ΗΜΕΡΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ 

 (Με αφορμή την γιορτή της Δικαιοσύνης 3 Οκτωβρίου)[1]

«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.» (Οδυσσέας Ελύτης  «Μικρά έψιλον»)

 Το 1360 ο Αρμενόπουλος[2] έγραψε την Εξάβιβλο, που ήταν μια σπουδαία συλλογή των Βυζαντινών νόμων. Το πρώτο κεφάλαιο της Εξαβίβλου τιτλοφορείται «Κριτών Προκατάστασις ή Περί Δικαιοσύνης». Στον ορισμό του δικαστή, που ο Αρμενόπουλος τον ονομάζει Κριτή, έτσι, λέει, όπως ονομάζεται και ο Θεός, τον καλεί, για να μην ντροπιάσει τον τίτλο αυτόν, να είναι αδέκαστος, αμερόληπτος και να μην υπόκειται σε εξαπατήσεις, αποδίδοντας στον καθένα τα δίκαια. Κλείνει τον ορισμό λέγοντας:«Οποιος δεν έχει ήδη μέσα στην ψυχή του την αληθινή δικαιοσύνη, αλλά έχει διαφθαρεί με χρήματα, είτε χαρίζεται λόγω φιλίας, είτε τιμωρεί με εχθρότητα ή υπόκειται στην εξουσία, δεν μπορεί να έχει ορθή κρίση».

Μια αληθινή δημοκρατία, αξιώνει ανεξάρτητα δικαστήρια, δικαστές και εισαγγελείς, ικανούς να υπερασπίζονται και να προστατεύουν εκτός από τις περιπτώσεις που ορίζει ρητά ο νόμος το δικαστήριο κρίνει ελεύθερα τα αποδεικτικά μέσα και αποφασίζει κατά συνείδηση αν οι ισχυρισμοί είναι αληθινοί(Διοικητική Ολομέλεια Αρείου Πάγου 18/1993).

  Η λειτουργική σημασία της δικαιοσύνης στο σύγχρονο κράτος δικαίου βρίσκεται στην ιδιαίτερη αρμοδιότητά, της να ελέγχει την άσκηση και να αποτρέπει την κατάχρηση οιασδήποτε εξουσίας σε βάρος των πολιτών.

 Στην Πατρίδα μας, η Δικαιοσύνη λειτουργεί μεν ικανοποιητικά, ταυτόχρονα από πολλά έτη ευρίσκεται στη διαρκή, συνεχή και ανίατη δοκιμασία της καθημερινότητας, την οποία επιτείνει η καθυστέρηση απονομής της .

Δεν πρόκειται απλώς για έναν τομέα της κρατικής μηχανής, αλλά για έναν από τους τρεις βασικούς πυλώνες της Δημοκρατίας που δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ηρεμία και νηφαλιότητα.

 Παντού στον κόσμο οι αποφάσεις των ανωτάτων δραστήριων θεωρούνται από τη διοίκηση αναμφισβήτητες. Μόνο στην Ελλάδα εμφανίζεται το φαινόμενο να προσπαθούν οι κρατικές υπηρεσίες να ξεπεράσουν νομολογία με την πρόφαση της άγνοιας και αυτό αποτελεί έλλειψη σεβασμού στην δικαιοσύνη και κατάλυση του Κράτους Δικαίου αλλά και εκείνοι που διαφωνούν με τις δικαστικές αποφάσεις να προσπαθούν να υπονομεύσουν το κύρος της δικαιοσύνης με κάθε τρόπο .

 Η υποχρέωση  συμμόρφωσης της Διοίκησης  προς τις δικαστικές αποφάσεις συνιστά θεμελιώδη πτυχή και έκφραση της αρχής του κράτους δικαίου και αποτελεί συνταγματική επιταγή (άρθρο 95 παρ.5 Σ.)• Η υποχρέωση δε αυτή δεν αφορά μόνο το ιδιωτικό συμφέρον των πολιτών, αλλά και αυτό του κοινωνικού συνόλου, στο πλαίσιο της διαφάνειας της λειτουργίας του κράτους και της χρηστής διοίκησης. Εν προκειμένω το ΕΔΔΑ έχει κρίνει (υπόθεση Hornsby κατά Ελλάδας) ότι: «...η αποτελεσματική προστασία ενός μέρους ειδικά σε διοικητικές δίκες και η αποκατάσταση της νομιμότητας προϋποθέτουν την υποχρέωση των διοικητικών αρχών να συμμορφωθούν με τις δικαστικές αποφάσεις....Όταν οι διοικητικές αρχές αρνούνται, αποτυγχάνουν ή καθυστερούν να συμμορφωθούν, οι εγγυήσεις του άρθρου 6 στερούνται του σκοπού τους».

  Οι παραδοσιακοί τομείς του Δικαίου παραμένουν βασικοί πυλώνες απονομής της δικαιοσύνης , ωστόσο η δικαιοσύνη και η Νομική επιστήμη καλείται να προσαρμοστεί επειγόντως  στις ραγδαίες εξελίξεις που φέρνει μαζί της κάθε νέα τεχνολογία, με πιο πρόσφατη την τεχνητή νοημοσύνη με στόχο όμως πάντοτε την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών.

  Οι επιβλαβείς επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής γίνονται όλο και πιο έκδηλες και η αναγκαστική μετανάστευση από πληγείσες περιοχές εντείνει την πιθανότητα συγκρούσεων και ανασφάλειας, το Δίκαιο Περιβάλλοντος επιδιώκει την αντιμετώπιση της οικολογικής βλάβης και την προστασία του περιβάλλοντος και είναι η νέα άμεση ματιά της Δικαιοσύνης στο ζήτημα .

  Οι δικαστές μας έχουν επενδύσει όλα τα χρόνια τους σε επίπονες και μακρόχρονες σπουδές ,με μεταπτυχιακούς τίτλους ,διδακτορικά και μεταδιδακτορικά , έχουν ήδη δικηγορήσει , έχουν χάσει κυριολεκτικά τη ζωή τους πάνω στα νομικά κείμενα μελετώντας τα και αναλύοντάς νυχθημερόν ,πολλές φορές όμως βρίσκονται μπροστά σε χυδαία πρωτοσέλιδα για το δικαιοδοτικό τους έργο και η κοινωνία τους αφήνει στο πέλαγος του ζόφου χωρίς «σωσίβιο» .Το ίδιο συμβαίνει με κάποιους μαχητές δικηγόρους που υπερασπίζονται το δίκαιο.

  Κάποιοι χρόνια τώρα κάποιοι «σκέπτονται και προφητεύουν» να καθυποτάξουν την δικαιοσύνη, παράλληλα «μεθοδεύουν» την  ολοσχερή απαξίωση του δικηγορικού Σώματος.

  H δικαιοσύνη οι δικαστές και οι δικηγόροι έγιναν ιστορικά  αντικείμενα διαβολής, χλευασμού και ειρωνείας. Εκτοξεύτηκε εναντίον τους όλη η χυδαιότητα  ,με στόχο το υψηλό  φρόνημα των  Ελλήνων δικαστών την ταπείνωση και εξαθλίωση των Ελλήνων δικηγόρων....δεν το επέτυχαν και είναι βέβαιο ότι δεν θα το επιτύχουν. Κάποιοι τρόμαξαν φαίνεται μπροστά στο μέτρο της αξίας του Ανθρώπου που φανέρωνε η ορθή λειτουργία της Δικαιοσύνης.Τρόμαξαν μπροστά στην Ελευθερία που εξασφαλίζει η λειτουργία Της. Βάλθηκαν λοιπόν να  την αμφισβητήσουν και να την  καταστρέψουν και τελικώς να  την καθυποτάξουν, αυτήν την μοναδική ασπίδα της Ελευθερίας μας . Είναι γελασμένοι. «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού, και στ’ αγεριού το πόδι»[3]

Αν πράγματι ,όλοι θέλουμε(πράγμα που να μου επιτρέψετε να αμφιβάλω) γρήγορη και αποτελεσματική Δικαιοσύνη, νομίζω ότι καλό είναι να την αφήσουμε ήσυχη ,να επιτελέσει την Αποστολή της , αφού πρώτα, την εξοπλίσουμε με τα μέσα που απαιτούνται, την προικοδοτήσουμε με πόρους και την στελεχώσουμε επαρκώς ,εξαφανίζοντας ταυτόχρονα τα δεινά που την ταλανίζουν . «Υπάρχουν Δικαστές είς τας Αθήνας»..

 ΥΓ: Την μερα της δικαιοσύνης γιορταζουν όλοι οι παραγοντες Της (δικαστές και δικηγόροι,)

Ο δικηγόρος ήτανε  πάντα και πρέπει να παραμένει “ο συνήγορος”, Αυτός ο μέγας τίτλος  που συνοδεύει τον υπερασπιστή στον επαγγελματικό του βίο. Το ΕΔΔΑ στη υπόθεση EZELIN c. FRANCE (Requête no11800/85) έκρινε ότι ο δικηγόρος είναι “Συλλειτουργός της δικαιοσύνης”

Ο  συνήγορος  του  Λουδοβίκου 16ου, πρόεδρος του σώματος των Δικηγόρων του Παρισιού, που ορίστηκε από αυτούς να τον υπερασπισθεί στη Συνέλευση του λαού, άρχισε την αγόρευση του ενώπιον της – εχθρικά προκατειλημμένης – για τον κατηγορούμενο Συνέλευσης με τη φράση : «υποβάλλω στη Συνέλευση την αλήθεια και το κεφάλι μου. Μπορείτε να διαθέσετε το κεφάλι μου, αφού όμως ακούσετε την αλήθεια». Ίσως η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα της αποστολής του δικηγόρου. Της αναζήτησης της ουσιαστικής αλήθειας. Για αυτή την αλήθεια διαθέτει ότι πολυτιμότερο έχει. 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε μια συνέντευξη που παραχώρησε το 1919, έλεγε: «Κατ’ επανάληψιν διηρωτήθην εάν θα έπρεπε να είμαι δικηγόρος κατ’ επάγγελμα και επαναστάτης κατά διαλείμματα ή και αντιστρόφως. Αφ’ ης όμως οι συμπολίται μου συνάντησαν αντίστασιν εις τας προσπάθειας των δια την ένωσιν της Κρήτης με την μητέρα Ελλάδα, φυσικά έγινα πλέον επαναστάτης κατ’ επάγγελμα»

 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

---

[1] Η γιορτή της Δικαιοσύνης, του προστάτη Της Διονυσίου Αρεοπαγίτη. 

[2] Ο Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος (γέν. 1320 – θάν. περίπου 1380 με 1385,) ήταν Βυζαντινός δικαστικός αξιωματούχος και νομικός συγγραφέας ο οποίος κατείχε τον τίτλο του καθολικού κριτή της Θεσσαλονίκηςένα από τα υψηλότερα δικαστικά αξιώματα στην ύστερη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το σημαντικότερο έργο του θεωρείται η Εξάβιβλος (1344-45), μια συλλογή κειμένων νομικού περιεχομένου το οποίο περιέχει και ένα μεγάλο εύρος βυζαντινών νομικών κειμένων και πηγών. Το 1828, το έργο αυτό υιοθετήθηκε ως ο νομικός κώδικας του νεοϊδρυθέντος Ελληνικού κράτους, όπου και παρέμεινε σε ισχύ ως το 1946..

[3] Γ.Ρίτσος«Εδώ το φως». Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας, 1973. Επιτομή. Κέδρος, 1977. 325.

ΠΕΡΙ ΑΡΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

 ΠΕΡΙ ΑΡΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

 

Η ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΥΠΟ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

https://docs.google.com/file/d/1kvQl6JuinftuhrLPRXjRrbJ2j_7gYuws/preview

«Όταν υιοθετούνται εθνικά μέτρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου, η Ελλάδα δεν εφαρμόζει την ευρωπαϊκή νομοθεσία και ως εκ τούτου ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων δεν ισχύει ως έχει στα ελληνικά μέτρα» τόνισε ο τότε πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ στις 23/2/2017.

Είχαν προηγηθεί μια σειρά μέτρων που είχαν νομοθετηθεί σ’ εφαρμογή των μνημονίων. Αρκετά απ’ αυτά κρίθηκαν από τα Ελληνικά δικαστήρια[1] ύστερα από την ιστορική απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ 668/2012[2], η οποία εκδόθηκε με αφορμή την φύση και λειτουργία του πρώτου μνημονίου (ν. 3833/2010 και ν. 3845/2010) και δημοσιεύθηκε στις 20-2-2012. «…αντιμετώπιση της κατά την εκτίμηση του νομοθέτη άμεσης ανάγκης καλύψεως οικονομικών αναγκών της χώρας όσο και στη βελτίωση της μελλοντικής δημοσιονομικής και οικονομικής της καταστάσεως, δηλαδή στην εξυπηρέτηση σκοπών, που συνιστούν κατ’ αρχήν σοβαρούς λόγους δημοσίου συμφέροντος και αποτελούν, ταυτοχρόνως, και σκοπούς κοινού ενδιαφέροντος των κρατών μελών της Ευρωζώνης, εν όψει της καθιερουμένης από τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως υποχρεώσεως δημοσιονομικής πειθαρχίας και διασφαλίσεως της σταθερότητας της ζώνης του ευρώ στο σύνολό της…» (σκέψη 35)Η απόφαση αυτή ήχθη ενώπιον του ΕΔΔΑ υπόθεση Ιωάννα ΚΟΥΦΑΚΗ κατά Ελλάδας[3].Το Δικαστήριο έκρινε ότι υφίσταται μεν επέμβαση στην απόλαυση του δικαιώματος στην περιουσία, η επέμβαση αυτή όμως είναι νόμιμη και υπαγορεύεται από λόγους δημοσίου συμφέροντος.

Η Ελληνική οικονομική κρίση ή ελληνική κρίση χρέους και η  έξοδος από την ενισχυμένη εποπτεία που έγινε στις 20 Αύγουστου έκλεισε  το επαχθές για τον Ελληνικό Λαό, κεφάλαιο κρίσης έπειτα από 12 χρόνια   και φαίνεται να  αρχίζουν να αποκαθίστανται πλέον  οι συνθήκες κανονικότητας στην Ελλάδα για πρώτη φορά από το 2010. Η Ελλάδα από την 1η Ιουλίου του 2015 θεωρήθηκε χρεοκοπημένη χώρα, σύμφωνα με τους κανονισμούς του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στις 21 Αυγούστου 2018, ανακοινώνεται η  έξοδο της χώρας από τα προγράμματα στήριξης ενώ το κεφάλαιο αυτό έκλεισε οριστικά στις 20 Αυγούστου 2022.  Η Ελλάδα όμως  έχει δεσμευθεί ότι θα συνεχίσει να ακολουθεί μια σταθερή και συνετή δημοσιονομική πολιτική, θα συνεχιστούν οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Οι δανειστές σε εκθέσεις τους προέβησαν σε παραδοχές για λάθη στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης. Όμως οι συνθήκες  και τα μέτρα που έφεραν και καταστάσεις που διαμορφώθηκαν από την μνημονιακή κρίση επέδρασσαν μεν θετικά στην εθνική οικονομία και δημοσιονομική ισορροπία, επιδρούν και θα συνεχίζουν για αρκετό καιρό να βαραίνουν  στην κοινωνική ,πολιτική, οικονομική ζωή μας, ενώ δεν πρέπει να λησμονούμε την επακολουθήσασα υγειονομική κρίση και την σοβούσα Τουρκική απειλή, όπως και την οικονομική αστάθεια που δημιουργεί ο πόλεμος στην Ουκρανία. Από το Μάρτιο του 2010 μέχρι σήμερα, οι κυβερνήσεις που ανέλαβαν τα ηνία διακυβέρνησης της Χώρας, κατ’ επίκληση «των πρωτόγνωρων δυσμενών οικονομικών συνθηκών και της μεγαλύτερης δημοσιονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών» λαμβάνουν το ένα «μέτρο» μετά το άλλο, με στόχο «την αποτροπή του κινδύνου κατάρρευσης της οικονομίας και χρεωκοπίας της Χώρας» ,ενώ μέγα είναι  το βάρος του ελληνικού χρέους, που παραμένει το υψηλότερο στην ευρωζώνη. Είναι βέβαιο ότι  «οι έκτακτες περιστάσεις», με την πάροδο των ετών «μνημονιακής» νομοθεσίας έχασαν τον «προσωρινό» και «εξαιρετικό» τους χαρακτήρα και προσέλαβαν  χαρακτήρα μόνιμο και διαρκή. Έτσι το νομοθετικό πλαίσιο των  μνημονίων είναι επιβεβλημένο πλέον να αναθεωρηθεί, και μάλιστα αμέσως, όπως  και οι έμμεσες επεμβάσεις στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα που προέκυψαν από την μνημονιακή νομοθεσία . Είναι τόσες πολλές οι επεμβάσεις που έγιναν, ώστε είναι δύσκολο στα πλαίσια ενός άρθρου ή μιας μελέτης να καταγραφούν και να αξιολογηθούν. Η παρατεταμένη αυτή «κατάσταση ανάγκης» δεν μπορεί  επι μακρόν και για αόριστο χρόνο να γίνεται  ανεκτή και από τις Συνταγματικές διατάξεις αλλά και την ΕΣΔΑ. Χρειάζεται μελέτη του θέματος της μνημονιακής  νομοθεσίας με στόχο την νομοθέτηση ενός νόμου-πλαισίου « Για την άρση των συνεπειών του μνημονίου» ,έτσι ώστε να αρθούν  οι συνέπειες των νομοθετικών πρωτοβουλιών των μνημονίων αλλά και να μην διαταραχθεί η νομισματική ισορροπία. Παράλληλα νομίζω ότι επέστη ο χρόνος η νομολογία να μεταβληθεί με τις νεότερες προοπτικές  και εξελίξεις έτσι ώστε να αρθεί η επαχθής  μνημονιακή νομολογία που μέχρι σήμερα συνεχίζει ακάθεκτη στην σκέψη[4] «συνεκτιμάται η προκύπτουσα από τα διαθέσιμα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής πτώση του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα κατά τα τελευταία έτη, η οποία συνδέεται με τον σοβαρότατο κλονισμό της δημοσιονομικής ισορροπίας του Ελληνικού Κράτους λόγω εκτίναξης του δημοσίου ελλείμματος και του δημοσίου χρέους σε πρωτοφανή επίπεδα και η οποία αντικατοπτρίζεται στην οικονομική ύφεση και μείωση του ακαθαρίστου εγχωρίου προϊόντος (βλ. ενδεικτικώς ΣτΕ μονομ. 611/2022, 123/2022, 2507/2021, 1015/2021, 2991/2020).» Κατά το άρθρο 87 παρ. 2 του Συντάγματος «Οι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος» και κατά το άρθρο 93 παρ. 4 αυτού «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα».

 Η αρχή του κράτους δικαίου ανάγεται σε βασική αρχή διασφαλίσεως της νομιμότητας, δηλαδή της τηρήσεως όχι μόνο των νόμων, αλλά και της επιδιώξεως αυτής της ιδέας του δικαίου υπό ουσιαστική πλέον έννοια και περιεχόμενο, και ενέχει αντίστοιχη θεσμική-συνταγματική εγγύηση. Το δίκαιο της ανάγκης και των εξαιρετικών περιστάσεων  έχει ως λόγο και μόνο την προστασία της λειτουργίας των συνταγματικών θεσμών και όχι την υπερφαλάγγιση των διατάξεων του Συντάγματος. Τα μέτρα που λαμβάνονται βάσει του δικαίου της ανάγκης δεν μπορεί παρά να έχουν μόνο προσωρινό χαρακτήρα και χρονικά να ταυτίζονται με τη χρονική διάρκεια της εξαιρετικής κατάστασης, ενώ έχουν σαν αντικείμενο τη συμπλήρωση των ελλείψεων στη λειτουργία των συνταγματικών θεσμών που δημιουργείται από τις εξαιρετικές και έκτακτες περιστάσεις. Θεωρώ ότι η έξοδος στην κανονικότητα επιβάλλει την με σχέδιο άρση των μνημονικών ρυθμίσεων και την επάνοδο στην κανονικότητα.

 

29/8/2022

---

[1] Βλ Αντώνη  Αργυρού «Το δίκαιο της ανάγκης-εξαιρετικών περιστάσεων «Η δημοσιονομική κρίση και η κατάσταση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης» σε ΝοΒ  Τ68/2020 και Μελέτη: «Τα προνόμια του Δημοσίου και το «Δίκαιο της ανάγκης» στο κράτος δικαίου», στο συλλογικό τόμο  σελ 303-365,εκδοση ΔΣΑ 2013- ΝΟΒ 60,2012.

[2] Παναγιώτη Πικραμμένου τ. Πρωθυπουργού, Προέδρου Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ:  «Δημόσιο δίκαιο σε έκτακτες συνθήκες από την οπτική της ακυρωτικής διοικητικής διαδικασίας» ΝοΒ 60,2643

[3] Προσφυγές υπ’ αρ. 57665/12 και 57657/12, 07/05/2013

[4] Βλ ΣτΕ 1317/2022

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ-ΕΚΛΟΓΕΣ-ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ

Το ΣτΕ με τις υπ΄ αριθμ. 1343-1345/2022 αποφάσεις του έκρινε ότι δεν εμπίπτει η επικοινωνία του υποψήφιου βουλευτή κατά την προεκλογική περίοδο στο ρυθμιστικό πεδίο του άρθρου 11 παρ. 1 του ν. 3471/2006. Επικοινωνία του υποψήφιου βουλευτή κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου με τους εκλογείς της περιφέρειας μέσω SMS και e-mail. Προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Απαιτείται ειδική νομοθετική ρύθμιση για επικοινωνία των υποψηφίων μέσω ηλεκτρονικών μέσων.

ΤΟ ΠΡΟΙΜΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Ο συνταγματικός νομοθέτης ακολουθεί πιστά την συνταγματική παράδοση του τόπου μας, αφού από τα πρώτα συνταγματικά κείμενα τής επαναστατημένης Ελλάδος ήταν ψηφισμένα στο όνομα τού Τριαδικού Θεού. Η πρόταση κατάργησης του προοιμίου και του άρθρου 3 Σ δημιουργεί σημαντικά ζητήματα

ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ακαδημαϊκή ελευθερία νοείται η ελευθερία της έρευνας και της διδασκαλίας. Το σύνταγμα στο άρθρο 16Σ κατοχυρώνει την ατομική ελευθερία της τέχνης, της επιστήμης, της έρευνας και της διδασκαλίας (16§1Σ). Η αρχή της ακαδημαϊκής ελευθερίας είναι εξειδίκευση της αρχής της ελευθερίας του ανθρώπου. H αρχή της ακαδημαϊκής ελευθερίας εγγυάται την αδέσμευτη επιστημονική σκέψη, έρευνα και διδασκαλία και νοείται : α) ως ατομικό δικαίωμα του πανεπιστημιακού ερευνητή ή διδασκάλου, που θεμελιώνει αξίωση έναντι της κρατικής εξουσίας να μην επεμβαίνει με οποιονδήποτε τρόπο στην εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και β) ως θεσμική εγγύηση που προστατεύει λειτουργικά την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας και διδασκαλίας. Ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2016/C 202/02) διασφαλίζει την Ακαδημαϊκή Ελευθερία. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έχει αποφανθεί για το ζήτημα της ακαδημαϊκής ελευθερίας, παρατίθεται σχετική νομολογία του ΕΔΔΑ. Παρατίθενται τα ζητήματα σχετικά με την αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ και η Ελληνικής νομολογική αντιμετώπιση ζητημάτων σχετικών με την ακαδημαϊκή ελευθερία

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΛΙΩΤΑΣ

 ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Κ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΠΛΊΩΤΑ.

 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

Σήμερα αποχαιρετούμε από την μαχόμενη δικαστηριακή ζωή και από  το δικαστικό Σώμα λόγω συνταξιοδότησης, έναν λαμπρό δικαστικό λειτουργό τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειο Πλιώτα. 

Ο Βασίλης Πλιώτας κατάγεται από πολύτεκνη αγροτική οικογένεια και γεννήθηκε στο Σταυροδρόμι Γορτυνίας και κόσμησε τον Εισαγγελικό Κλάδο  με το ήθος την επιστημοσύνη ,την ακεραιότητα και το κύριος του. Στην Ελληνική δικαστική ιστορία υπάρχουν δικαστές  που με το κύρος, την επιστημοσύνη, το ήθος ,την ευαισθησία και την παρρησία τους στάθηκαν και στέκονται φάροι και ελπίδα της Κοινωνίας.

Με ευαισθησία σε μεγάλα ζητήματα ,όπως της εγκληματικότητας  και τα περιστατικά δολοφονίας γυναικών που πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα, όπως και οι αυξανόμενες περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, οδήγησαν τον αποχωρούντα Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειο Πλιώτα στην έκδοση εγκυκλίου προς όλους τους εισαγγελείς της χώρας, προκειμένου να βρίσκονται σε απόλυτη επαγρύπνηση για την αντιμετώπιση των εγκληματικών πρακτικών που έχουν προκαλέσει αίσθηση με θύματα γυναίκες και ευάλωτα άτομα.

Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου παραγγέλλει στην εγκύκλιο του  τους εισαγγελείς να παραπέμπουν αμέσως στο Αυτόφωρο και να κινούνται οι σχετικές διαδικασίες συλλήψεως για τους δράστες εγκλημάτων ενδοοικογενειακής βίας, με θύματα γυναίκες, παιδιά η άλλα ευάλωτα άτομα, ενώ για τις σοβαρές περιπτώσεις εγκληματικών συμπεριφορών, όπως γυναικοκτονίες, βαριές κακοποιήσεις εντέλλεται να εκδικάζονται οι σχετικές υποθέσεις κατά απόλυτη προτεραιότητα.

Παράλληλα ο κ. Πλιώτας ζήτησε  από τους εισαγγελείς να κινούνται άμεσα παρέχοντας κάθε νομική δυνατότητα στα θύματα των ενδοοικογενειακών κακοποιήσεων και σε πλήρη συνεργασία με αρμόδιες δομές και κρατικές αρχές. Για πρώτη φορά η ελληνική δικαιοσύνη αντιμετωπίζει το φαινόμενο της οπαδικής βίας υπό το πρίσμα της εγκληματικής οργάνωσης επιχειρώντας με βάση τις διατάξεις του Ποινικού νόμου να περιορίσει τον κύκλο των αξιόποινων πράξεων που συνδέονται με τέτοιου είδους εγκληματική δράση. Ο ποινικός απολογισμός της έρευνας που διενεργήθηκε, σε εκτέλεση της παραγγελίας που είχε δοθεί από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειο Πλιώτα.

Ο κ. Πλιώτας αποχωρεί μετά από τρία χρόνια στο τιμόνι της Εισαγγελίας αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη με το έργο του, που διακρίθηκε από νηφαλιότητα, αυστηρή τήρηση της νομιμότητας, που είχε ως αποτέλεσμα η Εισαγγελία να σηματοδοτήσει μια μακρά περίοδο ηρεμίας και ουσιαστικής εργασίας. Με τη νομική του παιδεία, την εργατικότητά του, την άψογη συμπεριφορά του και το δικαστικό ήθος του εμπέδωσε την Εμπιστοσύνη στους δικαζομένους, εργάστηκε σκληρά και έντιμα για την Δικαιοσύνη.

Εύχομαι να συνεχίσει να μάχεται για την Πατρίδα και την Δικαιοσύνη με υγεία και ατομική και οικογενειακή ευτυχία.

ΑΝΤΩΝΗΣΠ.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

 

 

ΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ,Η ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ