτύπωσης της κατάστασης που αναφέρεται στην λειτουργία της Δικαιοσύνης στον τόπο μας. Η Δικαιοσύνη αποτελεί το θεμέλιο κάθε «πολιτικής κοινωνίας» και τον ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνικής ευρυθμίας, όπως λέγει ο Πίνδαρος «βάθρον πολιών οσφαλές  δίκα»[2] αλλά και ο Αριστοτελης «Αύτη μεν ούν η δικαιοσύνη ου μέρος αρετής, αλλ' όλη αρετή εστιν»[3]. Xωρίς την διάταξη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, η οποία καθιερώνει το δικαίωμα του πολίτη να προσφύγει στη δικαστική εξουσία και να ζητήσει την προστασία των δικαιωμάτων του, όλες οι διατάξεις προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων που κατοχυρώνουν το «κράτος δικαίου»  θα ήταν χωρίς αντικείμενο[4].

Τα εξαιρετικά μελετήματα για την Δικαιοσύνη που παρουσιάζονται στο βιβλίο μπορούν να συμβάλλουν στο να έλθουν σε επαφή όχι μόνο οι  θεράποντες Της (Δικαστές, Δικηγόροι) στη Χώρα μας, αλλά και ο Ελληνικός Λαός και οι  μελετητές της Ιστορίας  του Δικαίου, με αναλύσεις και απόψεις και την κριτική στάση, επιφανών δικαστών, δικηγόρων, πανεπιστημιακών, πολιτικών και δημοσιογράφων, μέσα από τα οποία καταγράφεται η διαχρονική τραγική αγωνιώδης κατάσταση και εξέλιξη  και τα  αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει η λειτουργία  της Ελληνικής Δικαιοσύνης, αναφέρονται τα θεμελιακά προβλήματα της και αντιμετωπίζονται με κριτική στάση οι λειτουργοί της . Η συλλογή αυτή, εκτός από ένα χρήσιμο βοήθημα για όλους τους νομικούς , μπορεί να φωτίσει όλους εκείνους που εργάζονται πιο συστηματικά για την ανάπτυξη λύσεων για τα σημερινά δαιδαλώδη προβλήματα της δικαιοσύνης να προσεγγίσουν, να εμπλουτίσουν τη θεματολογία και να βαθύνουν τον προβληματισμό τους. Νομίζω ότι όλοι πρέπει να μελετήσουν το βιβλίο και κυρίως εκείνοι που ασκούν την κυβερνητική λειτουργία ή νομοθετούν δήθεν, για να βελτιώσουν την απονομή της Δικαιοσύνης, ενώ με τις πρακτικές τους επιδιώκουν με κάθε τρόπο να την «χειραγωγήσουν». Όταν οι δικηγόροι τολμούν να αντιστέκονται στην κρατική αυθαιρεσία[5], τότε τους διασύρουν και τους εξευτελίζουν. Διαχρονικά οι εκάστοτε κυβερνώντες, δημιούργησαν  ένα απαράδεκτο τριτοκοσμικού τύπου θεσμικό πλαίσιο, ώστε: α) με τους νόμους για την ευθύνη Υπουργών και την βουλευτική ασυλία να έχουν το πλήρες  ανεύθυνο και ακαταδίωκτο β) το Δημόσιο να ασκεί αβάσιμα ένδικα μέσα και να πλημμυρίζει τα Δικαστήρια και ιδίως  τα Διοικητικά Δικαστήρια και το ΣτΕ με δικόγραφα αμφίβολης ποιότητας, γ) να μην μπορεί να υπάρξει πειθαρχική καταδίκη στους παραβιάζοντες την δεοντολογία και τον νόμο, δ) το δικαστήριο αγωγών κακοδικίας[6] να υπάρχει για να εκδίδει απορριπτικές αποφάσεις παγίως ε) ο πολίτης με την υπερβολική αύξηση της δαπάνης της δίκης (παράβολα ,δικαστικό ένσημο, προεισπράξεις κλπ) να οδηγείται στην αποτροπή[7] προσφυγής στη Δικαιοσύνη. Θέλουν οι εκάστοτε κυβερνήτες μας, δήθεν  τον Δικαστή Ανεξάρτητο[8] και όταν δεν είναι αρεστός με τις Αποφάσεις του, τον καταδιώκουν με άδικες διώξεις και τον παραδίδουν  βορά στον λαϊκισμό.

Ταυτόχρονα, αποκαλύπτεται από τις μελέτες που δημοσιεύονται, ότι το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο δημιουργεί ασφυκτικές[9] συνθήκες απονομής της Δικαιοσύνης, ώστε κανόνας  να γίνεται η μέχρι αρνησιδικίας[10] καθυστέρηση[11]. Στα μελετήματα του βιβλίου παρουσιάζονται με σχεδόν «χειρουργικό τρόπο», οι ευθύνες όλων των πλευρών, ιδίως της Πολιτείας αλλά και των  δικαστών και δικηγόρων.  Η κριτική ανάγνωση και αξιοποίηση των μελετών του βιβλίου είναι επίσης χρήσιμη επειδή στις τραγικές μέρες μας χρειάζεται ένα νέος πρακτικός λόγος αλήθειας για την αντιμετώπιση διαχρονικών ζητημάτων για τα οποία πολλά έχουν αποτυπωθεί και αναλύονται στο βιβλίο,  όπως : η ταχύτητα απονομής της Δικαιοσύνης, οι νομικές σπουδές, η «ανύπαρκτη» και απαράδεκτη άσκηση των νέων δικηγόρων¸ ο εφιαλτικός δικηγορικός πληθωρισμός, ο ρόλος του δικαστή[12] και του δικηγόρου στην απονομή της δικαιοσύνης, η νομική παιδεία, η διοίκηση της δικαιοσύνης, η επαγγελματική δεοντολογία των δικηγόρων, ο πειθαρχικός έλεγχος των δικαστικών λειτουργών αλλά και ο ελλιπής (έως ανύπαρκτος) πειθαρχικός έλεγχος των δικηγόρων, η ποιότητα του επιστημονικού λόγου στην απονομή της δικαιοσύνης, οι επεμβάσεις[13] τρίτων στην απονομή της Δικαιοσύνης[14], τα «παραδικαστικά» και άλλα «κυκλώματα» που τραυματίζουν τη δικαιοσύνη,η πολυνομια[15]  κ.λπ.

                Αληθινά είναι αξιοθαύμαστο πως τα ζητήματα της απονομής της Δικαιοσύνης, αποτυπώνονται τόσο έντονα σε όλες τις περιόδους του εθνικού μας βίου στα  εκπληκτικά κείμενα που παρατίθενται  όπως: του μαχητικού δημοσιογράφου Βλάση Γαβριηλίδη το 1880, του νομομαθούς Γ. Φιλάρετου το 1885, του εξαίρετου πολιτικού και νομικού  Δημήτριου Γούναρη το 1907, του σοφού νομικού Νικολάου Δημητρακόπουλου, του μεγάλου νομοδιδασκάλου Γεώργιου Μπαλή το 1923, του συγγραφέα Γιώργου Θεοτοκά το 1926, του πολιτικού Κωνσταντίνου Καλλία το 1942, του  νομικού Πέτρου Ζήση,  του  νομομαθούς Αλέξανδρου Βαμβέτσου το 1960,  του Καθηγητή Δημήτρη Τσάτσου το 1998, του νομοδιδασκάλου Μιχάλη Σταθόπουλου του 2001, του  ετ Προέδρου του ΑΠ Στέφανου Ματθία το 2001, του εκλεκτού καθηγητή Παύλου Σούρλα, του εμβριθέστατου Δικαστή Γεωργίου Βελλή το 2002, του νομοδιδασκάλου Γεωργίου Κουμάντου, του Καθηγητή Χαρίδημου Τσούκα το 2008, του Προέδρου του ΔΣΑ Γιάννη Αδαμόπουλου, αλλά και του συγγραφέα, όπως και πολλών άλλων.

Είναι αλήθεια ότι όπως λέγει ο Δημόκριτος: «Ετεή δε ουδέν ίδμεν. Εν βυθώ η αλήθεια.» (Στην πραγματικότητα δε γνωρίζουμε τίποτα ,η αλήθεια είναι στο βυθό). Πολλή συζήτηση γίνεται για την Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της ,όμως η συλλογή των εκλεκτών αυτών μελετών αποτελεί μια πλήρη αποκάλυψη . Η ανεξαρτησία των Ελλήνων δικαστών από την εποχή ακόμη της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, το 1827, βρέθηκε στο στόχαστρο της εκτελεστικής εξουσίας και η στοχοποίησή της αυτή δυστυχώς είναι πάντα επίκαιρη. Αυτό συμβαίνει διότι τη Δικαστική Ανεξαρτησία διασφαλίζει μόνο η πραγματική δημοκρατία στη χώρα μας. Ο κ. Π. Τσούκας έχει προσφέρει μια εξαιρετική  υπηρεσία, στην διάγνωση των φαινομένων που ταλανίζουν την Ελληνική Δικαιοσύνη με το έργο αυτό και καλό είναι όλοι μας, να ξανασκεφτούμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε  την Δικαιοσύνη και τους Λειτουργούς της. Ας μου επιτρέψει ο ευγενής αυτός δικαστικός λειτουργός  να προσθέσω ένα ακόμα κείμενο στο βιβλίο του με τίτλο «Ο ασάλευτος χρόνος της Ελληνικής Δικαιοσύνης: Εξήντα επτά κείμενα κριτικής, 1880-2011» αυτό του  αείμνηστου Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευαγγέλου Κρουσταλάκη που εκφώνησε στην Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων που έγινε στο Ηράκλειο στις 2 Νοεμβρίου 2002 :

"Σε μια δημοκρατική κοινωνία ο δικηγόρος έχει να επιτελέσει το ύψιστο λειτούργημα. Λειτούργημα που συνδέεται με την ανακάλυψη της αλήθειας και με την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου. Και έχει να υλοποιήσει ένα έργο που στοχεύει στην υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών. Μπροστά στην πραγματικότητα της πολύπλοκης νομοθεσίας , η ισότητα των ανύποπτων πολιτών θα ήταν κενό γράμμα αν δεν υπήρχε η βοήθεια του νομικού συμπαραστάτη, του δικηγόρου, ο οποίος επιτυγχάνει να εξισώσει τους εκ των πραγμάτων άνισους μεταξύ τους πολίτες , που είναι ακόμη πιο άνισοι και αισθάνονται ανίσχυροι έναντι της ποικιλόμορφης εξουσίας.

Μεγάλος ο ρόλος των δικηγόρων στο χώρο της Δικαιοσύνης. Υψηλή η αποστολή των Δικηγορικών συλλόγων στη σύγχρονη κοινωνία. Αντίστοιχες και οι μεγάλες ευθύνες σας. Είσαστε οι φυσικοί υπερασπιστές της δικαστικής ανεξαρτησίας και οι κυματοθραύστες απέναντι στα κύματα αμφισβήτησης του κύρους της Δικαιοσύνης.

Η δικαιοσύνη δεν είναι υπόθεση μόνο των δικαστικών λειτουργών (των δικαστών και των Εισαγγελέων). Είναι και δική σας ευθύνη και μέριμνα. Είμαστε μαζί αναγκαίοι συμμέτοχοι στην ικανοποίηση του αιτήματος ορθής απονομής της Δικαιοσύνης. Δεν μπορεί παρά να είμαστε και αναγκαίοι ομόδικοι στην αξίωση για δίκαιες δίκες. Δεν έχει κανένας μας το δικαίωμα να μονοπωλεί την αγάπη για τη δικαιοσύνη. Ο Ελληνικός λαός στο όνομα του οποίου απονέμεται η Δικαιοσύνη, μας την έχει εμπιστευθεί και απαιτεί να μη γίνεται μάρτυρας «σκηνών ζηλοτυπίας», οι οποίες μπορεί κάποτε να σημαίνουν υπερβολική αγάπη προς την κοινή μας «αγαπημένη» τη Δικαιοσύνη , δεν παύουν όμως να είναι πάντοτε εκδηλώσεις παθολογικές . Ο συνήγορος του Λουδοβίκου 16ου , πρόεδρος του σώματος των δικηγόρων του Παρισιού, που ορίστηκε από αυτούς να τον υπερασπισθεί στη Συνέλευση του λαού, άρχισε την αγόρευση του ενώπιον της – εχθρικά προκατειλημμένης – για τον κατηγορούμενο Συνέλευσης με τη φράση: «υποβάλλω στη Συνέλευση την αλήθεια και το κεφάλι μου. Μπορείτε να διαθέσετε το κεφάλι μου , αφού όμως ακούσετε την αλήθεια». Πρόκειται για μια υπέροχη εικόνα της αποστολής του δικηγόρου. Επικαλείται και προσάγει την αλήθεια και γι΄ αυτή θυσιάζει και το κεφάλι του. Ότι πολυτιμότερο δηλαδή διαθέτει σ΄ αυτή τη ζωή.

Με τέτοιο πάθος και με τέτοιο πνεύμα αυτοθυσίας ας πορευτούμε στον κοινό δρόμο της Δικαιοσύνης. Μπορεί να είναι, και είναι αναμφίβολα, ανηφορικός και δυσβάστακτος. Μπορεί κάποτε να μας εκτρέπει από την ευθεία είτε εμάς, είτε εσάς. Μπορεί μερικές φορές να μας ποτίζει με πικρίες ή απογοητεύσεις. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα και αναμενόμενα . Κατά πως έλεγε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος «η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν θεία, γι΄ αυτό δικαιούται να σφάλλει». Εκείνο που κανένας μας δεν δικαιούται να κάνει είναι να εγκαταλείψει τον αγώνα για την αλήθεια και τη Δικαιοσύνη. "

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

argyrospa@yahoo.com

---

[1] Από τις διατάξεις των άρθρων 1, 38, 39, 46, 63 παρ. 3-5, 91, 92 παρ. 1-2 και 170 του Ν.Δ. 3026/1954 "περί του Κώδικος των Δικηγόρων", σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 648 επ. και 713 επ. Α.Κ., προκύπτει ότι ο δικηγόρος είναι άμισθος δημόσιος λειτουργός, ενεργεί ελεύθερα έναντι του εντολέος κατά την επιστημονική του πεποίθηση και η έννομη σχέση μεταξύ αυτών είναι εκείνη της αμειβόμενης εντολής. Σε καμιά περίπτωση δεν υπάρχει εξαρτημένη εργασία και όταν ακόμη παρέχει τις υπηρεσίες του με πάγια αμοιβή κατά το άρθρο 63 παρ. 4 του ανωτέρω Κώδικα. (Βλ ΑΠ 476/2007)

[2] Θεμέλιο για τις πόλεις αποτελεί η αμερόληπτη απονομή της δικαιοσύνης, το οποίο περιέχεται σε Ύμνο του Πίνδαρου (Ολυμπιόνικος 13, στίχος 6).

[3] Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, 1130b 11-12:μ' αυτήν την έννοια η δικαιοσύνη δεν είναι απλώς τμήμα της αρετής, αλλά ολόκληρη η αρετή.

[4]Βλ. Στ. Ματθία, Η ευθύνη του δικαστή για την πραγμάτωση του κράτους δικαίου (ΝοΒ 2004. 553). 

[5] Έτσι και η προσπάθεια να καταργηθεί το άρθρο 199ΔΚΚ,με επίκληση του οποίου οι δικηγορικοί σύλλογοι κατέφυγαν το 2010-2011 στο ΣτΕ για μείζονος σημασίας ζητήματα  (Περιβαλλοντολογικά ,Χαράτσι ΔΕΗ, Μνημόνιο κλπ)

[6] Το δικαστήριο αγωγών Κακοδικίας κατά δικαστικών λειτουργών, το οποίο αποτελεί νομικό απολίθωμα μιας άλλης εποχής και έπρεπε να έχει καταργηθεί από καιρό, αφού όπως φαίνεται το σύνολο της αρνητικής νομολογίας του δεν βρήκε ποτέ ευθύνη, και πώς άραγε θα το έκανε, αφού όπως ορίζει το άρθρο 6 του ν. 693/1977 «οι δικαστικοί λειτουργοί ευθύνονται… ένεκα δόλου, βαρείας αμελείας ή αρνησιδικίας, εφόσον προέκυψε ζημία στον ενάγοντα».

[7] Η δικαστική προστασία είναι συνταγματικό δικαίωμα του ατόμου, δηλαδή αντιστοιχεί σε θεμελιώδη υποχρέωση της Πολιτείας να εγγυηθεί ότι τα δικαιώματά του θα προστατευθούν από ένα δικαστήριο (άρθρο 20 του Συντάγματος). Όταν αυτή η Πολιτεία προσθέτει διαρκώς νέα εμπόδια για την άσκηση της δικαστικής προστασίας σημαίνει ότι παρακωλύει την ενάσκηση του συνταγματικού δικαιώματος. Σημαίνει ότι δεν εκπληρώνει με την ευχέρεια που αναμένεται την υποχρέωσή της για προστασία των πολιτών.

[8] Βλ. Μ. Πικραμένος «Κλασσικές εγγυήσεις και αθέατες όψεις της δικαστικής ανεξαρτησίας», Δ/νη 2005. 1611.

[9] Είναι χαρακτηριστικός ο  μεγάλο αριθμό των εκκρεμών υποθέσεων που υπάρχει στα Διοικητικά Δικαστήρια ο οποίος ανέρχεται στις 418.715!!.

[10] Οι δικαστικές διαδικασίες είναι εξαιρετικά αργές και οδηγούν την Ελλάδα σε καταδίκες, σχεδόν κάθε μήνα, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Κατά το διάστημα 1999-2008, η Ελλάδα καταδικάστηκε 272 φορές για υπέρβαση του εύλογου χρόνου απονομής Δικαιοσύνης (Ετήσια Έκθεση Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου 2008, σελ.138).

[11] Βλ Απόφαση 19-3/1997 ΕΔΔΑ ,ΕΔΚΑ/1997 (497)

[12] «το άδικον τούτο άνισον όν ισάζειν πειράται ο δικαστής» Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια, Ε' 1132a 8-9:ο δικαστής έχει αποστολή να αποκαθιστά την ισορροπία που διαταράσσεται από την αδικία.

[13] Η διαφθορά, οι πολιτικές παρεμβάσεις και η έλλειψη πόρων διαβρώνουν την ανεξαρτησία και την αξιοπιστία της δικαστικής εξουσίας, υποστήριξε ενώπιον της Ολομέλειας της Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης ο απερχόμενος Επίτροπος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του Οργανισμού Τόμας Χάμαρμπεργκ(26.1.2012).

[14] «Δεν υπάρχει πρόβλημα ανεξαρτησίας της Διοικητικής Δικαιοσύνης. Αυτοί που μιλούν για ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης είναι οι ύποπτοι, οι οποίοι δεν θέλουν την ανεξαρτησία της». Αυτά ανέφερε μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του ΣτΕ Π. Πικραμμένος  στην ετήσια Γενική Συνέλευση των μελών της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών(20.10.2010).-

[15] Ο Εμμανουήλ Ροΐδης είχε γράψει κάποτε αυτό που σήμερα λέγεται ως ανέκδοτο: Ότι η «Βουλή πρέπει να ψηφίσει ένα νόμο που να επιβάλει την εφαρμογή όλων των νόμων».