| |
Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με τις υπ΄αριθμ. 252 - 261/2008 αποφάσεις της έκανε δεκτές τις αιτήσεις του Πανελληνίου Συλλόγου Διαγνωστικών Κέντρων και δεκάδων διαγνωστικών κέντρων που ζητούσαν να ακυρωθεί ως παράνομο το Προεδρικό Διάταγμα 84/2001, το οποίο καθορίζει τους όρους, τις προϋποθέσεις, την διαδικασία και τις προδιαγραφές για την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών φορέων παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (ΠΦΥ).
Το εν λόγω Προεδρικό Διάταγμα προβλέπει ότι στις ιατρικές εταιρείες που λειτουργούν υπό της μορφή Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης (ΕΠΕ) πρέπει οι μισοί εταίροι να είναι ειδικευμένοι γιατροί, «κάτοχοι τίτλου ειδικότητας απ' αυτές που ασκούνται στα ιατρεία ή εργαστήρια της εταιρείας και ο διαχειριστής πρέπει να είναι ειδικευμένος γιατρός» .
Ακόμη, το διάταγμα θέτει περιορισμούς στην ίδρυση διαγνωστικών κέντρων, όπως ότι 1) Απαγορεύεται η χορήγηση άδειας σε πρόσωπα που κατέχουν ήδη μια άδεια σε οποιαδήποτε νομαρχία της χώρας 2) Απαγορεύεται η δημιουργία παραρτημάτων του ίδιου διαγνωστικού κέντρου και 3) Όσα παραρτήματα λειτουργούν πρέπει να κλείνουν μέσα σε μια πενταετία και στον ίδιο χρόνο πρέπει τα παραρτήματα που έχουν δημιουργηθεί σε διαφορετικά ή συνεχόμενα κτίρια να περιοριστούν σε μια μονάδα.
Η Ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε ότι οι περιορισμοί αυτοί, για το δικαίωμα συστάσεως ΕΠΕ, συμμετοχής στο εταιρικό κεφάλαιο στην επέκταση των εγκαταστάσεων και δημιουργία παραρτημάτων, κ.λπ. είναι παράνομοι και πρέπει να ακυρωθούν, καθώς οι συνταγματικές διατάξεις για την επιχειρηματική ελευθερία πρέπει να προβλέπονται από την νομοθεσία (Ν. 2071/1992), κάτι που δεν γίνεται στην περίπτωση αυτή.
Αθήνα, 22.01.2008
Η ενέργεια αυτή έρχεται σε συνέχεια του ότι οι συγκεκριμένες διατάξεις ετοιμάσθηκαν σε χρόνο ρεκόρ και έγιναν γνωστές μόνο όταν υποβλήθηκαν στην Κεντρική Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή.
Το Δελτίο Τύπου φέρει ως πρώτο τίτλο «Το καθεστώς αρνησιδικίας με 30.000 εκκρεμείς υποθέσεις στο ΣτΕ» και διατυπώνεται η άποψη ότι οι προτεινόμενες διατάξεις θα συμβάλουν στην επίλυση του προβλήματος.
Η καθυστέρηση της ελληνικής Δικαιοσύνης είναι πράγματι μέγιστο πρόβλημα. Ακριβώς όμως για το λόγο αυτό, για την αντιμετώπισή της απαιτείται αντίστοιχη προσοχή και σοβαρή προετοιμασία.
Στο ΣτΕ εκκρεμούν σήμερα, κατά προσωρινή εκτίμηση, 28.000 υποθέσεις, στα διοικητικά πρωτοδικεία και εφετεία 350.000 (στοιχεία 30.6.2007), σε πολλαπλάσιο δε αριθμό εκτιμώνται οι εκκρεμείς υποθέσεις στα πολιτικά και ποινικά δικαστήρια.
Το μέγεθος, το ενδημικό και η πολυπλοκότητα των αιτίων του προβλήματος δεν επιτρέπουν επιπόλαιους χειρισμούς. Σε καμία δε περίπτωση η «εκρηκτική» αυτή και διαρκώς επιδεινούμενη κατάσταση δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως πρόσχημα για την επίτευξη άλλων στόχων με τίμημα την απορρύθμιση των δικαστηρίων, και μάλιστα του ανωτάτου διοικητικού δικαστηρίου που, κατά το Σύνταγμα, αποτελεί τον δικαστή της Διοικήσεως.
Τα αναγκαία μέτρα δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν συστηματικής μελέτης, να λαμβάνουν υπόψη τα πορίσματα της σύγχρονης οργάνωσης των δικαστηρίων, να αξιοποιούν την πείρα άλλων χωρών που έχουν δραστηριοποιηθεί εγκαίρως και επιτυχώς, καθώς και τις κατευθύνσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης. Θαυματοποιοί δεν έχουν θέση.
Ειδικά ως προς την κατάσταση στη διοικητική δικαιοσύνη και ειδικότερα στο ΣτΕ παρατηρούμε συνοπτικά τα εξής: Στο ΣτΕ το 1995 εκκρεμούσαν 31.800 υποθέσεις. Με τη μεταφορά κατηγοριών υποθέσεων στα διοικητικά δικαστήρια ο αριθμός μειώθηκε, στις 31.12.2002, στις 19.000, σταδιακά αυξήθηκε όμως και πλησιάζει πάλι το μέγεθος του 1995. Ο κύριος λόγος είναι ότι, παρότι μειώθηκαν οι υποθέσεις αρμοδιότητας του ΣτΕ, παραδόξως αυξήθηκαν τα κατατιθέμενα ένδικα μέσα, αποτέλεσμα, προφανώς, της κακής λειτουργίας της Διοίκησης, της μη συμμόρφωσης προς τη νομολογία του Δικαστηρίου και της συστηματικής άσκησης ενδίκων μέσων από το Δημόσιο ακόμη και κατά αποφάσεων που ακολουθούν τη νομολογία του ΣτΕ και του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου. Στα διοικητικά δικαστήρια οι εκκρεμείς υποθέσεις στις 31.12.1995 ανέρχονταν σε 138.000 περίπου, ενώ στις 31.12.2006 ανέρχονταν σε 341.000 περίπου.
Τα υποστηριζόμενα στο Δελτίο Τύπου και στην εισηγητική έκθεση, που συνοδεύει τις διατάξεις, για «παθογένειες», «δυσλειτουργίες», «καθεστωτική αντίληψη» και «αδυναμία ανανέωσης των δικαστών» προβάλλονται χωρίς καμία τεκμηρίωση. Οι προωθούμενες ρυθμίσεις κάθε άλλο παρά αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της καθυστέρησης. Αντίθετα το επιδεινώνουν δραματικά. Ανατρέπεται άρδην και επί τα χείρω ο τρόπος λειτουργίας του ΣτΕ με την ανορθολογική αύξηση του αριθμού των τμημάτων του και την υποχρεωτική αλλαγή τμήματος και αντικειμένου των μελών του, η οποία παραπέμπει σε αναγκαστικές μαζικές μετακινήσεις λόγω εκτάκτων καταστάσεων. Eίναι βέβαιο ότι το αποτέλεσμα θα είναι διαμετρικά αντίθετο από τον επιδιωκόμενο σκοπό της επιτάχυνσης, δηλαδή θα υπάρξει μεγαλύτερη καθυστέρηση.
Η Ένωσή μας δεν έχει καμία διάθεση να διαπληκτίζεται με τον Υπουργό Δικαιοσύνης. Δεν είναι αυτός ο ρόλος μας. Δεν μας επιτρέπεται όμως να σιωπήσουμε μπροστά σε αυτό που επιχειρείται.
Ο νομικός κόσμος στο σύνολό του (ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων, όργανα διοίκησης των δικαστηρίων, δικαστικές ενώσεις και δικηγορικοί σύλλογοι) βιώνει καθημερινά τις συνέπειες της κατάστασης αυτής, αγωνίζεται επί πολλά έτη για την λήψη των κατάλληλων μέτρων, υποβάλλει συνεχώς προτάσεις στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και έχει αποδείξει ότι διαθέτει καλή πίστη και ετοιμότητα για βελτιωτικές μεταρρυθμίσεις.
Ελπίζουμε να αποκατασταθεί στο συντομότερο δυνατό χρόνο το αναγκαίο κλίμα διαλόγου και συνεργασίας του ΣτΕ με το αρμόδιο Υπουργείο, κάτι που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την επίτευξη ταχύτερης και καλύτερης λειτουργίας της Δικαιοσύνης.
Το πρόβλημα της βραδύτητας απονομής της δικαιοσύνης είναι εφιαλτικο και αγγίζει και την Ποινική δικαιοσύνη Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας μας η καταδίκη της για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της ποινικής Δικαιοσύνης ούτε είναι προς τιμήν της χώρας ο τρόπος αντιμετωπίσεως από τις Αστυνομικές Αρχές σοβαρών εγκλημάτων ,όπως η υπόθεση του ανηλίκου στη Βέροια ή οι υποθέσεις οικονομικών εγκλημάτων ή της λεγομένης αστυνομικής; Προανάκρισης.
Η άμεση δημιουργία της Δικαστικής Αστυνομίας,. αποτελεί μόνιμη εξαγγελία των πολιτικών κομμάτων, υπήρξε και προεκλογική δέσμευση του Κυβερνώντος κόμματος, Η δημιουργία Δικαστικής Αστυνομίας είναι ένα πάγιο αίτημα των δικαστικών ενώσεων και των εισαγγελέων της χώρας και ολοκλήρου του νομικού κόσμου, να παραμένει για περισσότερα από 15 χρόνια στα χαρτιά .Η πρώην Πρόεδρος της Βουλής Καθηγήτρια κ. Μπενάκη ως Υπουργός Δικαιοσύνης υπήρξε η πρώτη που προσπάθησε με τον Ν 2145/1993 στο άρθρο 36 για τη δημιουργία; Δικαστικής Αστυνομίας Η διάταξη αυτή ισχύει αλλά δεν εφαρμόσθηκε ποτέ!!!.
Κάτω από την πίεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της Διαφθοράς (GRECO), που έκανε στην Ελλάδα συγκεκριμένη σύσταση για δημιουργία δικαστικής αστυνομίας, ένα ακόμη νομοσχέδιο για την ίδρυση δικαστικής αστυνομίας καταρτίσθηκε στο πρόσφατο παρελθόν γεγονός, που έμεινε όμως στα χαρτιά.
Μπορεί όλοι να θέλουν την δημιουργία δικαστικής Αστυνομίας, όμως «κάποιοι πίσω από τις κουρτίνες» φοβούνται ότι θα ανατραπεί ένα «καθεστώς» που λειτουργεί χωρίς πραγματική αλλαγή από της συστάσεως του Ελληνικού Κράτους και το καθεστώς αυτό δεν έχει τις καλύτερες εντυπώσεις στον Ελληνικό λαό για την προσφορά των υπηρεσιών του .
Όμως μέσα στο σημερινό περιβάλλον του σύγχρονου κόσμου με την πολυπλοκότητα και τη εξειδίκευση του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά και την τραγική και απαράδεκτη καθυστέρηση απονομής της ποινικής δικαιοσύνης. λόγω των προβλημάτων που παρουσιάζει η αγκυλωμένη παντελώς απολιθωμένη προανάκριση, υπάρχουν εξαιρετικά σημαντικοί λόγοι προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και των ατομικών ελευθεριών, ιδίως κατά τη διεξαγωγή της Αστυνομικής Προανάκρισης που αξιώνουν να διεξάγεται και μάλιστα για τα σοβαρά εγκλήματα από όργανα που να είναι πτυχιούχοι νομικής σχολής, με απαραίτητη την γνώση ξένης γλώσσας ,και πάντοτε κάτω από την εποπτεία του αρμοδίου Εισαγγελέα. Έτσι νομίζουμε ότι είναι αναγκαία η δημιουργία δικαστικής Αστυνομίας, στα πρότυπα του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών (FBI) των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Στη Δικαστική Αστυνομία θα πρέπει να μην υπάρχει βαθμολογική αντιστοιχία με τα όργανα της Ελληνικής Αστυνομίας, να μην είναι ένστολη ,αλλά ένοπλη και να εδρεύει παράλληλα με στις Εισαγγελικές Αρχές. να διοικείται από αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου εν ενεργεία ή συνταξιούχο που να ορίζει με Απόφαση του το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο. Τα; Όργανα της Δικαστικής αστυνομίας θα είναι ενταγμένα στη δικαστική λειτουργία και θα υπόκεινται αποκλειστικά στις εντολές και οδηγίες των δικαστικών αρχών. Η δικαιοσύνη έτσι θα αποκτήσει ένα αποφασιστικό όπλο στη δίωξη και τιμωρία του εγκλήματος και θα επιταχυνθεί η ποινική διαδικασία. Παράλληλα οι δικαστικές Αρχές θ’ αποκτήσουν ένα ισχυρό όργανο για τη διαπίστωση αδικημάτων με ιδιάζουσα σοβαρότητα που υψηλά συμφέροντα συγκαλύπτουν όπως είναι το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, τα χρηματιστηριακά αδικήματα ,η προστασία του περιβάλλοντος τα αδικήματα των υπολογιστών κλπ αξίζει να σημειώσουμε ότι σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης υπάρχει δικαστική αστυνομία Ενδεικτικά στο Βέλγιο με 10.5 εκατομμύρια κατοίκους η Δικαστική Αστυνομία αριθμεί 3.146 άτομα σε σύνολο 40.000 περίπου αστυνομικών, οι οποίοι είναι κατανεμημένοι σε 27 επιμέρους Παραρτήματα Δικαστικής Αστυνομίας. Όσοι υπηρετούν σ’ αυτή την Υπηρεσία φέρουν πολιτική περιβολή. Η συγκεκριμένη Υπηρεσία διεξάγει έρευνες, που αφορούν κυρίως στο οργανωμένο έγκλημα, προβαίνουν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να παρουσιαστεί η κάθε περίπτωση, στον αρμόδιο προς κρίση Εισαγγελέα. Σήμερα, η Δικαστική Αστυνομία στο Βέλγιο συλλέγει όλα τα στοιχεία για να ολοκληρωθεί όπου απαιτείται- μια δικογραφία. Προβαίνει σε έρευνες με την εποπτεία της Εισαγγελίας και γενικότερα κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να παρουσιαστεί ο υπαίτιος στην Δικαιοσύνη.
Νομίζω ότι η σημερινή ζοφερή πραγματικότητας στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος και της διαφθοράς και η αδυναμία αντιμετωπίσεως του από τους διώκτες του, αλλά και οι παθογένεια της οργάνωσης και λειτουργίας των αστυνομικών υπηρεσιών επιβάλουν άμεσα μέτρα ,όπως την δημιουργία της δικαστικής αστυνομίας .
Η κατάσταση της καθυστέρησης απονομής της δικαιοσύνης οδεύει σε πλήρη αρνησιδικία . Την ίδια ώρα οι καταδίκες από το δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος τη; Ελλάδας για καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης συνεχίζονται
Έτσι πρέπει να προτείνουμε μερικά πρακτικά μέτρα:
1)Μπορούν να δημιουργηθούν καινούργιες συνθέσεις πολυμελούς και να απελευθερωθούν αίθουσες και μπορούν να αξιοποιηθούν δικαστές για να ενισχύσουν τα ασφαλιστικά (που τώρα προσδιορίζουν για το άλλο εξάμηνο), εφ όσον η προφορική συζήτηση συναινετικών προσημειώσεων που αποτελεί το 1/3 της δικαστηριακής απασχολήσεως του Πρωτοδικείου Αθηνών αντικατασταθεί με διαδικασία αντίστοιχη διαδικασία με τις διαταγές πληρωμής(θα παρίστανται όπως μέχρι σήμερα οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ,θα υποβάλουν το φάκελο στο δικαστήριο ,χωρίς παραστάσεις στο ακροατήριο και συναίνεση να δίνεται με ιδιω τικό έγγραφο βεβαίας χρονολογίας.
2) Επιτάχυνση της ποινικής διαδικασίας και μάλιστα της προανάκρισης με εγγυήσεις :απαιτεί την δημιουργία δικαστικής αστυνομίας
3) Υποχρεωτική διαιτησία
Α)Στα δημόσια έργα: Υπάρχει εξαιρετική καθυστέρηση στην επίλυση διαφορών δημοσιών έργων, πράγμα που επιβαρύνει το Δημόσιο με υπερβολικούς τόκους.
Επιβάλλεται η αλλαγή του ν 1418/84 και η υποχρεωτική διαιτησία με διαιτητές δικαστές ,σαν υποχρεωτική διαδικασία προ της ασκήσεως ενδίκου μέσου
Β) να επιβληθεί η διαμεσολάβηση στις υποθέσεις διατροφής από τον νόμο
4) Οι μισθωτικές διαφορές ανεξαρτήτως ποσού να δικάζονται στο ειρηνοδικείο και κατ' έφεση στο μονομελές πρωτοδικείο αντί του εφετείου.
5)Οι εργατικές διαφορές ανεξαρτήτως ποσού να δικάζονται στο ειρηνοδικείο και κατ' έφεση στο μονομελές πρωτοδικείο αντί του εφετείου.
6) Οι δικαστικές δαπάνες πρέπει να είναι αντίστοιχες της πραγματικότητας και όχι αστείες όπως είναι σήμερα.
7) Στα διοικητικά Δικαστήρια και το ΣτΕ ,στην ακυρωτική διαδικασία , η εισήγηση πρέπει να καταργηθεί και σε κάθε περίπτωση δεν χρειάζεται να αναγιγνώσκεται .
8) Η αγωγή αποζημιώσεως ,σε βάρος του δημοσίου και των νπδδ του 105 του ΕΙΣΝΑΚ πρέπει να υπαχθεί στο αποδεικτικό σύστημα και να μην απαιτείται η αποστολή του φακέλου από την Διοίκηση. Η Διοίκηση παρισταμένη κατά την συζήτηση προσκομίζει τον διοικητικό φάκελο, αλλιώς δικάζεται και θεωρούνται ομολογημένοι οι ισχυρισμοί του ενάγοντος.
9) Στο Πολυμελές Πρωτοδικείο ,να καταργηθεί η παρακατάθεση προτάσεων η δε εξέταση των μαρτύρων να γίνεται στο ακροατήριο.
10) Η δημιουργία θεσμού διαμεσολάβησης(όχι διαιτησίας) ,με αντικατάσταση του σημερινού αποτυχημένου συστήματος .
Να ορίζεται διαμεσολαβητής δικαστικός; Λειτουργός και να διαπιστώνεται η συμφωνία ή όχι σε μια και μόνη συνάντηση, που θα μπορεί να λύσει το ζήτημα.
Σε περίπτωση αδυναμίας να λειτουργήσει η υποχρεωτική διαμεσολάβηση και να υπάρχει η δυνατότητα προσφυγής σε εκούσια μορφή.
11)Να καταργηθεί η σημερινή μορφή άσκησης των ασκούμενων δικηγόρων. Η άσκηση να γίνεται από τα Πανεπιστήμια και τους δικηγορικούς συλλόγους με δυο υποχρεωτικά μεταπτυχιακά εξάμηνα , με υποχρεωτικά σεμινάρια και η άσκηση επί ένα εξάμηνο στα δικηγορικά γραφεία που θα ορίζονται από τους δικηγορικούς συλλόγους ή από τους ιδίους τους συλλόγους και τα δικαστήρια.-
12)Κάθε ένδικο μέσο που ασκεί το Δημόσιο ή ΝΠΔΔ στα διοικητικά Εφετεία και το ΣτΕ ,προ του προσδιορισμού του θα ελέγχεται(φίλτρο) αν έχει κριθεί το νομικό ζήτημα με απόφαση ΣτΕ ή ΑΕΔ, οπότε θα εισάγεται σε συμβούλιο και θα απορρίπτεται ή αλλιώς εφ΄ όσον υπάρχει σπουδαίος λόγος θα εισάγεται κανονικά προς συζήτηση
ΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ -ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΝ ΟΨΕΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ (4...
