Απαγόρευση δόμησης στον ακάλυπτο

	ΕΙΔΗΣΕΙΣ :: ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Απαγόρευση δόμησης στον ακάλυπτο

30/3/2010

Απολύτως απαγορευμένο είναι το κτίσιμο στον ακάλυπτο χώρο μιας πολυκατοικίας και επομένως θεωρείται παράνομη οποιαδήποτε κατασκευή, ακόμα και αν έγινε από τον ιδιοκτήτη διαμερίσματος, στον οποίο έχει παραχωρηθεί η αποκλειστική χρήση του χώρου αυτού από τους υπόλοιπους συνιδιοκτήτες.
Ο Αρειος Πάγος ξεκαθαρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία κατασκευή στον ακάλυπτο χώρο, γιατί διαφορετικά αίρεται ο φυσικός προορισμός του τμήματος αυτού του οικοπέδου, που είναι ο φωτισμός και ο αερισμός της οικοδομής.
Τυχόν ανέγερση οποιουδήποτε κτίσματος έρχεται σε αντίθεση προς τον νόμο αλλά και τον κανονισμό σχετικά με τη φύση του επίμαχου χώρου, που πρέπει να παραμένει πάντα ακάλυπτος και ελεύθερος.
Σύμφωνα με το ανώτατο δικαστήριο, η απαγόρευση δόμησης ή κατασκευής ισχύει για όλους τους συνιδιοκτήτες των διαμερισμάτων (ή του οικοπέδου) της πολυκατοικίας, χωρίς να ενδιαφέρει το κατά πόσον μπορούν να κάνουν όλοι, λίγοι ή μόνο ένας χρήση του ακάλυπτου χώρου.
ΔικαίωμαΤο γεγονός ότι με τη σύσταση οριζόντιας ιδιοκτησίας ή άλλη συμβολαιογραφική χρήση οι συνιδιοκτήτες διαμερισμάτων αναγνώρισαν το δικαίωμα άλλου ιδιοκτήτη να χρησιμοποιεί αποκλειστικά τον ακάλυπτο χώρο δεν σημαίνει ότι με αυτόν τον τρόπο του δίνεται και το ελεύθερο να κτίσει. Η απαγόρευση ισχύει σε κάθε περίπτωση και για όλους.
Στη συγκεκριμένη υπόθεση έγινε δεκτή αγωγή ιδιοκτητών διαμερισμάτων πολυκατοικίας στη Βορειοδυτική Ελλάδα, που ζητούσαν την απομάκρυνση κατασκευών που είχε κάνει ένας από τους ιδιοκτήτες στον ακάλυπτο χώρο, που του είχε παραχωρηθεί για να έχει την αποκλειστική χρήση.
Το ανώτατο δικαστήριο έκρινε (131/10) ότι είναι απαγορευμένη η κατασκευή και πως δεν υπήρχε κανένα δικαίωμα να κλείσει τον χώρο ο ιδιοκτήτης, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι μόνο εκείνος είχε δικαίωμα να τον χρησιμοποιεί και κανένας άλλος από τους άλλους συνιδιοκτήτες.

ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ ΕΣΔΑ

Ανοιχτή επιστολή προς τους αρχηγούς των κομμάτων και τον πρόεδρο της Βουλής έστειλε η Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), παρεμβαίνοντας δημόσια στο θέμα της βουλευτικής ασυλίας.

Η ΕΕΔΑ ζητεί να αλλάξει ο σημερινός, απαράδεκτος τρόπος εφαρμογής του θεσμού, καθώς με τη συλλήβδην απόρριψη όλων των αιτήσεων των δικαστικών αρχών εκτίθεται η χώρα μας διεθνώς.
Η Επιτροπή καλεί την πολιτική ηγεσία του τόπου να αναλάβει τις απαραίτητες, σκόπιμες και κατάλληλες πρωτοβουλίες, ώστε η πλήρης και απαρέγκλιτη εφαρμογή του Κανονισμού της Βουλής να γίνεται κατά τρόπο σύμφωνο προς το γράμμα και το πνεύμα των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Αυτό που προβλημάτισε ιδιαίτερα τα μέλη της Επιτροπής είναι οι δύο αποφάσεις του Ευρωδικαστηρίου του Στρασβούργου (υποθέσεις Τσαλκιτζή και Συγγελίδη κατά Ελλάδος), που καταδίκασαν τη χώρα μας για την πρακτική της στο θέμα της ασυλίας των βουλευτών.
Οι δύο αποφάσεις, αναφέρεται στην επιστολή, εκθέτουν μια προβληματική πτυχή, από τη σκοπιά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πρακτικής του ελληνικού Κοινοβουλίου σχετικά με το θέμα αυτό. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θέτει προ των ευθυνών του το σώμα του ελληνικού Κοινοβουλίου, κάνοντας λόγο στην ουσία για παραβίαση του ίδιου του Συντάγματος αλλά και του Κανονισμού της Βουλής. Ιδίως στον βαθμό που αυτό αρνείται την άρση της βουλευτικής ασυλίας για πράξεις οι οποίες δεν συνδέονται με τα βουλευτικά καθήκοντα των εμπλεκομένων προσώπων και κατά συνέπεια παρεμποδίζει την πρόσβαση σε δικαστήριο των αντιδίκων τους.
Σύμφωνα με το σκεπτικό των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, «ο σκοπός που επιτελεί ο θεσμός της βουλευτικής ασυλίας είναι η διασφάλιση της ελευθερίας του λόγου των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων και η μη παρεμπόδιση της λειτουργίας του Κοινοβουλίου λόγω μεροληπτικών καταγγελιών, και όχι η αφαίρεση από τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων μιας κατηγορίας υποθέσεων».
Στην υπόθεση Τσαλκιτζή (αφορούσε τον βουλευτή της Ν.Δ. και νυν γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Κ. Τασούλα), το Ευρωδικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι επίμαχες πράξεις (κατηγορίες για εκβίαση, παράβαση καθήκοντος και δωροδοκία κατά την περίοδο που ο βουλευτής ήταν δήμαρχος), δεν ήταν δυνατό να σχετίζονται με την άσκηση κοινοβουλευτικών καθηκόντων.
Στην πολύ πρόσφατη υπόθεση Συγγελίδη (αφορά τη βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μ. Αποστολάκη), το Δικαστήριο του Στρασβούργου επισήμανε την έλλειψη αιτιολόγησης για τη μη άρση της ασυλίας από την Επιτροπή Δεοντολογίας. Υπήρχε απλώς, αναφέρεται, μια γενική αναφορά στον Κανονισμό της Βουλής, χωρίς να συγκεκριμενοποιείται αν το αδίκημα για το οποίο ζητούνταν η άρση ασυλίας σχετιζόταν με την πολιτική δραστηριότητα της βουλευτού, εάν η δίωξη υπέκρυπτε πολιτική σκοπιμότητα ή αν αποσκοπούσε στην υποβάθμιση του Κοινοβουλίου.
Κύκλοι της κυβέρνησης επέμεναν ότι δεν τίθεται θέμα αλλαγής του Συντάγματος ή του Κανονισμού της Βουλής αλλά της πρακτικής που ακολουθούν τα κόμματα. Παρέπεμπαν έτσι τη λύση του προβλήματος στην αλλαγή στάσης των κομμάτων (κυρίως των δύο μεγάλων) και στην πιστή εφαρμογή των ισχυουσών διατάξεων, σύμφωνα με το πνεύμα των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενισχύει το σύστημα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενισχύει το σύστημα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Επιτροπή πρότεινε σήμερα οδηγίες διαπραγμάτευσης για την προσχώρηση της Ένωσης στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΑΔ). Η συνθήκη της Λισαβόνας παρέχει τη νομική βάση για την προσχώρηση της ΕΕ στην ΕΣΑΔ, η οποία αποτελεί το σημαντικότερο μέσο στην Ευρώπη για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών. Η προσχώρηση της ΕΕ στη σύμβαση αυτή θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο το σύστημα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ. "Η προσχώρηση στην ΕΣΑΔενέχει πολιτική, νομική και συμβολική προστασία", δήλωσε ο πρόεδρος José Manuel Barroso. "Με την προσχώρησή της στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η ΕΕ θα παράσχει, σε ολόκληρη την ήπειρο, ένα συνεκτικό σύστημα προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Το σύστημα αυτό θα συμπληρώσει το επίπεδο προστασίας που εγκαινίασε η συνθήκη της Λισαβόνας με τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, ο οποίος έχει δεσμευτική ισχύ.." Η προσχώρηση της ΕΕ στην ΕΣΑΔ θα συνεπάγεται επιπρόσθετο δικαστικό έλεγχο στον τομέα της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην ΕΕ. Πράγματι, θα εναπόκειται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου να ελέγχει τις πράξεις των θεσμικών οργάνων, οργανισμών και υπηρεσιών της ΕΕ, καθώς και τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να διασφαλίζει την τήρηση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι πολίτες θα διαθέτουν επίσης ένα νέο μέσο προσφυγής: θα είναι σε θέση να προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε περίπτωση παραβίασης των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ, εφόσον εξαντλήσουν όλα τα ένδικα μέσα της χώρας τους. Επιπλέον, η προσχώρηση θα έχει τις ακόλουθες συνέπειες: -       θα συμβάλει στη δημιουργία κοινής παιδείας για τα θεμελιώδη δικαιώματα στην ΕΕ, -       θα ενισχύσει την αξιοπιστία του συστήματος προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ΕΕ και της εξωτερικής πολιτικής της, -       θα αποδείξει ότι η ΕΕ δίνει βαρύτητα στο σύστημα του Στρασβούργου για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, -       θα διασφαλίσει την αρμονική ανάπτυξη της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ιστορικό Η προσχώρηση κατέστη δυνατή με τη θέση σε ισχύ της συνθήκης της Λισαβόνας την 1η Δεκεμβρίου 2009. Η συνθήκη της Λισαβόνας, και ιδίως το άρθρο 6 παράγραφος 2, παρέχει τη νομική βάση για την προσχώρηση στη σύμβαση. Η ΕΕ θα γίνει το 48ο συμβαλλόμενο μέρος της σύμβασης, χωρίς να είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η σύμβαση έχει επικυρωθεί από τα 47 μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Με τη σύμβαση θεσπίστηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο διασφαλίζει την τήρηση των αρχών για τα ανθρώπινα δικαιώματα από μέρους των κρατών μελών.

Εκκρεμούν σχεδόν 1,5 εκατομμύριο δικαστικές υποθέσεις

Εκκρεμούν σχεδόν 1,5 εκατομμύριο δικαστικές υποθέσεις

Φωτεινη Καλλιρη
Οταν μια δικαστική υπόθεση λιμνάζει επί 13 χρόνια στα δικαστήρια, έξι χρόνια στο Πρωτοδικείο, δύο στο Εφετείο και πέντε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, μπορεί να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του προβλήματος στον χώρο της Δικαιοσύνης. Ενα πρόβλημα που διογκώνεται από την τριήμερη απεργία των δικηγόρων οι οποίοι διαμαρτύρονται για την υπαγωγή τους στο καθεστώς ΦΠΑ, αλλά και από τις κυλιόμενες στάσεις που πραγματοποιούν τις τελευταίες εβδομάδες οι δικαστικοί υπάλληλοι. Παρά τη σωρεία των νομοθετικών μέτρων που έχει ληφθεί τα τελευταία χρόνια, το αναφαίρετο δικαίωμα για ταχεία και ορθή απονομή δικαίου, στην πράξη, καταστρατηγείται, με εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να βρίσκονται «οιονεί» όμηροι των δικαστικών διαδικασιών. Αίσθηση προκαλεί η περίπτωση των Τυποποιητηρίων Θήβας που κατέθεσαν αγωγή κατά του Οργανισμού Κεντρικής Αγοράς (ΟΚΑΑ) στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιώς στις 26.9.1996 και η υπόθεση, ύστερα από πλήθος αναβολών σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, κατέληξε στο ΣτΕ το 2004, ενώ απόφαση εξεδόθη στις 24.10.2005, όπου το ανώτατο δικαστήριο δήλωνε αναρμόδιο να επιλύσει τη δικαστική διαφορά... Aρκεί η διαπίστωση πως ακόμη και μία ποινική υπόθεση μπορεί να διαρκέσει πάνω από 10 χρόνια, για να οδηγηθεί κανείς στο συμπέρασμα ότι η Δικαιοσύνη βρίσκεται σε κίνδυνο εμφράγματος.
Τουλάχιστον 1,5 εκατομμύριο υποθέσεις εκκρεμούν σήμερα, ενώ μόνο στα διοικητικά δικαστήρια, το 2009, οι εκκρεμείς δικογραφίες υπερέβησαν τις 500.000 (με έναν ρυθμό αύξησης της τάξης του 72% από το 2001). Τον ίδιο χρόνο, περισσότερες από 750.000 μηνύσεις υποβλήθηκαν, ενώ εισήχθησαν περίπου 500.000 δικόγραφα.
Στο ΣτΕ εκκρεμούν 31.700 υποθέσεις, ενώ για να εκδοθεί από το Πρωτοδικείο της Αθήνας ένα πιστοποιητικό κληρονομητηρίου απαιτείται τουλάχιστον ένας χρόνος! Η εικόνα στα Τριμελή Εφετεία Κακουργημάτων είναι επίσης εφιαλτική, καθώς εισάγονται καθημερινά από 25 έως 35 υποθέσεις στο καθένα από τα πέντε ακροατήρια και εκδικάζονται μετά βίας οι πέντε από την κάθε σύνθεση.
Η Ελλάδα μετρά πάνω από 320 καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για υπερβολικές καθυστερήσεις στην απονομή δικαίου και υψηλά πρόστιμα.
Ελλειψη υλικοτεχνικής υποδομής, κενές οργανικές θέσεις -επί συνόλου, για παράδειγμα, 2.962 δικαστών υπάρχουν περίπου 280 κενά- και η δραματική αύξηση της δικαστικής ύλης (τραπεζικές οφειλές κ.ά.) «ευθύνονται» για τις καθυστερήσεις. Μεγάλη πληγή θεωρείται η κατάχρηση των αναβολών από τους παράγοντες της δίκης, γεγονός που επισήμανε και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Τέντες, μιλώντας σε επιστημονική ημερίδα. Πρότεινε, επίσης, να εφαρμοστούν νέες μορφές εναλλακτικών ποινών, όπως είναι η μερική εξαγορά της ποινής και η μερική έκτισή της με ενεργοποίηση της κοινωφελούς εργασίας, αλλά και να εξεταστεί το μέτρο του κατ’ οίκον περιορισμού και του ελέγχου με «βραχιολάκι», όπως εφαρμόζεται σε κάποιες ξένες χώρες...
Αλόγιστα ένδικα μέσαΟ πρόεδρος του ΣτΕ κ. Παν. Πικραμμένος, εκθέτοντας στον πρωθυπουργό και τους υπουργούς το πρόβλημα στο ανώτατο δικαστήριο, υπογράμμισε την ανάγκη να γίνουν μεγάλες τομές στη δημόσια διοίκηση, ώστε να περιοριστούν οι προσφυγές πολιτών εναντίον πράξεών της. Παράλληλα έψεξε τα αλόγιστα ένδικα μέσα που ασκεί το Δημόσιο. Τόνισε ότι ενώ το ΣτΕ ιδρύθηκε για να παρέχει προστασία στον πολίτη έναντι του κράτους, εν τούτοις κατακλύζεται από ένδικα μέσα που ασκεί συστηματικά και χωρίς διάκριση το κράτος κατά αποφάσεων κατώτερων δικαστηρίων που δικαιώνουν τους πολίτες αντιδίκους του. Η κακοδιοίκηση και ο υπερβάλλων ζήλος των νομικών υπηρεσιών του Δημοσίου αποτελούν τους κυριότερους λόγους συσσώρευσης υποθέσεων στη Διοικητική Δικαιοσύνη.
Από την άλλη, η κακή οικονομική συγκυρία και η αδυναμία νομοθετικής ρύθμισης σε κοινωνικοασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά κρίσιμα ζητήματα οδηγούν πολλές κατηγορίες πολιτών να διεκδικούν επιδόματα κ.ά.