ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΣΗΜΕΡΑ

 

ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΣΗΜΕΡΑ

«Ο δικηγόρος ήτανε πάντα και πρέπει να παραμένει “ο συνήγορος”. Αυτός ο μέγας τίτλος που συνοδεύει τον υπερασπιστή στον επαγγελματικό του βίο.»

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Πλησιάζει η μέρα για εκλογική αναμέτρηση στους δικηγορικούς Συλλόγους και όπως κάθε τέτοια αναμέτρηση φέρνει στην επιφάνεια και τα προβλήματα του Σώματος ,αλλά και της Δικαιοσύνης .Οι  44.856 δικηγόροι ανά την Ελλάδα θα προσέλθουν στους 63 Δικηγορικούς Συλλόγους για να αναδείξουν νέους προέδρους και νέα Διοικητικό Συμβούλια. Οι επερχόμενες εκλογές,  είναι εξαιρετικά κρίσιμες για το μέλλον του δικηγορικού επαγγέλματος-λειτουργήματος, αλλά και της Δικαιοσύνης.

Χρειάζονται από τους δικηγορικούς Συλλόγους  παρεμβάσεις νηφάλιες και καθαρά θεσμικές, χωρίς εξαλλοσύνες και κραυγές με σκοπό την προάσπιση του Κράτους Δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου κι αν αυτά παραβιάζονται  Μη έχοντας την ιδιότητα του υποψηφίου και με την διάθεση να ευχηθώ την επιτυχία σ ’όλους εκείνους που μετέχουν στο μεγάλο αυτό πανηγύρι της Δημοκρατίας στον Δικηγορικό μας Σύλλογο. Ο κυρίαρχος του σπιτιού του δικηγόρος θ ’αποφασίσει για τον μέλλον του. Οι δικηγορικοί Σύλλογοι αλλά και μεμονωμένοι δικηγόροι έδωσαν και δίνουν σε όλη την διάρκεια του Εθνικού μας βίου στους Εθνικούς Αγώνες και πολλαπλές μάχες για την υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων σε όλες τις εποχές.  Δεν είναι λίγοι νεκροί δικηγόροι σ’ όλους  στους πολέμους ,στην Αντίσταση και στους Κοινωνικούς Αγώνες. Μέσα στα πλαίσια αυτά ο ΔΣΑ ,με μαχητικές παρεμβάσεις αλλά και με την άσκηση νόμιμων ενδίκων μέσων παρεμβαίνει για την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των Πολιτών.

Το μέλλον του δικηγόρου δυστυχώς δεν με κάνει αισιόδοξο. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ομαδική μπορώ να πω οπαδική επίθεση κατά του δικηγορικού σώματος. Ξεκίνησε από κάποιους που αποκάλεσαν τους δικηγόρους συντεχνία!!! Η τυφλή επίθεση κατά του Δικηγορικού Σώματος συνεχίσθηκε από «ευγενείς» σχολιαστές που υπεδείκνυαν τους δικηγόρους, ως εχθρούς της κοινωνίας και τους απένειμαν και άλλα «κομψά» και όχι κολακευτικά σχόλια και χαρακτηρισμούς. Της επιθέσεως επακολούθησαν και αλλά εξαιρετικά κόσμια και ενδιαφέροντα που σκοπούσαν την δημιουργία κλίματος εχθροπάθειας και τοξικότητας πρωτοφανούς στα χρονικά. Η πραγματικότητα είναι άλλη, αλλά ελάχιστοι ,πλην των ενδιαφερομένων ,την αναζητούν.

Γιατί αυτή η εχθρότητα; Οι απορίες παραμένουν αναπάντητες:

  Μήπως η «συντεχνία των δικηγόρων» ευθύνεται για τον δικηγορικό πληθωρισμό, όταν η Πολιτεία καθορίζει τον αριθμό των εισακτέων στις Νομικές Σχολές;

  Μήπως η «συντεχνία των δικηγόρων» ευθύνεται για την καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης(!), όταν η Διοίκηση ασκεί χιλιάδες αβάσιμα και προπετή ένδικα μέσα και περιφρονεί βαθύτατα τις δικαστικές Αποφάσεις ,με αποτέλεσμα να σύρονται οι πολίτες στα δικαστήρια από το δημόσιο; Η μήπως η «συντεχνία των δικηγόρων» ευθύνεται για την πολυνομία και την κακονομία και την μη εφαρμογή των νόμων ;

  Μήπως η «συντεχνία των δικηγόρων» ευθύνεται για τις συνεχείς καταδίκες της Χώρας από το ΕΔΔΑ για παραβίαση του άρθρου 6 παρ1 ΕΣΔΑ για την «δίκαιη δίκη»;

  Μήπως είναι υπεύθυνοι οι δικηγόροι που αναβάλλονται οι υποθέσεις, αφού δεν υπάρχουν αίθουσες, μεταφραστές και τα πινάκια είναι γεμάτα και οι υποθέσεις αναβάλλονται λόγω ωραρίου;

  Κάποιοι θεωρούν αναγκαίο τον κοινωνικό αυτοματισμό, όπου μια επαγγελματική ομάδα, εδώ οι ελεύθεροι επαγγελματίες αντιδρά σε μια ρύθμιση που την αφορά και κάποιοι προσπαθούν να στρέψουμε την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον της, ώστε να τεθεί σε λειτουργία ο μηχανισμός επικοινωνιακής διαπόμπευσης τους.

..Παρ’ όλα όσα συμβαίνουν σήμερα, με πάθος και πνεύμα αυτοθυσίας πορεύεται ο δικηγορικός κόσμος στον κοινό δρόμο της Δικαιοσύνης. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν παρόμοια γεγονότα σε βάρος του δικηγορικού Σώματος. Μπορεί να είναι – και είναι αναμφίβολα – ανηφορικός και δυσβάστακτος ο δρόμος του δικηγόρου, μπορεί κάποτε να μας εκτρέπει από την ευθεία. Αρκετές μερικές φορές να μας ποτίζει με πικρίες ή απογοητεύσεις. Δυστυχώς δεν διαθέτω μεγάλες ελπίδες για αλλαγή της στάσης απέναντι στο χειμαζόμενο από την ανεργία και την μιζέρια δικηγορικό Σώμα. Μας κατηγορούν συλλήβδην για τις «απρέπειες» κάποιων που επικαλούνται στο κατρακύλισμα τους την δικηγορική ιδιότητα για να μην υποστούν τις συνέπειες του νόμου. Οι «κεκράκτες» και «τραμπούκοι» αποτελούν την ντροπή για το Σώμα, δεν μας χαρακτηρίζουν και η ευθύνη των πειθαρχικών μας οργάνων είναι ιστορική και τεράστια. Δυστυχώς σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες υπάρχουν και τα κοινωνικά «περιτρίμματα», αυτό δεν μπορεί να χαρακτηρίζει όμως  την κοινωνία και πρέπει ν ’αποτελέσει πρωταρχική μέριμνα του δικηγορικού Σώματος.

  Δεν είμαστε αντίδικοι στην αγωνία μας για την λειτουργία των Θεσμών, αντίθετα κατανοούμε πώς ευνομούμενο Κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει αν όλοι, χωρίς καμμιά εξαίρεση, δεν υπηρετούν τον ίδιο σκοπό ,την λειτουργία του Κράτους μέσα στα Συνταγματικά πλαίσια.

   Πιστεύω ότι δεν θα πρέπει να κατηγορούνται αδιακρίτως όλοι οι δικηγόροι και να τσουβαλιάζονται στη βάση γενικών αναφορών, με τρόπο που προσβάλλει το δικηγορικό λειτούργημα και πλήττει τον θεσμικό του ρόλο σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Όλοι δεν είμαστε ίδιοι. Ο καλύτερος τρόπος για να υπερασπιστούμε τον ρόλο και το κύρος του συνηγόρου απέναντι σε αμφισβητήσεις και επιθέσεις είναι να λειτουργήσουμε ως φωνή της κοινωνίας, να αφουγκραστούμε τις αγωνίες της και το αίτημα να αποδοθεί δικαιοσύνη, να λειτουργούμε δεοντολογικά στην ενάσκηση των καθηκόντων μας με απόλυτο και αταλάντευτο σεβασμό στην Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς Της.

   Δεν πρέπει να ξεχνάμε την υποχρέωση του δικηγορικού Σώματος όπως αυτή επισημάνθηκε από τον πρώην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Κρουσταλλάκη: «Σε μια δημοκρατική κοινωνία ο Δικηγόρος έχει να επιτελέσει το ύψιστο λειτούργημα. Λειτούργημα που συνδέεται με την ανακάλυψη της αλήθειας και με την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου. Και έχει να υλοποιήσει ένα έργο που στοχεύει στην υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών. Μπροστά στην πραγματικότητα της πολύπλοκης νομοθεσίας, η ισότητα των ανύποπτων πολιτών θα ήταν κενό γράμμα αν δεν υπήρχε η βοήθεια του νομικού συμπαραστάτη, του Δικηγόρου, ο οποίος επιτυγχάνει να εξισώσει τους εκ των πραγμάτων άνισους μεταξύ τους πολίτες, που είναι ακόμη πιο άνισοι και αισθάνονται ανίσχυροι έναντι της ποικιλόμορφης εξουσίας.»

Η νομισματική και υγειονομική κρίση υπήρξε καταλύτης στην λειτουργία του δικηγορικού λειτουργήματος και στην απονομή της δικαιοσύνης , η δικηγορία είναι πλέον στο απόσπασμα.

Όχι λοιπόν, οι δικηγόροι δεν είμαστε “συντεχνία”, όπως βολεύει μερικούς, είμαστε «ΚΑΡΒΕΛΟΜΆΧΟΙ».

Ο δικηγόρος ήτανε πάντα και πρέπει να παραμένει “ο συνήγορος”. Αυτός ο μέγας τίτλος που συνοδεύει τον υπερασπιστή στον επαγγελματικό του βίο. Το ΕΔΔΑ στη υπόθεση EZELIN c. FRANCE (Requête no11800/85) έκρινε ότι ο δικηγόρος είναι “Συλλειτουργός της δικαιοσύνης”.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Χωρίς Ελπίδα Διαφυγής

Δυστυχώς δεν διαθέτω μεγάλες ελπίδες για αλλαγή της στάσης απέναντι στο χειμαζόμενο από την ανεργία και την μιζέρια  δικηγορικό Σώμα.

 «Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή δεν είναι η δικηγορία που ονειρεύτηκα, σπούδασα, δούλεψα κι αγάπησα ».

Όμως οι δικηγόροι,

«Πρέπει να χτυπούμε, να χτυπούμε τη μοίρα μας, ως ν' ανοίξουμε πόρτα, να γλιτώσουμε!»

(Ν.Καζαντζακη «Αναφορά στον Γκρέκο»)

 

ΑΝΤΩΝΗΣΠ.ΑΡΓΥΡΟΣ
6/11/2025

ΈΝΑΣ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΕΠΊ ΠΕΝΉΝΤΑ ΧΡΌΝΙΑ  ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ. ΑΘΗΝΩΝ

 

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΜΜΕ-ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΑΘΩΟΤΗΤΟΣ

ΝΟΜΙΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ 1- ΒΙΒΛΙΟ 229 ΣΕΛΙΔΩΝ ΑΝΟΙΓΕΙ "ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ"

https://drive.google.com/file/d/1J4Y4ZFSKZHgw_goWQJSlMwr6T4hik9EN/view?usp=sharing

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ

https://online.fliphtml5.com/flkvf/amac/#p=1

Οι θεσμοί είναι ο πραγματικός πλούτος μιας κοινωνίας

 

Οι θεσμοί είναι ο πραγματικός πλούτος μιας κοινωνίας [1]

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

«Η κρατική εξουσία είναι μια, αδιαίρετη και ανήκει στον λαό»

 «Αν σε ένα κράτος υπάρχουν θεσμοί, αλλά δεν προστατεύουν αποτελεσματικά τα δικαιώματα των πολιτών, όταν δηλαδή δεν υπάρχει κράτος δικαίου, μπορούμε άραγε να μιλάμε για Δημοκρατία;»

Μπορούμε να έχουμε διαφορετικές απόψεις, ακόμα και συμφέροντα, οφείλουμε όμως να λειτουργούμε με κανόνες και να έχουμε όρια που επιτάσσουν οι νόμοι, αλλά και η δεοντολογία στο δημόσιο λόγο μας. Ο σεβασμός στους Θεσμούς και στη Δικαιοσύνη αποτελεί υποχρέωση όλων των πολιτών, που λειτουργούν με υπευθυνότητα και σοβαρότητα.

Σύμφωνα  με πρόσφατη έρευνα[2] Οι πολίτες είναι απογοητευμένοι και από τους θεσμούς, αφού μόνο ένας στους τρεις εμπιστεύεται τις Ανεξάρτητες Αρχές (34%), τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (32,6%), την κυβέρνηση (31,4%), τη Δικαιοσύνη (29,4%),το Κοινοβούλιο το 25,9%, τα κόμματα το 13,6% και τα ΜΜΕ το 6,5%. Νομίζω ότι είναι κοινός τόπος ότι: ο σεβασμός, το κύρος, η εκτίμηση και η εμπιστοσύνη δεν χαρίζονται! Κερδίζονται, με μοναδικό και αλάθητο κριτήριο  τα καλά μας έργα! Παράλληλα όσοι αναλαμβάνουν δημόσια  αξιώματα και οφείλουν να προασπίζουν, έναντι παντός τιμήματος,  το δημόσιο συμφέρον, αφού: «Η κρατική εξουσία είναι μια, αδιαίρετη και ανήκει στον λαό» (Βλ. αρθ 1παρ2,3 Συντάγματος)

        Τα ζητήματα που υπάρχουν αναφορικά με τους θεσμούς  είναι πολλά και σημαντικά :Πλησιάζει ο χρόνος της επιλογής του ΠτΔ και η σχετική συζήτηση έχει αρχίσει  πλέον  στα ΜΜΕ όπου  διάφοροι αναφέρονται σε ονόματα προσώπων που θα μπορούσαν να κοσμήσουν το ύπατο αξίωμα προβαίνουν όμως και σε υποτιμητικά σχόλια, που δυναμιτίζουν το ήπιο κλίμα αλλά και κάθε προσπάθεια συναίνεσης .

Το δυστύχημα είναι η συζήτηση έχει πάρει πολλές φορές πολύ άσχημο δρόμο και δεν βοηθά την ενημέρωση, προκαλεί σύγχυση, αμφιβολίες και ακόμη και τον άδικο  διασυρμό προσωπικοτήτων που ήδη προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες, αλλά και έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν και από το ανώτατο αυτό αξίωμα στην ομαλή λειτουργία του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για να μπορέσει να επιτελέσει το έργο, όπως  προδιαγράφεται αυστηρά από το Σύνταγμα, πρέπει να εκπροσωπεί όλους τους Έλληνες και για να συμβαίνει αυτό πρέπει όλοι να μην ευτελίζουμε την διαδικασία επιλογής του και το κύρος του. Την ίδια ώρα κάποιοι  ασχολούνται με ανύπαρκτες υποψηφιότητες ανθρώπων που ακόμη και οι ίδιοι οι δήθεν υποψήφιοι πολλές φορές αγνοούν, ενώ παράλληλα γίνεται προβολή άλλων που κανείς δεν θα επέλεγε ούτε για θυρωρό της πολυκατοικίας τους .

Ο απερίγραπτος κατήφορος που έχει καταλάβει ορισμένους είναι τέτοιος, ώστε καθημερινά πλέον ευτελίζουν και υβρίζουν  τους Θεσμούς για διάφορους λόγους και αιτίες. Παράλληλα υπάρχουν και κάποιοι που εμπλέκουν τους θεσμούς από τον ΠτΔ ως την ηγεσία της Δικαιοσύνης και των Ανεξαρτήτων Αρχών, σε δημόσιες ή δικαστικές υποθέσεις με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους ιδίους και την τρέχουσα πολιτική διαπάλη, πράγμα ηθικά και πολιτικά απαράδεκτο. Άλλωστε οι θεσμοί δεν υποστηρίζονται επαρκώς, ενώ πολλές φορές αποτελούν την εύκολη βορά πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Δεν είναι δυνατόν την στιγμή που η Χώρα διέρχεται δύσκολες συνθήκες, κάποιοι να παίζουν με τους θεσμούς χρησιμοποιώντας μια απαράδεκτη συζήτηση ακόμη και το για το ζήτημα της επιλογής του ΠτΔ ή της Δικαιοσύνης και της απονομής της ή της επιλογής της Ηγεσίας της. Παράλληλα και πολύ συχνά  το ΕΔΔΑ  καταδικάζει την Ελλάδα για τη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Χρειάζεται λίγος σεβασμός στους θεσμούς, η ιστορία και η πείρα διδάσκουν και  είναι  καιρός είναι να συνέλθουμε. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια από τις κρισιμότερες καμπές της ιστορίας της, κυρίως εξαιτίας των εγγενών αδυναμιών των θεσμών της, αλλά και της εξασθένισής τους. Οι θεσμοί αποτελούν τον βασικό ιστό πάνω στον οποίο λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις και αναπτύσσονται οι ενέργειες του κράτους και των πολιτών και αποτελούν τη μόνη εγγύηση μιας ευνομούμενης και δημοκρατικής πολιτείας. Η κριτική προς τις πράξεις ή τις παραλήψεις των θεσμών, είναι στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών και ουδόλως υποδηλώνει προσβολή  των θεσμών, πρέπει όμως να ασκείται με τρόπο κόσμιο  και ειδικά για την δικαιοσύνη μέσα στο πλαίσιο των κανόνων που διέπουν την αξιολόγηση των δικαστικών αποφάσεων[3].

Άλλωστε το ΕΔΔΑ έκρινε («Υπόθεση Ζουμπουλίδης κατά Ελλάδας» (No. 3) (57246/21), ότι σύμφωνα με άρθρο 6 παρ 1 της ΕΣΔΑ, δεν μπορεί να εμποδισθεί  η άσκηση αγωγής αποζημιώσεως κατά τις διατάξεις των άρθρων 105-106 ΕισΝΑΚ, υφισταμένης αστικής ευθύνης του δημοσίου, από πράξεις των οργάνων του Κράτους  και μάλιστα της δικαστικής λειτουργίας (βλ. ΣτΕ 2168/2016 επταμ., 48/2016 επταμ., 1330/2016). Όπως κρίθηκε (ΣτΕ Ολ. 1501/2014)υφίσταται  ευθύνη του Κράτους προς αποζημίωση,από ζημιογόνες πράξεις των οργάνων του και των οργάνων της δικαστικής λειτουργίας, όχι μόνο παράνομες, όπως ρητώς προβλέπει η διάταξη του άρθρου 105 ΕισΝΑΚ, αλλά και νόμιμες.[4]

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η δράση της διέπεται από την αρχή της νομιμότητας, όπου στο άρθρο 288 της Συνθήκης Ε.Κ. (ΣΕΚ) καθιερώνεται ρητά η υποχρέωση της Κοινότητας για αποκατάσταση των ζημιών που προξενούν τα όργανα ή οι υπάλληλοί της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. (βλ. Υποθέσεις Francovich and Bonifaci (C-6,9/90, Απόφαση Brasserie du pecheur (C-46/93).

Στην βαρυσήμαντη ομιλία της για την 48^η επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας στην χώρα μας της 24.7.2022 [5], η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου υπενθύμισε ότι: «Ο λαϊκισμός … υπονομεύει τη διάκριση των εξουσιών και την ισορροπία του πολιτεύματος. Τα θεσμικά αντίβαρα, όμως, είναι θεμέλια του Κράτους Δικαίου και δεν υποτάσσονται στις πλειοψηφίες και τους εφήμερους συσχετισμούς. Η δικαιοσύνη δεν απονέμεται με βάση το κοινό περί δικαίου αίσθημα αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους».

26.11.2024

 

---

[1] Π. Πικραμμένος, 22 Ιουλίου 2019

[2] Βλ. Έρευνα του Eteron: Ινστιτούτο για την έρευνα και την κοινωνική αλλαγή (13-16 Απριλίου 2024)

[3] Βλ Σπύρος Βλαχόπουλος: Τα προαπαιτούμε να σχολιασμού δικαστικών αποφάσεων

Προτού σχολιαστεί μια δικαστική απόφαση, απαραίτητο είναι να έχει διαβαστεί ολόκληρο το κείμενό της και όχι απλά μια περίληψή της στο διαδίκτυο. Σε https://www.dikastiko.gr/ 31.08.2022

[4] Βλ Αντώνης Αργυρός «Αστική Ευθύνη του Δημοσίου, Το Δικαίωμα Αποζημίωσης» Νομική Βιβλιοθήκη, 2023 β έκδοση

[5] Βλ.https://www.presidency.gr/omilia-sti-dexiosi-gia-tin-48iepeteio-tis-apokatastasis-tis-dimokratias

ΤΟ ΕΔΔΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΝΟΜΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΤΟ ΕΔΔΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΝΟΜΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. 

 ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

 Με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότερες ελληνικές υποθέσεις οδηγούνται στο Στρασβούργο. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕυρΣΔΑ) και η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ), επηρεάζουν πλέον αποφασιστικά την ζωή μας έχει καταστεί καθημερινό εργαλείο του Έλληνα εφαρμοστή του δικαίου . Η νομολογία του ΕΔΔΑ επεμβαίνει πλέον δραστικά στην διαμόρφωση του Ελληνικού Δικαίου, αλλά και στην θεσμική απονομή της δικαιοσύνης. 

Α.-Η επίδραση των αποφάσεων του ΕΔΔΑ στο Σύνταγμα: 

 Ι.- Στην Συνταγματική αναθεώρηση του 2001, (Ψήφισμα της 17ης Απριλίου 2001 της Ζ’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων) λόγω της απόφασης ΕΔΔΑ HORΝSBY (18357/91) τροποποιήθηκε το άρθρο 95 Συντάγματος και θεσπίστηκε η υποχρέωση της Διοίκησης να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις και στη συνέχεια ο νόμος 3068/2002 που πρόβλεψε τη δυνατότητα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου(άρθρο 94 § 4, εδ. γ Συντάγματος). 

Κατόπιν της απόφασης Θλιμμένος κατά Ελλάδας (34369/97), προστέθηκε ερμηνευτική δήλωση στο άρθρο 4 Συντάγματος, για να δοθεί η δυνατότητα εναλλακτικής θητείας στους αντιρρησίες συνείδησης (Παραβίαση του άρθρου 9 της ΕΣΔΑ). 

Λόγω της απόφασης Τσίρλης και Κουλουμπάς κλπ (19233/91), τροποποιήθηκε η διάταξη του Άρθρου 93§3 Συντάγματος, επειδή η καταδικαστική απόφαση του ΑΠ δεν έλαβε υπόψη πάγια νομολογία ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά είναι πιστοί γνωστής θρησκείας. 

ΙΙ.-Στην Συνταγματική αναθεώρηση του 2008 (Ψήφισμα της 27ης Μαΐου 2008 της Η’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων) λόγω της απόφασης «ΕΔΔΑ Λυκουρέζου» (33554/03)τροποποιήθηκε το άρθρο 57 Συντάγματος, ώστε να καταργηθεί το απόλυτο ασυμβίβαστο της βουλευτικής ιδιότητας και

 ΙΙΙ- 1.-Στην Συνταγματική αναθεώρηση του 2019 (Ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 2019 της Θ’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων, που δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. 187/Α’/28.11.2019). τροποποιήθηκε το σχετικό άρθρο 86 για την ασυλία των Βουλευτών, ενώ είναι προφανές ότι η χώρα πρέπει να λάβει μέτρα μετα την απόφαση του «ΕΔΔΑ, Μπακογιάννη κατά Ελλάδος» της 20.12.2022 (αρ. προσφ. 31012/19) για την άρνηση ελληνικού κοινοβουλίου να άρει ασυλία υπουργού για άσκηση ποινικής δίωξης για συκοφαντική δυσφήμηση γνωστής βουλευτού.

 2.-Κρίθηκε ότι η παραβίαση δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο αποτελεί παράβαση του άρθρου 6 § 1 της ΕΣΔΑ. Και έτσι δημιουργείται νομολογιακό προηγούμενο σε ό,τι αφορά τα όρια επίκλησης της βουλευτικής ασυλίας όταν επίμαχες δραστηριότητες δεν εντάσσονται στο στενό πλαίσιο του βουλευτικού ή υπουργικού ρόλου(Βλ. «ΕΔΔΑ Συγγελίδης κατά Ελλάδος». (Προσφυγή αριθ. 24895/07). 

 ΙV.- Η επίδραση των αποφάσεων του ΕΔΔΑ στη απονομή της δικαιοσύνης: 1.-Με εγκύκλιό της 187/2023 η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ζήτησε από τους εισαγγελικούς λειτουργούς όπως μελετήσουν την απόφαση «Β.Υ. κατά Ελλάδας» με την οποία καταδικάστηκε η χώρα για αναποτελεσματική ποινική διερεύνηση καταγγελίας για απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. 

Με την Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) από 7-7-2022 στην προσφυγή «TOROSIAN κατά Ελλάδας» δόθηκαν Γενικές Οδηγίες προς αποφυγή συναφών παραβιάσεων της της Ευρωπαϊκή Σύμβασης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (Ε.Σ.Δ.Α.)με την 1/2023 Εγκύκλιο της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ενώ έχουν εκδοθεί από το ΕΔΔΑ δεκάδες παρόμοιες αποφάσεις ΕΔΔΑ σε βάρος της Χώρας μας. 

 V. Πρόσφατες εξελίξεις της νομολογίας του ΕΔΔΑ: 

1.ΑΠΟΦΑΣΗ Τσιώλης κατά Ελλάδας της 19.11.2024 (αριθμ. προσφ. 51774/17). Κατά το Δικαστήριο του Στρασβούργου τα εθνικά δικαστήρια πρέπει να αποφεύγουν την υπερβολική τυπολατρία που αντιβαίνει στην απαίτηση εξασφάλισης πρακτικού και αποτελεσματικού δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 6 § 1 της ΕΣΔΑ. Το ΕΔΔΑ καταδίκασε την Ελλάδα για υπερβολική τυπολατρία του Συμβουλίου της Επικρατείας λόγω της νομολογιακής προσέγγισης που ακολουθεί το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο κατά την εφαρμογή της διαδικασίας των απαιτήσεων του παραδεκτού για την απόρριψη των λόγων αναίρεσης. Το ΣτΕ δεν μπορεί να απαιτεί την προσκόμιση νομολογίας εκ μέρους του αναιρεσείοντος όταν το σύνολο των αποφάσεων των διοικητικών και εθνικών εν γένει δικαστηρίων, δεν δημοσιεύονται σε κανένα επίσημο έντυπο ή σε προσβάσιμη βάση δεδομένων στην οποία ο διάδικος ή ο δικηγόρος του να έχουν απρόσκοπτη πρόσβαση. 

2.ΑΠΟΦΑΣΗ Γεωργακάκης κ.α. κατά Ελλάδας της 14.11.2024 (αριθμ. προσφ. 47788/15 και 47808/15) Η εκτέλεση δικαστικής απόφασης είναι αναπόσπαστο μέρος της δίκαιης δίκης. Καταδίκη Ελλάδας για καθυστερημένη εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων 

3.ΑΠΟΦΑΣΗ Ζουμπουλίδης κατά Ελλάδας της 04.06.2024 (αριθ. 3) (προσφ. αριθ. 57246/21) Απόρριψη αγωγής αποζημίωσης κατά του δημοσίου ως απαράδεκτης, για πρόδηλο σφάλμα των δικαστών. Αλλαγή νομολογίας του ΣτΕ. Παραβίαση πρόσβασης σε δικαστήριο. 

4.ΑΠΟΦΑΣΗ Σαββαΐδου κατά Ελλάδας της 31.1.2023 (αρ. προσφ. 58715/15) Παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας Δηλώσεις Κυβερνητικής εκπροσώπου για ενοχή κατηγορουμένης πριν ολοκληρωθούν οι ποινικές διαδικασίες. 

5. ΑΠΟΦΑΣΗ «Δεμερτζής κατά Ελλάδος» της 11.05.2023 Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με την απόφασή του, έταμε σημαντικά ζητήματα που αφορούν την πειθαρχική ευθύνη των δικηγόρων, ιδίως εν σχέσει προς τη συμμετοχή τους σε «τηλεδίκες».

6.Στην απόφαση ΕΔΔΑ 31.10.2019, Παπαγεωργίου και άλλοι κατά Ελλάδας (Προσφυγή υπ’αρ 4762/18 and 6140/18) έκρινε πως «οι κρατικές αρχές δεν έχουν το δικαίωμα να επεμβαίνουν στην σφαίρα της ατομικής συνείδησης και να διαπιστώνουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του ατόμου ή να το υποχρεώνουν να αποκαλύπτει τις πεποιθήσεις του σχετικά με πνευματικά ζητήματα»

 7.Μετα τις αποφάσεις «Βασίλειος Αθανασίου κατά Ελλάδος » του 2010 (Προσφυγή υπ’αρ. 50973/08), Μιχελιουδάκης κατά Ελλάδος (Προσφυγή αριθ. 54447/10) και Γλυκάντζη κατά Ελλάδος του 2012 για την υπερβολική διάρκεια της διοικητικής, της ποινικής και της πολιτικής δίκης αντίστοιχα. Σε συνέχεια των εν λόγω πιλοτικών αποφάσεων υιοθετήθηκαν οι Νόμοι 4055/2012 και 4239/201432 με τους οποίους προβλέφθηκαν ειδικά ένδικα. 8.Στην υπόθεση «Μάργαρη κατά Ελλάδας» (αρ. προσφυγής 36705/2016) Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (σεβασμός ιδιωτικής ζωής) η εκ μέρους της Εισαγγελίας της δημοσίευση φωτογραφιών και άλλων προσωπικών στοιχείων επτά εκ των κατηγορουμένων –μεταξύ των οποίων και η κ. Μάργαρη – στον Τύπο, για περίοδο έξι μηνών μετά την απαγγελία του κατηγορητηρίου τους. Συμπεράσματα: Όπως προκύπτει απο τα ανωτέρω εκτεθέντα η Ελλάδα επιδεικνύει σεβασμό και συμμόρφωση προς την ΕΣΔΑ, πλην όμως δεν την εφαρμόζει κατ’ απόλυτο και καθολικό τρόπο με αποτέλεσμα τις συνεχείς καταδίκες της. 

Οι τελευταίες αποφάσεις του ΕΔΔΑ(Τσιώλης κατά Ελλάδας) οδηγούν υποχρεωτικά στην ριζική αναμόρφωση του ν3900/2010 αλλά Επίκειται η θέσπιση νόμου για τη θεσμοθέτηση της αστικής ευθύνης του Δημοσίου για πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων της δικαστικής λειτουργίας (βλ. ΣτΕ 2168/2016 επταμ., 48/2016 επταμ., 1330/2016), σε συμμόρφωση στην ιστορική απόφαση ΕΔΔΑ «Υπόθεση Ζουμπουλίδης κατά Ελλάδος (ΝΟ.3) (57246/21) ΕΠΙΛΟΓΟΣ «Το Στρασβούργο αποτελεί πλέον τον ομφαλό της γης στα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι το Δικαστήριο που τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα βρήκαν τον γνησιότερο και αυθεντικότερο εφαρμοστή του» . 22/11/2024

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ,Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ,ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ