Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ

15/7/74 :Η ΝΤΡΟΠΗ

20/7/1974:  Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ  ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

«Αν αυτοί οι άνθρωποι παραμείνουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια του νόμου θα έχει χάσει το νόημά της και η υπόλοιπη ανθρωπότητα θα πρέπει να ζήσει στον φόβο»

Αυτά ήταν τα λόγια του Μπένζαμιν Φεράντζ, ενός από τους κατηγόρους στη δίκη της Νυρεμβέργης.

 Αυτοί που άφησαν τον ΑΤΤΙΛΑ να περάσει, οι παρόμοιοί τους της 15ης του Ιούλη 1974 παρέμειναν ατιμώρητοι... Σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια μετά!

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε από την Εθνική Φρουρά της Κύπρου και την ΕΟΚΑ Β΄, κατ' εντολή του Ιωαννίδη , με σκοπό την ανατροπή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπου Μακάριου Γ .

Τα γεγονότα του πραξικοπήματος  έφεραν τους Τούρκους στην  Κύπρο. Ο “Αττίλας” ήταν θέμα ημερών. Στις 4 το πρωί της 20ης Ιουλίου ο Τούρκος πρωθυπουργός του ανακοινώνει ότι η Τουρκία θα επέμβει στην Κύπρο. Τα τουρκικά αποβατικά ήδη έχουν ξεκινήσει από τη Μερσίνα, με προορισμό την περιοχή της Κερύνειας...Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο με την κωδική ονομασία «Αττίλας» ξεκίνησε την αυγή της 20ης Ιουλίου 1974, με αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις. Συμμετείχαν συνολικά γύρω στους 40.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του αντιστρατήγου Νουρετίν Ερσίν. Η ελληνική πλευρά  δυστυχώς λόγω της προδοσίας δεν εφάρμοσε τα σχέδια άμυνας  και αντίδρασή της εκδηλώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν επρόκειτο για εισβολή, αλλά για «ειρηνική επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου 1974). Ήταν μέρος ενός συγκεκριμένου σχεδιασμού και όσοι συνεργάστηκαν, συμμετείχαν και στηρίζουν, έχουν συμβάλει προς την κατεύθυνση ολοκλήρωσής του, με την εισβολή και κατάληψη τμήματος της Κύπρου από τους Τούρκους.  Η εισβολή στην Κύπρο και οι προδοτικοί χειρισμοί της  δικτατορίας Ιωαννίδη,  οδήγησαν ώστε ένας λαός συντρίφτηκε στην ΕΘΝΙΚΉ ΜΑΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ ΤΟΥ 1974. Η 20η Ιουλίου 1974 αποτελεί την πιο τραγική σελίδα στην σύγχρονη ιστορία της Κύπρου και του Ελληνισμού γενικότερα, Ήταν το νέο 1922. Δεν έλειψαν πράξεις υψίστου  ηρωισμού από τους Ελληνοκυπρίους και Έλληνες αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς, και τους άνδρες της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ).

Οι πρώτοι νεκροί ήταν ο τότε υποπλοίαρχος του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, Ελευθέριος Τσομάκης, οι αξιωματικοί και οι ναύτες δυο παλιών τορπιλακάτων, που βγήκαν στα ανοικτά της Κερύνειας για να αντιμετωπίσουν τον τουρκικό αποβατικό στόλο. Μάλιστα δύο τορπιλάκατοι βγήκαν να πολεμήσουν το στόλο εισβολής, ένα εξαίρετο δείγμα προγονικής αρετής και ανδρείας, Η ΕΛΔΥΚ έδωσε άνισες μάχες στο αεροδρόμιο Λευκωσίας και στο στρατόπεδο της διοίκησης της στον Γερόλακο. Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ πολέμησαν, χωρίς κάλυψη από πυροβολικό και αεροπορία. Οι απώλειες πολλές… Μεταξύ των νεκρών και τότε λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος, ο οποίος, σύμφωνα με μαρτυρίες, πολέμησε με ένα πιστόλι εναντίον των τουρκικών αρμάτων. Χάρη στο σθένος των μαχητών της ΕΛΔΥΚ, των Λοκατζήδων υπό  τον Ταγματάρχη  Παπαμελετίου  το αεροδρόμιο της Λευκωσίας και το στρατόπεδο βρίσκονται από το 1974 στην «νεκρή ζώνη» της Λευκωσίας.

Οι πρωταγωνιστές και θύτες της κυπριακής τραγωδίας, δεν κατηγορήθηκαν και δεν δικάστηκαν ποτέ, για το ότι άφησαν τη “μικροκόρη” της Μεσογείου αβοήθητη και μόνη στις ορέξεις του Αττίλα. Η ιστορία θα είναι αμείλικτη μαζί τους: Θα έχουν την αιώνια καταδίκη της. Άφησαν τα παιδιά της Ελλάδας να σφαγιαστούν ενώ πολεμούσαν για την πατρίδα, οι συγκλονιστικά τραγικές στιγμές των παλληκαριών που δεν πέταξαν το όπλο τους αλλά στάθηκαν και έδωσαν την ζωή τους

"Τότε πεθαίνουν οι νεκροί,

όταν τους λησμονούνε".

Κωστής Παλαμάς

ΕΚΛΟΓΕΣ….ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΛΕΣ ΜΕΡΕΣ

ΕΚΛΟΓΕΣ….ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΛΕΣ ΜΕΡΕΣ

Κυρίες και κύριοι βαίνομεν προς εκλογάς...

Οι εκλογές, η γιορτή της πολιτικής, έχουν και αυτές τις δικές τους μεγάλες ιστορίες.

Πρέπει να θυμηθούμε τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και να  θυμηθούμε τις ταινίες με θέμα τις εκλογές που έχουν ένα διαφορετικό άρωμα και που θυμίζουν στους παλαιότερους εποχές που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, αν και πάντα υπάρχουν οι δεσμοί με τις σύγχρονες εποχές. Θα θυμηθούμε «βαίνομε προς εκλογάς», τους αξέχαστους Γκρούεζα, Μαυρογιαλούρο και Γκόρτσο, τους ψευτοθόδωρους και τους απαραίτητους κλακαδόρους. Η ταινία  «Υπάρχει και Φιλότιμο» διαθέτει αξέχαστες ατάκες και διαλόγους («μαύρο δαγκωτό», «φάγανε, φάγανε, φάγανε..») ή τις οικείες πλέον σκηνές με τα φάσκελα των χωρικών όταν ακούγεται το όνομα του Μαυρογιαλούρου , αλλά και την περίφημη σκηνή που ο Μαυρογιαλούρος προβάρει τον λόγο του και είναι έτοιμος να πει ακόμη ένα από τα «θα» του και τον καλύπτει ένα γκάρισμα γαϊδάρου. Πως να  ξεχάσουμε και τον θρυλικό «Καλοχαιρέτα» και την αθάνατη ατάκα του: «Ε-τε-λεί-ω-σε».

Ο μποναμάς (στα Ιταλικά ‘’bona mano’’ – δηλαδή, «καλό χέρι») μεταφέρθηκε στην Ελλάδα σαν το πρωτοχρονιάτικο δώρο σε μετρητά  των γονιών ,αλλά και των συγγενών και νονών   προς τα μικρά παιδιά. Όλοι σαν μικρά παιδιά  περιμέναμε το μαγικό φακελάκι με τα λιγοστά χαρτονομίσματα , προκειμένου να σπεύσουμε για την αγορά των απαραίτητων βόλων ,εφ’ όσον ο μποναμάς δεν είχε κατασχεθεί από τους γονείς προκειμένου να μπει στον απαραίτητο κουμπαρά. Σήμερα και λόγω της κρίσης οι μποναμάδες έχουν σχεδόν εκλείψει υπάρχουν όμως είτε ως προεκλογικές παροχές είτε ως ειδοποιητήρια οφειλών  μας προς την Δ.Ο.Υ, τον ΕΦΚΑ την ΔΕΗ και τους λοιπούς «φιλανθρωπικούς και ευρωδιαίτους» οργανισμούς και επιχειρήσεις.

Οι εκλογές του παρελθόντος και ιδίως της περιόδου 1950-1967 ,όταν μάλιστα δεν υπήρχε τηλεόραση είχαν την «γοητεία» τους. Στην προεκλογική περίοδο, στα χωριά μας έκανε την εμφάνιση της η κάθε φύσεως «εξουσία», προκειμένου ν’ «αφουγκρασθεί» τα τοπικά αιτήματα και να τα μεταφέρει προς ενημέρωση στους υποψηφίους ,οι οποίοι όταν εμφανίζονταν με κουστωδία μπράβων και οπαδών γνώριζαν πολύ καλά τα τοπικά προβλήματα και ήταν έτοιμοι  να τα επιλύσουν. Για τους πιτσιρικάδες οι χαρά ήταν μεγάλη γιατί απολάμβαναν του κεράσματος του τοπικού κομματάρχη στους παρευρισκόμενους στην  προεκλογική μάζωξη και δεν ξεχνώ ότι για τα παιδιά ήταν η χαρά τους ν ’απολαμβάνουν μια σοκολάτα της δραχμής. Όμως το κέρασμα για τους μεγαλύτερους ήταν η εγγραφή στο τεφτέρι του κομματάρχη που πανηγυρικά και δημόσια μεταβιβάζονταν στον υποψήφιο και τα αιτήματα ήταν ο διορισμός του παιδιού, η μετάθεση του φαντάρου, το δάνειο της αγροτικής, αλλά και προώθηση αρμοδίως για ευνοϊκό χαρτί κοινωνικών φρονημάτων για μπορέσει ν’ αποδημήσει κάποιος ή λάβει ναυτικό φυλλάδιο. Έτσι οι υποσχέσεις έπεφταν «σύννεφο» η υλοποίηση τους όμως πολλές φορές αργούσαν μέχρι τις επόμενες εκλογές και βάλε. Στο παρελθόν υπήρξαν λεφούσια  κομματόσκυλων  που ακολουθούσαν ως περιπλανώμενοι χειροκροτητές. τον εκλεκτό τους πολιτικάντη στις περιοδείες του . Ήταν αυτοί που έπειτα από τόσο αγώνα εμφάνιζαν μια ανήκεστο βλάβη της υγείας τους(μία ασθένεια ήτανε αυτή της τυφλότητας) και διεκδικούσαν και κατόρθωναν να πάρουν μια ισόβια συνταξούλα κι έτσι κυλούσε η ζωή  ή πετύχαιναν τον πολυπόθητο διορισμό στο Ελληνικό Δημόσιο. Είναι αξιοσημείωτο ότι πολιτευτής έπρεπε να έχει πολλά βαφτιστήρια με τα οποία συναντιόνταν στις προεκλογικές περιοδείες και που συνήθως δεν τα γνώριζε καν, έφερναν οι κουμπαριές ψήφους. Όχι όμως τα ρουσφέτια ,όπως μου έλεγε ο  μακαρίτης Θανάσης ο Κανελλοπουλος που  έλαβε τους μίσους ψήφους από όσους διόρισε! Τέτοια αχαριστία.

Μεγάλο πανηγύρι η μέρα των εκλογών, που προηγείτο της αφίξεως στο δημοτικό σχολείο που θα ήταν το εκλογικό κατάστημα ομάδας ενόπλων στρατιωτών για την φρούρηση της κάλπης.  Στην είσοδο του σχολείου τοποθείτο ένοπλος φρουρός με κράνος και ξιφολόγχη το όπλο μου, που η παρουσία του προκαλούσε το ενδιαφέρον των παιδιών, που σε χωριά σαν το δικό μου, δεν είχαν δει ποτέ ένοπλο φαντάρο. Μετά κατέφθανε  ο δικαστικός αντιπρόσωπος που  συνήθως ήταν Αθηναίος δικηγόρος . Όλοι έσπευδαν να περιποιηθούν τον κ αντιπρόσωπο και να το φιλοξενήσουν προνόμιο που συνήθως είχε ο πρόεδρος της κοινότητος . Μερικοί τυχεροί δικαστικοί αντιπρόσωποι σε τέτοιες εκλογές γνώρισαν τον έρωτα της ζωής τους. Αξίζει να σημειωθεί η αυστηρή  απαγόρευση από την παραμονή  των εκλογών και όλη την ημέρα, για κατανάλωση οινοπνεύματος σε ταβέρνες, καφενεία κλπ. Οι συνήθεις ύποπτοι έπρεπε να αποφύγουν τέτοιες παγίδες, όμως οι κομματάρχες πάντα εύρισκαν τον τρόπο να παραβιάσουν την απαγόρευση.

Υπήρχε  άλλωστε πλην της μέθης και η μέθοδος του ελέγχου και εξαγοράς ή καταδολιεύσεως   της ψήφου, με το σύστημα της κλοπής ενός άδειου φακέλου ψηφοφορίας με την μονογραφή του δικαστικού αντιπροσώπου. Ο ύποπτος έπαιρνε από τον κομματάρχη  τον κλειστό φάκελο μέσα στον οποίο υπήρχε το ψηφοδέλτιο που επιθυμούσε ο κομματάρχης σταυρωμένο ,ο ύποπτος ψήφιζε με τον κλειστό φάκελο  και  επέστρεφε τα ψηφοδέλτια και τον φάκελο που έδωσαν για ψηφίσει. Έτσι στήνονταν η ασφαλής μηχανή αλλοιώσεως του εκλογικού αποτελέσματος που δεν κινδύνευε κανείς ν’ αποκαλυφθεί, αν ακολουθούνταν σωστά τα βήματα. Απεκάλυψα ένα τέτοιο δίκτυο σε εκλογές στην Πελοπόννησο ,ως δικαστικός αντιπρόσωπος .

 Το βράδυ της εκλογής, από το ΕΙΡ στο τοπικό καφενείο ακούγαμε τα αποτελέσματα που καταγράφονταν σε στρατσόχαρτο περιτυλίγματος από τον πιο προκομμένο μαθητή και σε σταδιακά ανακοινώνονταν τα τελικά αποτελέσματα, όποτε είχαμε τις συνήθεις επιδοκιμασίες, ύβρεις και αλαλαγμού, ακόμη και συμπλοκές. Τα κεράσματα αλληλοδιαδέχονταν το ένα το άλλο και τελικά έφθανε το πρωί και τελικό αποτέλεσμα δεν υπήρχε.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Υπάρχει η ελπίδα να γυρίσει σελίδα η χώρα με αυτές τις εκλογές;

 Οι εκλογές είναι μια ελληνική γιορτή. Αφορμή για να βρεθούν οι φίλοι και οι οικογένειες στο μεγάλο κυριακάτικο τραπέζι. Δεν λείπουν φυσικά οι καυγάδες «για τα πολιτικά» και η σχετική καζούρα μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων Όμως το πιο σημαντικό είναι :

«Λίγοι είμαστε κι αλίμονο στη γης αν ξοφληθεί η γενιά μας» είχε πει ο Ν.Καζαντζάκης. 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Τα δίκαια, τα συμφέροντα και η δικαιοσύνη

Δεν υπάρχει τέλος πριν από το τέλος

-

« Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα….

 Και τώρα τι θα γενούμε χωρίς βαρβάρους.    

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»

Από το ποίημα του Καβάφη Περιμένοντας τους βαρβάρους

«Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε/ Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε» Το “προς Επτανησίους” δίστιχο του Διονυσίου Σολωμού αυτές τις μέρες,  είναι στον νου μου. Μαζί με τη γνωστή φράση του Ελευθερίου Βενιζέλου ότι «δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, αλλά μόνο εθνικά συμφέροντα», ωστόσο εδώ είναι  πολλά και αλληλοσυγκρουόμενα τα συμφέροντα των μεγάλων στην περιοχή μας. Οι τελευταίες εξελίξεις του Κυπριακού και του Τουρκικού επεκτατισμού στην Ανατολική Μεσόγειο  επιβεβαιώνουν ότι η έννοια του δικαίου έχει διαγραφεί από τις προδιαγραφές της διεθνούς κοινότητας. Στην Ελλάδα, αμφισβητεί  η Τουρκία απροκάλυπτα τα κυριαρχικά δικαιώματά της στο μισό Αιγαίο (εναέριος, θαλάσσιος χώρος, 152 νησιά, νησίδες, βραχονησίδες) και στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην Κύπρο πλέον η διχοτόμηση επιδιώκεται προφανώς και μέσω αυτής ο έλεγχος των κοιτασμάτων του νησιού. 

 «Κατρακυλήσαμε στην αθλιότητα» κάποιοι ελάχιστοι, να είναι  ικανοποιημένοι απλώς από την θλιβερή πραγματικότητα  του σήμερα και  μοιραίοι και άβουλοι μπροστά στον καθημερινό πιά προπηλακισμό της διεθνούς νομιμότητας από τον Σουλτάνο και στην πράξη εκλιπαρώντας στρατιωτική κάλυψη από υπερδυνάμεις!!!.

Όχι μην περιμένουμε τίποτε από τους ισχυρούς του κόσμου την κρίσιμη στιγμή, να ευχόμαστε να τηρήσουν τις Αρχές του διεθνούς Δικαίου, στο οποίο ορκίζονται και δεν το εφαρμόζουν. Που είναι ο ΟΑΣΕ ,ο ΟΗΕ κλπ. Διεθνείς  Οργανισμοί; Απουσιάζουν ,όπως απουσίαζε η ΚτΕ  μπροστά στην ανθρωποσφαγή που ετοίμαζε ο Χίτλερ !

Έζησα την θλιβερή ιστορία του 1974, όταν εγκληματίες με το προδοτικό πραξικόπημα, οδήγησαν στην μεγαλύτερη εθνική συμφορά μετά το 1922.Εχω τις φρικτές πολεμικές αναμνήσεις του πατέρα μου για την ζοφερή περίοδο 1940-1049,όχι στον πόλεμο.

Ζήσαμε ειρηνικά, μα δύσκολα  από το 1950 μέχρι σήμερα. Ο Τόπος θέλει προκοπή και δουλειές, όμως κανένας τόπος δεν ζει ,όπως και κανένας Άνθρωπος χωρίς αξιοπρέπεια. Οι «φίλοι» μας θα δράσουν, έτσι έκαναν πάντα κατά συμφέροντα τους.

Για δικαιοσύνη ούτε λόγος να γίνεται. Εάν εφαρμόζονταν οι αρχές της ΕΕ και του ΟΗΕ, δεν θα συζητούσαμε  σήμερα για την διχοτομημένη Κύπρο για την αρπαγή των υδρογονανθράκων της από τον «ληστή» γείτονα , ούτε για τους ομόδοξους συμμάχους του. Αλλά αυτά δεν αγγίζουν την υπόθεση μας,  ειδικά όταν όλοι ξέρουν ότι ο τουρκικός στόλος έχει περικυκλωμένη την Κύπρο και μας απειλεί το Καστελόριζο.. Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Τουρκία είναι ένα σημαντικό ζητούμενο στην έκβαση της υποθέσεως.

Θα χαραχτεί  μετά τις εκλογές ελπίζω και εύχομαι μια πραγματικά εθνική πολιτική που θα εκμεταλλευτεί τις όποιες χαραμάδες υπάρχουν με το δεδομένο ότι  «το διεθνές δίκαιο, το δίκαιο εν γένει, δεν αποτελεί σήμερα τη βάση των λύσεων των διεθνών συγκρούσεων και προβλημάτων. Κυριαρχεί το δίκαιο της ισχύος και όχι η ισχύς του δικαίου». Η διεκδίκηση των δικαίων μας δεν είναι έργο εύκολο. Απαιτεί ενότητα, αγώνα και θυσίες, όπως επισημαίνεται και από τον Θουκυδίδη, «το δε δίκαιον και καλόν μετά κινδύνου δράσθαι». Πρέπει Κύπρος και Ελλάδα να αναζητήσουμε νέους τρόπους προβολής, προώθησης και στήριξης των εθνικών μας συμφερόντων και διεκδικήσεων με ενίσχυσης της άμυνας και της οικονομίας  αλλά και να δράσουμε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Η στάση μας πρέπει να είναι  αποφασιστική απέναντι σ’ όλους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στάσης του Καποδίστρια απέναντι στους ισχυρούς του κόσμου  , όπως το καταγράφει ο Γ. Βλαχογιάννης στην Ιστορική Ανθολογία του: «Όταν αναγκάστηκε να παραιτηθεί ο Σπ. Τρικούπης από Γραμματέας της Επικρατείας, ο αντιπρέσβυς της Αγγλίας Ντώκινς πήγε στον Κυβερνήτη και του είπε: –Η Αγγλία θα δυσαρεστηθεί, αν αποχωρήσει ο κ. Τρικούπης. Ο Καποδίστριας είπε: –Τη στιγμή που η Αγγλία, ή όποια άλλη Δύναμη, θελήσει να επιβάλλει στην Κυβέρνηση της Ελλάδας τον έναν ή τον άλλον, εγώ δε θα είμαι πιά Κυβερνήτης της Ελλάδος».-

               

ΑΝΤΩΝΗΣ Π .ΑΡΓΥΡΟΣ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΠΡΩΘΠΟΥΡΓΟ

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ: Ελπίζω ο αυριανός Πρωθυπουργός……

Η 7^η Ιουλίου πλησιάζει. Ακούω καθημερινά πολλά και διάφορα που υπόσχονται στους πολίτες ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα εκλογικής νίκης. Όμως νομίζω σαν πολίτης να έχω τη δυνατότητα να ζητήσω ταπεινά από τους διεκδικητές της Εξουσίας ν’ ακούσουν την ευχή μου:

Να επιστρέψει  η ανάπτυξη. Οι πληγές μας παραμένουν παντού και πρέπει να επουλωθούν. Τα ζητήματα συνεχίζονται για χρόνια, διαβρώνοντας την εμπιστοσύνη μας. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά, μετά από τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων επιστημόνων λόγω της κρίσης ότι πρέπει να γυρίσουν τα παιδιά μας πίσω. Η Ελλάδα, που έχει απομείνει με ανεπαρκείς δημόσιες υπηρεσίες, πολύ υψηλούς φορολογικούς συντελεστές, αδύναμα θεσμικά όργανα και άθλια δημογραφικά στοιχεία, πρέπει να ξαναμπεί στην μάχη της προόδου.

Υπάρχουν ανέξοδες και εύκολες λύσεις που απαιτούν πολιτική βούληση και κυρίως αποφασιστικότητα κι έχουν τεράστιες ευνοϊκές δημοσιονομικές συνέπειες. Δεν είναι όμως πολιτικά ευχάριστες,  γι’ αυτό και δεν ακούγονται, έχω να πω μερικά τέτοια:

Ελπίζω ο αυριανός Πρωθυπουργός να αποφασίσει :

1) Μικρό Υπουργικό Συμβούλιο: να επιλεγούν  για τη διακυβέρνηση της Χώρας, μόνο δέκα πέντε (15) Υπουργούς και Υπουργεία  και όχι 40 και 50 όπως μέχρι σήμερα. Να επιλέξει τους αρίστους, επαγγελματίες που βγάζουν μόνοι τους το ψωμί τους, επιστήμονες καταξιωμένους. Την καθιέρωση μόνιμων Αναπληρωτών Υπουργών ή Υφυπουργών στα Υπουργεία Άμυνας, Εξωτερικών, Παιδείας και επί του Προϋπολογισμού είναι απαραίτητη. Να ληφθούν αυστηρά μέτρα με την τοποθέτηση Υπουργών με τα ανάλογα προσόντα, ώστε οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα ασφαλείας ν ασκούν απερίσπαστοι το καθήκον τους  κάτω από την φυσική τους Ηγεσία.

2)Κατάργηση Στρατιάς Κρατικών Αξιωματούχων: να καταργηθούν οι στρατιές των Γενικών και Ειδικών Γραμματέων, Συμβούλων και Παρασυμβούλων ,Συμβουλίων και Ανεξάρτητων Αρχών συγγενών και φίλων. Ένας Γενικός Γραμματέας ανά Υπουργείο. Ανεξάρτητες Αρχές  να διατηρηθούν μόνο εκείνες που προβλέπει το Σύνταγμα.

3) Λογοδοσία-Διαφάνεια: Λογοδοσία σε όλους του Κρατικούς Λειτουργούς και πρώτα απ’ όλα στο Δημόσιο και στους Υπουργούς. Η ώρα του Πρωθυπουργού και των Υπουργών να γίνεται σταθερά ανά μήνα, με την ενημέρωση στη Βουλή ανεξάρτητα από τον Κοινοβουλευτικό έλεγχο .Να επιβληθεί η  ηλεκτρονική τήρηση πρακτικών σε όλα τα συλλογικά όργανα της διοικήσεως, για λόγους διαφάνειας.

4). Την άμεση ψηφιοποίηση  των διαφόρων διαδικασιών της δημόσιας διοίκησης και η υποχρεωτική  ψηφιακή υπογραφή για την δημόσια διοίκηση.

5)  Την λιτότητα στο κράτος και όχι μόνο  στους πολίτες:  να καταργηθούν άμεσα οι στόλοι των κρατικών αυτοκινήτων, να επιβληθεί η  θέρμανση των κρατικών κτιρίων με φυσικό αέριο, να αξιοποιηθούν τα δημόσια κτίρια έτσι ώστε να γλυτώσει ο τόπος από την Κρατική σπατάλη και τις επιχορηγήσεις σε ανύπαρκτους φορείς.

6)Συνήγορος των πτωχών, να δημιουργηθεί ένα μικρός φορέας προστασίας των αδυνάτων στην Γραμματεία του Πρωθυπουργού, τον «Συνήγορο των Πτωχών» που να επεμβαίνει άμεσα σε ζητήματα ακραίας φτώχιας.

7) Ελπίζω ο αυριανός Πρωθυπουργός, να εντάξει σαν πρώτη προτεραιότητα του την Παιδεία και το δημογραφικό και τη Ανομία, που είναι οι σημερινές πληγές του Έθνους.

8) Πραγματική ενοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών του Κράτους κάτω από τον έλεγχο ανώτατου δικαστικού λειτουργού «Γενικού Επιτρόπου» και όχι κομματικού φίλου, που θα διορίζεται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο με διετή μη ανανεώσιμη θητεία. Η καθιέρωση ενός  ανεξάρτητο δικαστικού ελεγκτή νομιμότητας, για τη διαφύλαξη της σύννομης και χρηστής διοικητικής δράσης που επάγεται δημοσιονομικό αποτέλεσμα και την καταπολέμηση της διαφθοράς. Στο «Γενικο Επίτροπο» υπάγονται διοικητικά ολοι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του Κράτους. Η διαμόρφωση και η συνεπής εφαρμογή ενός αξιόπιστου και αποτελεσματικού συστήματος ελέγχου των πολιτικών δαπανών και χρηματοδοτήσεων μέσω αποκλειστικά της Δικαιοσύνης, με την ευθύνη του «Γενικού Επιτρόπου».Ο έλεγχος της διαφθοράς είναι αποκλειστική δουλειά της δικαιοσύνης,ενώ το Σωφρονηστικό σύστημα είναι ανύπαρκτο.

9) Να καθιερωθεί ανώτατο όριο θητειών για όλα τα αιρετά αξιώματα.

10) Ελπίζω ο αυριανός Πρωθυπουργός, να κάνει πράξη την πραγματική σεισάχθεια» καταργώντας την πολυνομία και κακονομία και κυρίως την νομοθέτηση με τροπολογίες της τελευταίας στιγμής και να επιβάλλει το προληπτικό έλεγχο συνταγματικότητας των νόμων και Υπουργικών Αποφάσεων από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

11) Διάλογος για όλα τα μεγάλα θέματα να ανοίξει  ένας ευρύτατος διάλογος  με όλα τα μέσα ενημέρωσης και με το διαδίκτυο, όπου όλοι οι Έλληνες πολίτες θα μπορούν να καταθέτουν τις απόψεις τους για τα κρίσιμα ζητήματα της Χώρας, με πρωτοβουλία της Κυβέρνησης. Η Κυβέρνηση μπορεί και πρέπει ν' ανοίξει ιστοσελίδα στο διαδίκτυο ,όπου οι πολίτες θα γραφούν  την άποψη τους.

12) Το πρώτο όμως κεφαλαιώδες ζήτημα είναι η άμεση ενδυνάμωση της αξιοκρατίας και η απόδοση Δικαιοσύνης σ' εκείνους τους σιωπηλούς, έντιμους και ακεραίους δικαστικούς λειτουργούς που αγόγγυστα τόσα χρόνια, μοχθούν και δικαιούνται άμεσης δικαίωσης. Ο στόχος είναι κάποιοι να τρέξουν «το καράβι» και αυτοί είναι γνωστοί και στην Κοινωνία και στην Πολιτεία. Ας επιλέγουν τους άξιους και ας τους δώσουν τα μέσα, αλλά κυρίως να τους αφήσουν να κάνουν την δουλειά τους. Ας σταματήσει η πολυνομία που οδηγεί στην «ανομία» και οι νόμοι «κουρελού» που κάθε μέρα κατασκευάζονται!

13) Δεν αντιλαμβάνομαι έν όψει Συνταγματικής Αναθεώρησης αν  θα κλείσει η Βουλή το καλοκαίρι , θα ήταν εξαιρετικά κακό σημάδι .

Όπως έχει διατυπώσει με τρόπο κλασσικό ο Montesquieu^[i], «το καλύτερο πολίτευμα είναι εκείνο στο οποίο υπάρχουν θεσμικά όρια στην υπερβολική συγκέντρωση της εξουσίας, και τα καλύτερα όρια είναι όταν τα πράγματα έχουν έτσι διευθετηθεί "ώστε η (μία) εξουσία να αναχαιτίζει την (άλλη) εξουσία». Χαρακτηριστικά της νέας διακυβέρνησης πρεπει να είναι η αμοιβαια λογοδοσία των εξουσιών και η αξιοκρατία και η διαφάνεια λειτουργίας του πολιτεύματος και ο πόλεμος στον λαικισμό.Κανείς απολύτως δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι υπεράνω του νόμου και κανείς δεν θα μπορεί να μένει ατιμώρητος, όπως συμβαίνει δυστυχώς σήμερα,σε πάμπολλες περιπτώσεις

Ο Λαός μας ποθεί την Ανάσταση: «Κρασί δεν είναι, αδέρφια, η λευτεριά μήτε γλυκιά γυναίκα, μήτε και βίος μες στα κελάρια σας μήτε και γιος στην κούνια έρμο τραγούδι 'ναι ακατάδεχτο και σβήνει στον αγέρα!»

(Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ «Οδύσσεια»).

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

  

---

[i] Βλ: σε άρθρο Αντώνη Μακρυδημήτρη: ΒΗΜΑ 04/02/2001«Οι αρμοδιότητες του Προέδρου»« Το καλύτερο πολίτευμα είναι εκείνο στο οποίο υπάρχουν θεσμικά όρια στην υπερβολική συγκέντρωση της εξουσίας» (http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=130421)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ ΣΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟ

Η λατινική φράση "sic transit gloria mundi" σημαίνει "έτσι περνά η δόξα του κόσμου". Για να δηλωθεί η τελική ματαιότητα της  εξουσίας,  Είναι γνωστό ότι στο Κοινοβουλευτικό μας Πολίτευμα κυρίαρχο στοιχείο είναι ότι   «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». 

Είναι ακόμα γνωστό ότι ο νικητής των εκλογών  λαμβάνει την εντολή και την παραδίδει όταν ο κυρίαρχος λαός με την ψήφο του το αποφασίζει.

Στο δημοκρατικό μας πολίτευμα, έχουμε ζήσει την άνοδο και την πτώση μεγάλων πολιτικών όπως του Χαριλάου Τρικούπη, του Ελευθερίου Βενιζέλου, του Γεωργίου Παπανδρέου, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Γεωργίου Ράλλη, του Ανδρέα Παπανδρέου. 

Όλοι προσέφεραν στον Τόπο με τον  τρόπο τους ,αλλά τελικά πολλοί έφυγαν πικραμένοι από την ετυμηγορία του Λαού.

"sic transit gloria mundi"

Ευτυχώς οι δημοκρατικοί κανόνες επιβάλουν την σωστή εναλλαγή των Κυβερνόντων σύμφωνα με την επιθυμία του κυριάρχου Λαού. Ο Τόπος ζει δέκα χρόνια τη τραγωδία της νομισματικής κρίσης, της ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ κι αυτή την τραγωδία την πληρώσαμε όλοι σε όλα τα κοινωνικά στρώματα .Οι πληγές είναι βαθύτατες και άσκηση της εξουσίας πολλές φορές είναι δραματική όπως και «το μαρτύριο  της σταγόνας» που ήταν τα βασανιστικά μέτρα για την πληρωμή της δόσης κάθε φορά. Ο κόσμος κουράστηκε, απαύδησε μπορώ να  πω. Τα παιδιά ξενιτεύτηκαν  για να βρουν δουλειά .Χρειαζόμαστε ένα χαμόγελο ,λίγη ελπίδα, όχι διχασμούς ,όχι άλλη μιζέρια κι ένα συγγνώμη για τα λάθη και τις παραλείψεις. Χρειαζόμαστε ενότητα, αλήθειες, μια αγκαλιά. Όχι ΕΡΗΜΗΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ  ψευτονταιλίκια, μικροπολιτικές, λαϊκισμούς και βρισιές, ας το καταλάβουν όλοι: «Από τον θρίαμβο στον όλεθρο είναι ένα φινάλε δρόμος»

"sic transit gloria mundi"

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΛΥΝΟΝΤΑΙ  ΜΟΝΟΝ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

ΘΑ ΜΑΣ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ;

ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ  ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΕΥΡΩΠΗ ;

Αντώνης Π Αργυρός

Σε 15 μέρες θα κληθούμε να δώσουμε το «παρών» μας στις κάλπες για να εκλέξουμε τους Ευρωβουλευτές μας, χωρίς να έχουμε ιδέα για τις θέσεις τους σε σημαντικά ευρωπαϊκά θέματα και το πώς θα μπορούσαν να δράσουν –σε περίπτωση εκλογής τους– καθορίζοντας την καθημερινή ζωή εκατομμυρίων πολιτών. Δεν θα έχουμε τα παραμικρή  ιδέα, γιατί το μόνο που ακούμε σ’ αυτή την προεκλογική εκστρατεία είναι ζητήματα εσωτερικής κατανάλωσης που αφορούν κυρίως τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές όποτε κι αν γίνουν. Χωρίς φυσικά να μειώνεται η βαρύτητα των εθνικών πολιτικών των κρατών-μελών, είναι εμφανής πλέον ο φόβος για μια οπισθοδρόμηση σε αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Οικογένειας.

Οι φετινές Ευρωεκλογές αποτελούν «επιλογή κατεύθυνσης».  Είναι αναγκαία η μαζική συμμετοχή  στις εκλογές αυτές και  οι Ευρωπαίοι  δεν θα  πρέπει κάνουν υποχωρήσεις που θα πλήξουν θεμελιώδεις αρχές λειτουργίας της Ένωσης. Η ΕΕ στην αρχική της μορφή δημιουργήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρώτο της μέλημα ήταν η ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας με το σκεπτικό ότι οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ χωρών δημιουργούν οικονομική αλληλεξάρτηση, γεγονός που ελαχιστοποιεί το ενδεχόμενο συγκρούσεων.

Ζούμε στην Ευρώπη 74 χρόνια  συνεχούς ειρήνης. Ζήσαμε την  πρόσφατη οικονομική κρίση και την ουσιαστική συμβολή της Ευρώπης στην ανάκαμψη μας , παρά τις όποιες δίκαιες επιφυλάξεις για τους χειρισμούς και ιδίως για την εμπλοκή στα Ευρωπαϊκά πράγματα του ΔΝΤ. Όμως στους «ΑΝΕΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΈΜΟΥ» που φυσούν  στην  Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, ένας σημαντικός πολλαπλασιαστής ισχύος είναι και η Ευρωπαϊκή συμμετοχή μας.

«Εγώ είμαι Κύπριος», απάντησε ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, σε ερώτηση του ΚΥΠΕ, σχετικά με το πώς θα αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση το ζήτημα των τουρκικών παράνομων ενεργειών στην κυπριακή ΑΟΖ. Είναι βέβαιο ο νεοσουλτάνος της Αγκύρας αντιμετωπίζει την Ευρωπαϊκή Οικογένεια στα όνειρα του, για την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Βέβαια καλά θα κάνουμε να κρατούμε μικρό καλάθι σε ό,τι αφορά τις προσδοκίες μας, γιατί τα γεωπολιτικά συμφέροντα είναι μεγάλα στην περιοχή και οι δρόμοι του πετρελαίου αιματοβαμμένοι. Όμως αν δεν είμαστε στην Ευρωπαϊκή οικογένεια πολλά κακά θα είχαν ήδη συμβεί.

 Η προεκλογική περίοδος για τις Ευρωεκλογές «πήρε φωτιά»…αλλά όχι για την Ευρώπη για την εσωτερική κατάσταση ,για την λάσπη στον ανεμιστήρα ,για την εσωτερική μας διαίρεση  η τακτική αυτή  διώχνει  τον κόσμο από την πολιτική διαδικασία, από την ύψιστη δημοκρατική λειτουργία, τροφοδοτεί την αποχή και δυναμώνει τις αντιευρωπαϊκές δυνάμεις, της ανόδου της ακροδεξιάς και των απειλών του φασισμού να ξηλώσει όλα όσα η Δημοκρατία και η συνεργασία έκτισε όλα αυτά τα χρόνια..

‘Όλοι αδελφωμένοι , μονιασμένοι με τη του θεού τη βοήθεια ας βαδίσωμε μαζί όχι διαιρεμένοι»

Η Ε.Ε. είναι το κοινό μας σπίτι. Είναι το κοινό μας σπίτι, παρά τα προβλήματα, τις ελλείψεις, τις απογοητεύσεις, τις στρεβλώσεις. Είναι προφανές πως από το 1950 και εντεύθεν στην Ευρώπη έχουν αλλάξει πολλά πρέπει όμως να τα διατηρήσουμε. Η στείρα κομματική αντιπαράθεση δεν λύνει τα πολιτικά προβλήματα, που λύνονται μέσα από τη υψίστη λειτουργία του πολιτεύματος τις εκλογές, μέχρι όμως τις βουλευτικές εκλογές που έρχονται, καιρός είναι να μας μιλήσουν οι υποψήφιοι και για την Ευρώπη.

Αναγκαίο  να θυμηθούμε τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου, ότι:

«Τ’ αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς.

Τίποτ’ άλλο.»        

12/5/2019

Συνταγματική Αναθεώρηση

«Για μια νέα μεταπολίτευση»

Αναγκαία η Συνταγματική Αναθεώρηση

Αντώνη Π. Αργυρού

Ι. Εισαγωγικά

Το Σύνταγμα του 1975^[1] ήταν πραγματικά πρωτοποριακό Σύνταγμα για την εποχή του. Δυστυχώς όμως υπήρξε μη συνετή εφαρμογή του σε πολλές περιπτώσεις, οφειλομένη κυρίως σε εκείνους που είχαν ταχθεί να το τηρούν.

Η σημερινή κρίση είναι αδιάψευστος μάρτυρας της αποτυχίας: «Το Σύνταγμα του 1975 αντιμετώπισε αποτελεσματικά το συνολικό πρόβλημα της κρίσης των θεσμών που βασάνιζε τη χώρα. Ενταφίασε τον εθνικό διχασμό και εδραίωσε τη Δημοκρατία. Εξασφάλισε στη χώρα ένα ισχυρό κράτος ως εργαλείο για τη μεταρρύθμιση και την ανάπτυξη. Περιέλαβε ευρύτατη δέσμη δικαιωμάτων που συνέβαλαν στον κοινωνικό εκσυγχρονισμό^[2]. Διευκόλυνε την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια και εξασφάλισε στη χώρα ομαλό κοινοβουλευτικό βίο, πρωτόγνωρο στα χρονικά του τόπου. Περιείχε όμως και φλύαρες διατάξεις, διακηρύξεις και ασάφειες που δεν πρέπει να απαντούν στο σύντομο και λιτό κείμενο ενός Συντάγματος. Υπέστη αναθεωρήσεις, οι οποίες το φόρτωσαν ακόμη περισσότερο και ανέτρεψαν τις ισορροπίες του. Πάνω απ’ όλα, όμως, δεν εφαρμόσθηκε πάντοτε με τον καλύτερο τρόπο»^[3].

ΙΙ. Το Σύνταγμα του 1975 πηγή σταθερότητας και ανάπτυξης

Το Σύνταγμα του 1975, λειτούργησε ικανοποιητικά και δεν δημιουργήθηκαν αντίστοιχα ζητήματα «ανωμαλίας», όπως συνέβη με το Σύνταγμα του 1952. Το ισχύον Σύνταγμα διαθέτει αναμφισβήτητα πολιτική και ιστορική νομιμοποίηση, είναι σύγχρονο και προσαρμοσμένο στις διεθνείς εξελίξεις και παρέχον ένα πλήρες θεσμικό πλαίσιο για την Ελλάδα του 21ου αιώνα. Δυστυχώς όμως υπήρξε μη συνετή εφαρμογή του σε πολλές περιπτώσεις, οφειλομένη κυρίως σε εκείνους που είχαν ταχθεί να το τηρούν. Αυτοί είναι νομίζω οι λόγοι που το Σύνταγμα του 1975 δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο στο να αναπτυχθεί στη χώρα μια εξουσία που οδήγησε την Ελλάδα σε μείζονα οικονομική κρίση με κίνδυνο, μάλιστα, διασπάσεως του κοινωνικού ιστού, σε κρίση θεσμών και αξιών, αλλά και στα όρια της διεθνούς απαξίωσης. Για το πώς φθάσαμε έως εδώ, σίγουρα πάντως δεν είναι υπεύθυνοι οι συνταγματικοί θεσμοί.

ΙΙΙ. Τα χαρακτηριστικά προτεινόμενης Συνταγματικής Αναθεωρήσεως

Η επικείμενη Αναθεώρηση του Συντάγματος πρέπει να έχει, κατά την γνώμη μας, τα εξής ενδεικτικά χαρακτηριστικά:

1. Η εκλογή - Αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας

1.1- Αναθεωρητική^[4] ή Συντακτική^[5] Βουλή; Αυτό το ερώτημα τίθεται πλέον με τον πιο επιτακτικό τρόπο στον δημόσιο διάλογο.

Σύμφωνα με το άρθρο 32 § 1 του Ελληνικού Συντάγματος η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας^[6] γίνεται από τη Βουλή. Ένα μήνα προτού λήξει η θητεία του εν ενεργεία ΠτΔ, η Βουλή σε ειδική συνεδρίαση και με μυστική ψηφοφορία εκλέγει τον νέο Πρόεδρο, σύμφωνα με το άρθρ. 32 § 1 Σ. Η απευθείας εκλογή^[7] του Προέδρου από το λαό (άμεση εκλογή) προϋποθέτει συνταγματική αναθεώρηση. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 110 § 1 του Συντάγματος, «Οι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας».

Συνεπώς η άμεση^[8] εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό^[9], μεταβάλλει το πολίτευμα^[10] από Προεδρευόμενη σε Προεδρική Δημοκρατία και προς τούτο απαιτείται Συντακτική και όχι Αναθεωρητική Βουλή. Η άμεση εκλογή^[11] του Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό δεν φαίνεται εφικτή, αφού όπως έγκυροι νομικοί^[12] υποστηρίζουν, αυτό δεν είναι δυνατόν, ενώ υπάρχει και η άποψη ότι θα οδηγούσε σε Συνταγματική εκτροπή. Την έμμεση εκλογή του ΠτΔ^[13] προέβλεπαν και τα ελληνικά Συντάγματα του 1925 (άρθρ. 65) και του 1927 (άρθρ. 67).

Σε κάθε περίπτωση, όμως, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα μπορούμε να πορευθούμε σε Συνταγματική Αναθεώρηση.

1.2.- Σύμφωνα με το άρθρο 30 § 1 του Συντάγματος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποτελεί τον ρυθμιστή του Πολιτεύματος. Ωστόσο, κατά το παρόν Σύνταγμα, οι ουσιαστικές αρμοδιότητες του Προέδρου είναι περιορισμένες

Οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας διακρίνονται σε συμβολικές, ρυθμιστικές, νομοθετικές, διοικητικές και δικαστικές, είναι συγκεκριμένες, απαριθμούνται περιοριστικά στο Σύνταγμα και διέπονται: από τον ερμηνευτικό κανόνα του άρθρου 50 σύμφωνα με τον οποίο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει μόνο όσες αρμοδιότητες του αναθέτουν ρητά το Σύνταγμα και οι νόμοι που είναι σύμφωνοι με αυτό

Κατά το άρθρο 35 § 1 σύμφωνα με την οποίο, καμία πράξη του Προέδρου δεν ισχύει ούτε εκτελείται χωρίς την προσυπογραφή του αρμοδίου Υπουργού εκτός από τις εξαιρέσεις που αναφέρονται περιοριστικά στην § 2 του ιδίου άρθρου. Σήμερα, ωστόσο, είναι φανερό, από τις τοποθετήσεις πολλών πλευρών, είτε από τον χώρο της πολιτικής είτε από τον χώρο της επιστήμης, ότι παρά τις όποιες αποχρώσεις υπάρχουν περιθώρια συγκλίσεων προς ένα νέο και αμοιβαία αποδεκτό σημείο ισορροπίας του πολιτικού συστήματος. Αποτελεί προϋπόθεση της αναθεωρητικής λειτουργίας η ενδυνάμωση^[14] των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως αυτές ίσχυαν υπό το αρχικό Σύνταγμα του1975 (άρθρο 35: Αρμοδιότητες που δεν έχρηζαν υπουργικής υπογραφής, άρθρα 38 § 3, 39 § 1: Σύγκληση του Υπουργικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου της Δημοκρατίας υπό την προεδρία του, άρθρο 42: Κύρωση των νόμων, άρθρο 48: Κήρυξη της χώρας σε κατάσταση πολιορκίας, άρθρο 37: διορισμός Πρωθυπουργού, άρθρο 38: παύση της Κυβερνήσεως), με σκοπό την δημιουργία ισορροπίας μεταξύ των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας και των εκλεγμένων Κυβερνήσεων.

Εφικτό θα ήταν να «επανέλθουν» πλήρως, οι αρμοδιότητες που διέθετε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πριν από την αναθεώρηση του 1985.

Οι αρμοδιότητες αυτές (προ του 1985) του ΠτΔ ήταν σαφείς, συγκεκριμένες και διατηρούσαν ένα καθεστώς ισορροπίας στη συνύπαρξή του με τις εκλεγμένες κυβερνήσεις.

1.3.- Όχι στην διάλυση της Βουλής: Προτείνει η αναθεώρηση του άρθρου 32 Σ ως προς την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, προκειμένου ν' αποσυνδεθεί πλήρως το ενδεχόμενο μη εκλογής του από την καθ’ οιονδήποτε τρόπο διενέργεια βουλευτικών εκλογών. Πράγμα που μπορεί να επιτευχθεί, είτε δια της άνευ περιορισμών επανάληψης της τρίτης ψηφοφορίας, με την ίδια πάντα πλειοψηφία. Είτε δια της προσφυγής στο Εκλογικό Σώμα, αλλ’ αποκλειστικά για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας ευθέως απ' αυτό, πλην, όμως, με υποψηφίους μόνον εκείνους, οι οποίοι είχαν παραδεκτώς προταθεί και είχαν μετάσχει στην αγόνως εξελιχθείσα εκλογική διαδικασία. Σ’ αυτή την περίπτωση είναι, προφανώς, αναθεωρητέο και το άρθρο 41 § 5Σ, δεδομένου ότι δεν θα τίθεται πλέον ζήτημα υποχρεωτικής διάλυσης της Βουλής. Αξίζει, όμως, να θεραπευθεί οπωσδήποτε το τεράστιο ζήτημα που δημιουργεί η διάταξη του άρθρου 32 Σ που επιτάσσει βουλευτικές εκλογές, αν στην εκλογή του ΠτΔ δεν επιτευχθεί αριθμητική πολιτική συναίνεση στη Βουλή^[15].

Το ζήτημα της αλλαγής του τρόπου εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας απασχόλησε τόσο τη Ζ' Αναθεωρητική Βουλή του 1996, η οποία διαπίστωσε την ανάγκη αναθεώρησης του άρθρου 32 Σ, όσο και την Η' Αναθεωρητική Βουλή του 2000, στην οποία δεν επιτεύχθηκε τελικά η απαιτούμενη πλειοψηφία των 180 ψήφων για την αναθεώρησή του.

1.4.- Ο ΠτΔ να εκλέγεται για μια μόνο θητεία έξι ετών, χωρίς δικαίωμα επανεκλογής.

2. Δικαιοσύνη

2.1- Την απόλυτη καθιέρωση της Δικαστικής Ανεξαρτησίας^[16], με την επιλογή^[17] της Ηγεσίας^[18] της Δικαιοσύνης από τις Ολομέλειες^[19] των Ανωτάτων Δικαστηρίων, τροποποιουμένου σχετικά του άρθρου 90 § 5 Σ^[20]. Η Συνταγματική αναθεώρηση του 2001 προσέθεσε σημαντικά και ενδιαφέροντα στον τομέα της υπερασπίσεως των ατομικών δικαιωμάτων, χωρίς όμως να βελτιώσει τα προβλήματα απονομής της δικαιοσύνης και επιλογής της Ηγεσίας της, πλην της θεσπίσεως τετραετούς θητείας για τους Προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Σήμερα η κοινωνία πιστεύει, ότι το ισχύον σύστημα επιλογής της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης από το Υπουργικό Συμβούλιο, ενώ έχει δημοκρατική νομιμοποίηση, είναι διαβλητό, υπάρχει δε όχι για να εξυπηρετεί στο σύνολο του την Δικαστική Ανεξαρτησία, αλλά για να εξυπηρετεί τις εκάστοτε άλλες προθέσεις της πολιτικής. Η κριτική αυτή εν πολλοίς υπήρξε άδικη, αφού υπήρξαν διαχρονικά απολύτως άξιες Ηγεσίες της Δικαιοσύνης. Η αποτυχία της καθυπόταξης της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης στα κελεύσματα της πολιτικής, επιβεβαιώνει την ανάγκη της αλλαγής του συστήματος.

Σε κάθε περίπτωση η Συνταγματική Αναθεώρηση θα μπορούσε να δώσει πολλά περισσότερα και μάλιστα στον κρίσιμο τομέα της απονομής της δικαιοσύνης. Η Ελληνική Βουλή στην Αναθεωρητική Λειτουργία της κατά την τελευταία Συνταγματική αναθεώρηση, δεν θέλησε ν’ ακούσει την σώφρονα πρόταση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον τρόπο επιλογής της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης ,όπως η πρόταση αυτή διατυπώνεται στη Απόφαση της Ολομέλειας 6/2000,ούτε έκανε τον κόπο να λάβει υπ’ όψη της την εισήγηση της Επιτροπής του Συμβουλίου της Επικρατείας για την Αναθεώρηση με αριθμό 3/2000 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (βλ και τις σκέψεις της 14/1998 Διοικητικής Ολομέλειας του Αρείου Πάγου). Αν επιθυμούν οι εκάστοτε κυβερνώντες να καταστήσουν την Δικαιοσύνη πραγματικά Ανεξάρτητη τότε πρέπει να αποφασίσουν να αφήσουν πλέον την επιλογή της Ηγεσίας Της στην ίδια και στο μοναδικό και αλάνθαστο κριτήριο επιλογής: την Αρχαιότητα Όλοι πλέον εισηγούνται τροποποίηση της διαδικασίας επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης του άρθρου 90 Σ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο τρόπος που σήμερα εφαρμόζεται, δηλαδή η επιλογή να γίνεται από το Υπουργικό Συμβούλιο, με την παρεμβολή της διαδικασίας της Βουλής, έχει πολλές φορές επικριθεί λόγω κάποιων άτυχων επιλογών, που έγιναν με καθαρά πολιτικά κριτήρια ή κατά βάναυση παραβίαση της ιεραρχίας, στο απώτερο παρελθόν.

Για τον εξορθολογισμό αυτής της διαδικασίας προτείνεται:

Ι) Η επιλογή Αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων να γίνεται από την Ολομέλεια του οικείου δικαστηρίου, όμως να περιορίζεται μεταξύ των αρχαιότερων δικαστών του οικείου δικαστηρίου. Ακολούθως δε ο Πρόεδρος του δικαστηρίου να επιλέγεται από την Ολομέλεια του οικείου δικαστηρίου, μεταξύ των τριών ΑΡΧΑΙΟΤΈΡΩΝ Αντιπροέδρων του δικαστηρίου αυτού. Το αυτό, κατ’ αναλογίαν, θα πρέπει να ισχύσει και για τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ερώτημα τίθεται αν θα πρέπει να θεσπισθεί θητεία και για τους Αντιπροέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Ήδη, με συνταγματική διάταξη, ορίζεται ότι η θητεία του Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, καθώς και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και των Γενικών Επιτρόπων των Διοικητικών Δικαστηρίων και του Ελεγκτικού Συνεδρίου δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη των τεσσάρων ετών, ακόμη και αν ο δικαστικός λειτουργός, που κατέχει τη θέση, δεν καταλαμβάνεται από το όριο ηλικίας. Στην περίπτωση αυτή ο υπόλοιπος χρόνος μέχρι την συμπλήρωση του ορίου ηλικίας να θεωρείται χρόνος πραγματικής υπηρεσίας.

Σε άλλη περίπτωση προτείνεται:

ΙΙ) Αν προκριθεί ως λύση η επιλογή της Ηγεσίας να γίνεται τελικά μετά από πρόταση της οικείας Ολομέλειας μεταξύ των αρχαιότερων δικαστών του οικείου δικαστηρίου σε διπλάσιο αριθμό των κενουμένων θέσεων ,τότε την επιλογή να κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

2.2.- Θεσμικά μέτρα για την δικαιοσύνη

2.2.1- Η αναβίβαση του ΑΕΔ^[21] σε «Συνταγματικό» Δικαστήριο που θα επιλύει τελικώς τα πάσης φύσεως συνταγματικά ζητήματα, με την χορήγηση δικαιώματος ατομικής προσφυγής από οποιονδήποτε πολίτη Οι αρμοδιότητες του ΑΕΔ σήμερα ορίζονται περιοριστικά στο άρθρο 100 του Συντάγματος. Υπάρχει η άποψη ότι η ίδρυση και λειτουργία ενός Συνταγματικού Δικαστηρίου θα εξορθολογήσει το δικαιοδοτικό σύστημα της Χώρας και θα ενισχύσει το κράτος δικαίου και την προστασία των ατομικών ελευθεριών. Υποστηρίζεται η άποψη ότι η δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου σκοπεί στην αποδυνάμωση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το ΑΕΔ να διευρυνθεί περαιτέρω έτσι ώστε να μπορεί να ασκήσει το έργο του.

2.2.2.- Την καθιέρωση προληπτικού ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων και των κανονιστικών πράξεων από το Συμβούλιο της Επικρατείας των δε δημοσιονομικών από το Ελεγκτικό Συνέδριο.

2.2.3.- Προτείνεται, βέβαια να διατηρήσουν όλα τα δικαστήρια (όλων των βαθμίδων και δικαιοδοσιών) τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων με ειδικότερες ρυθμίσεις και επίσης.

2.2.4.- Προτείνεται ο αυστηρός προληπτικός δικαστικός έλεγχος των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.

2.2.5.- Όλες, χωρίς καμία εξαίρεση, οι πράξεις των άλλων λειτουργιών (Εκτελεστικής και νομοθετικής) και πλέον ακόμη και των interna corporis (εσωτερικά ζητήματα της Βουλής) να ελέγχονται από τα δικαστήρια (όπως συμβαίνει^[22] απαρέγκλιτα από τις 18/1871 και 23/1897 αποφάσεις του ΑΠ μέχρι σήμερα) κατά το άρθρο 93 § 4 Σ^[23].

Η άποψη πάντως της διατήρησης του υπάρχοντος συστήματος του διάχυτου ελέγχου έχει σημαντικά πλεονεκτήματα, όπως αναφέρει ο Σύμβουλος του ΣτΕ Ν. Ρόζος: «α) «η αφηρημένη και «εν κενώ» ερμηνεία του Συντάγματος από το Συνταγματικό Δικαστήριο^[24] έχει το μέγιστο μειονέκτημα ότι το τυχόν σφάλμα δεν διορθώνεται, ενώ με το σύστημα του διάχυτου ελέγχου δίνονται πολλοί ερμηνευτικοί χρωματισμοί στους νόμους και το Σύνταγμα, ανάλογα με την εξέλιξη των συνθηκών και των ηθών της ζωής δηλαδή, και το πλήθος των περιπτώσεων. Τέλος, είναι οποτεδήποτε δυνατή η διόρθωση της εσφαλμένης κρίσεως. Δεν πρέπει επίσης να παροράται το ότι με την ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου θα επιβραδυνθεί κατά πολύ η απονομή της δικαιοσύνης και θα μειωθεί η εφαρμογή του Συνταγματικού Δικαίου. Ειδικότερα, η προβολή λόγου περί αντισυνταγματικότητας θα είναι προνόμιο μόνον εκείνων που θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα η δίκη. Συνεπώς θα προτιμάται η προβολή λόγων περί αντιθέσεως στο κοινοτικό δίκαιο και στην ΕΣΔΑ. Για όλους αυτούς τους λόγους, η ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου στην Ελλάδα, πέραν του ότι είναι αντίθετη στη συνταγματική μας παράδοση και του ότι γεννά πολύ περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύει, είναι ύποπτη, ανεξήγητη και αποκρουστέα^[25]». Άλλωστε, όπως είπε ο Αντιπρόεδρος του ΑΠ κ. Κυριτσάκης: «Ο “διάχυτος” δικαστικός έλεγχος, όπως ισχύει σήμερα (άρθρ. 93 § 4 και 101 § 1ε Συντάγματος), επιβάλλεται και, πρέπει, να διατηρηθεί, αφού αυτό αποτελεί, ιστορικό και ουσιαστικώς ορθό επίτευγμα της δημοκρατίας και ειδικότερη έκφραση και εφαρμογή της ιεραρχίας των κανόνων του δικαίου, ουσιαστικό στοιχείο της λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστών και εν τέλει θεμελιώδη εγγύηση του κράτους δικαίου. Όπως έχει αποκρυσταλλωθεί στη συνείδηση των νομικών και όσων από τους πολίτες έχουν γνώση του θέματος, ο διάχυτος έλεγχος αποτελεί το στολίδι της νομολογίας και της ελληνικής έννομης τάξης και συναρτάται απόλυτα με το δεδικασμένο»^[26].

Αξίζει να σημειωθεί βέβαια ότι ο γνωστός Συνταγματολογος Αντώνης Μανιτάκης έχει στο παρελθόν αναφέρει^[27]: «Δεν βλέπω, κατά συνέπεια, άλλη αιτιολογία για την ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου εκτός από μία, που δεν ομολογείται: τον έλεγχο της δικαστικής εξουσίας από την πολιτική με την ουσιαστική στέρηση του δικαστή και κάθε δικαστή της εξουσίας που έχει, πάνω από έναν αιώνα, να ελέγχει τη συνταγματικότητα των νόμων».

2.2.6.- Εκλογή λαϊκών δικαστών^[28]: Στα Ανώτατα Δικαστήρια να επιλέγονται (εκτός επετηρίδος) από τις Ολομέλειές τους κατά το 1/10 Δικαστές με ή χωρίς θητεία, που δεν προέρχονται όμως από το Δικαστικό Σώμα, θα διαθέτουν επαρκή νομική παιδεία και θα μεταφέρουν το λαϊκό αίσθημα στο δικαστήριο (όπως συμβαίνει με το ΑΕΔ στο οποίο συμμετέχουν σήμερα καθηγητές Πανεπιστημίου).

2.2.7.- Καθιέρωση θεσμού «Γενικού Επιτρόπου»^[29]: με την μετατροπή της Γενικής Επιτροπείας της Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου^[30] σε ανεξάρτητο δικαστικό ελεγκτή δημοσιονομικής νομιμότητας, για τη διαφύλαξη της σύννομης και χρηστής διοικητικής δράσης που επάγεται δημοσιονομικό αποτέλεσμα και την καταπολέμηση της διαφθοράς^[31].

Στον Γενικό Επίτροπο, ως υπέρτατο ελεγκτή της δημοσιονομικής νομιμότητας, πρέπει επιτέλους να υπαχθεί και η δυνατότητα να παρεμβαίνει και εισηγείται στην Κυβέρνηση για κάθε εξώδικο συμβιβασμό του Δημοσίου σε μεγάλες οικονομικές υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος, όπως π.χ. διαφορές από την σύμβαση κ.λπ.

Στον Γενικό Επίτροπο πρέπει να ανατεθεί η υλοποίηση του θεσμού της διαμεσολάβησης και για τις διοικητικές διαφορές.

2.2.8.- Κατάργηση του Μισθοδικείου (άρθρο 88 παρ 2 ) και του Δικαστηρίου Αγωγών Κακοδικίας (άρθρο 99 Σ. Η χώρα μας διαθέτει επτά –7– Ανώτατα Δικαστήρια, όπως τα έχει καταμετρήσει ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Φίλιππος Σπυρόπουλος, ευλόγως διερωτώμενος –δημοσίως και επανειλημμένως– εάν η μικρή μας χώρα χρειάζεται τόσα ανώτατα δικαστήρια! Μια τρικέφαλη Δικαιοσύνη (Άρειος Πάγος, Συμβούλιο της Επικρατείας και Ελεγ­κτικό Συνέδριο) να προσπαθεί να βρει κοινό βηματισμό μέσα από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου άγονται ακόμη και υποθέσεις που θα έπρεπε να έχουν τερματίσει στο Εφετείο! Την εικόνα συμπληρώνουν το Ειδικό Δικαστήριο Αγωγών Κακοδικίας, το Ειδικό Δικαστήριο Υπουργών και το Ειδικό Δικαστήριο Μισθών των δικαστών (Μισθοδικείο).

3. Η νομοθετική – εκτελεστική εξουσία

3.1.- Η μείωση του αριθμού των βουλευτών^[32] σε διακόσιους και τα μέλη της Κυβερνήσεως να μην υπερβαίνουν τα 20.

3.2.- Η κατάργηση κάθε μορφής προνομίου ή ασυλίας για τους βουλευτές και Υπουργούς. Η σημερινή ρύθμιση του άρθρου 86 Σ^[33] είναι ατυχέστατη και σκοπεί δυστυχώς στο ακαταδίωκτο, αφού θεσμοθετήθηκε μια εξαιρετικά πολύπλοκη διαδικασία για την ποινική δίωξη των υπουργών, η οποία, φρονούμε, ότι είναι αδύνατο ή μάλλον ανέφικτο να καταλήξει στην παραπομπή τους στο ακροατήριο^[34]. Επιβάλλεται η άσκηση διώξεως κατά Υπουργών να γίνεται από δικαστικό Συμβούλιο που θα αποτελείται από τους Προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων και το Εισαγγελέα του ΑΠ . Όλες οι προανακριτικές και Ανακριτικές πράξεις θα γίνονται από την Δικαιοσύνη και για τους Υπουργούς θα συγκροτείται Ειδικό Δικαστήριο από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς που θα επιλέγονται με κλήρωση στην αρχή κάθε χρόνου ανεξάρτητα αν υπάρχει εκκρεμής υπόθεση ή όχι. Η παραγραφή θα ακολουθεί την κοινή παραγραφή.

3.3.- Η καθιέρωση μόνιμων Αναπληρωτών Υπουργών ή Υφυπουργών στα Υπουργεία Παιδείας, Άμυνας και Εξωτερικών καθώς και επί του Προϋπολογισμού, με 6ετή θητεία και εκλογή τους, που θα επιλέγονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή με αυξημένη πλειοψηφία από την Βουλή και θα έχουν την ευθύνη της συνέχισης της εθνικής πολιτικής.

3.4.- Η δημιουργία εκλογικών περιφερειών με γνώμονα την διαίρεση σε επίπεδο Περιφερειών, με βουλευτές Περιφέρειας και μόνιμο εκλογικό σύστημα και η θέσπιση ασυμβίβαστου του αξιώματος του υπουργού με την ιδιότητα του βουλευτή. Οι υπουργοί να κωλύονται να είναι υποψήφιοι βουλευτές μετά τη λήξη της θητείας τους.

4. Θητεία για όλους

4.1- Προτείνεται, επίσης, ανώτατο όριο θητειών για όλα τα αιρετά αξιώματα. Για τους βουλευτές το όριο αυτό θα είναι δύο θητείες. Η διαμόρφωση και η συνεπής εφαρμογή ενός αξιόπιστου και αποτελεσματικού συστήματος ελέγχου των πολιτικών δαπανών και χρηματοδοτήσεων μέσω αποκλειστικά της Δικαιοσύνης, με την ευθύνη του Γενικού Εισαγγελέα.

5. Θεσμική θωράκιση της πολιτείας

5.1.- Η δημιουργία του ΑΣΔΥ: (Ανώτατο Συμβούλιο Δημοσίων Υπηρεσιών) με ευθύνη την οργάνωση και τη διοίκηση του προσωπικού των δημοσίων Υπηρεσιών. Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ένα νέο ΑΣΔΥ το οποίο (όπως π.χ. η Civil Service Commission στη Μ. Βρετανία) θα έχει σημαντικούς υλικούς και ανθρώπινους πόρους, ηγεσία με κύρος και αυτονομία από το κομματικοκρατικό κατεστημένο. Ένας τέτοιος οργανισμός θα μπορούσε να ελέγχεται δημοκρατικά από μια διακομματική επιτροπή του Κοινοβουλίου, με δικαστικές εγγυήσεις. Στον μηχανισμό αυτό προτείνουμε ν’ απορροφηθεί το ΑΣΕΠ.

5.2.- Πολυνομία-Κακονομία: Από το 1974 μέχρι τις μέρες μας πλησιάζουν τις 200.000(!) οι νόμοι, οι νομοθετικές πράξεις, τα προεδρικά διατάγματα και οι υπουργικές αποφάσεις, βάσει των οποίων πρέπει όχι μόνο να λειτουργεί η δημόσια διοίκηση, αλλά και να κινείται το σύνολο σχεδόν της οικονομικής δραστηριότητος!

5.3.- Ίδρυση Δικαστικής Αστυνομίας, με αντικείμενο την επιμέλεια εκτελέσεως των Δικαστικών αποφάσεων, αλλά και τη διεξαγωγή ερευνών κατ’ εντολή των εισαγγελικών και ανακριτικών αρχών.

5.4.- Ο θεσμός της Διαμεσολάβησης πρέπει να ενταχθεί οργανικώς στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης.

5.5. Απαιτούμενη πλειοψηφία για τη στελέχωση των ανεξάρτητων αρχών.

Τα 4/5 της Διάσκεψης των Προέδρων που απαιτούνται σήμερα για τη στελέχωση των ανεξάρτητων αρχών έχουν αποδειχθεί μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα της οξείας πολιτικής κρίσης, προτείνονται τη μείωση της απαιτούμενης πλειοψηφίας στα 3/5, όχι πια στη Διάσκεψη των Προέδρων, αλλά στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Η επιλογή προσώπων που έχουν τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα και πάντοτε με δημοσιά πρόσκληση και όχι με πρόταση των κομμάτων.

5.6.- Θεσμική κατοχύρωση της εθνικής συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

5.7.- Η συνταγματική κατοχύρωση του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών δικαιωμάτων, ιδιαίτερα σε μία περίοδο αμφισβήτησης ή κατάρ-
γησης τους, παρέχει την δυνατότητα θεσμικής συνάντησης της συνταγματικής αναθεώρησης με την αποκατάσταση της κοινωνικής κυριαρχίας καθώς και με την «θεσμοποιημένη θέσπιση» της αρμονικής σχέσης κράτους – οικονομίας και κράτους – κοινωνίας.

6. Επίλογος

Ο Αριστοτέλης πρώτος όρισε το πολίτευμα ως [... την τάξιν ταις πόλεσι την περί τας αρχάς, τίνα τρόπον νενέμηνται και τι το κύριον της πολιτείας, και τι το τέλος της εκάστης κοινωνίας εστί ...], (Πολιτικ. Γ' 5) ορισμός που ισχύει ακόμα και σήμερα. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και αυτό γίνεται με κανόνες που το Σύνταγμα επιβάλλει. Έτσι η σημερινή κρίση επιβάλλει την προσαρμογή του Συντάγματός μας, για την θωράκιση της Ελληνικής Πολιτείας, και την προσαρμογή της στις καινούργιες πραγματικότητες.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

– Αντώνης Π. Αργυρός, «Τα “προνόμια” του δημοσίου και το “δίκαιο της ανάγκης” στο κράτος δικαίου», σε ειδικό τεύχος NoB 60. 2792.

– Αντώνης Π. Αργυρός, «Η δίκαιη ικανοποίηση λόγω υπερβάσεως της εύλογης διάρκειας της δίκης», Αθήνα-Θεσσαλονίκη, εκδ. Σάκκουλα 2015.

- Νίκος Αλιβιζάτος: «Ποια δημοκρατία για την Ελλάδα μετά την κρίση,» Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2013.

- Ν. Αλιβιζάτος, Ο αβέβαιος εκσυγχρονισμός και η θολή συνταγματική αναθεώρηση, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2001.

– Του ίδιου, Το Σύνταγμα και οι εχθροί του, στη νεοελληνική ιστορία 1800-2010, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2011, σ. 529 επ.

– Ευάγγελος Βενιζέλος, Το Σύνταγμα του 1975/1986/2001, Σακκουλας 2001.

– Σπύρος Βλαχόπουλος, Η κρίση του κοινοβουλευτισμού στον μεσοπόλεμο και το τέλος της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας το 1935 [Οι θεσμικές όψεις μιας οικονομικής κρίσης;], εκδόσεις Ευρασία, σ. 396.

– Γ. Βλάχος, Το Σύνταγμα της Ελλάδος. Επίμετρο στο Σύνταγμα της Ελλάδος των Αλ. Σβωλου-Γ. Βλαχου, 1979.

– Γ. Δασκαλακης, Μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου, τ. Α΄, Αθήνα, 1974.

– Αθ. Δερβέναγας, Σύγχρονοι προβληματισμοί στο Σύνταγμα, Αθήνα 1981.

– Ιωάννη Κάρκαλης, Αντιδιαφθορά & Ελεγκτικό Συνέδριο- Εφαρμοσμένη δημοσιονομική ελεγκτική, εκδ Σάκκουλα 2005.

– Αθ. Κανελλοπουλος, Συνταγματικά Ανάλεκτα, Αθήνα, 1992.

–  Γ. Κασιμάτης, Συνταγματικό Δίκαιο ΙΙ, Οι λειτουργίες του κράτους, τεύχ. α΄, Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή, 1980.

–  Γ. Κασιμάτης, Το Σύνταγμα 1975/1986/2001. Ιστορικά Στοιχεία.

– ΝικολάοςΚλαμαρής, «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Συνταγματικές Αναθεωρήσεις από χθες στο σήμερα» «Δικαστική Ανεξαρτησία και έλεγχος της συνταγματικότητας (1911-2006)» Ανάτυπο ημερίδας 27.11.2006.

– Γ. Κουμάντος, Δικαιοσύνη: Ο μύθος και η πραγματικότητα, Γ. Κουμάντου, Στόχος: η δημοκρατία, Αθήναι 1975.

– Ξενοφών Ι. Κοντιάδης – Αλκμήνη Φωτιάδου, Η ανθεκτικότητα του Συντάγματος, Συνταγματική αλλαγή, δικαιώματα και κυριαρχία σε συνθήκες κρίσης, εκδ. Σάκκουλα 2016.

–  Ξενοφών Ι. ΚοντιάδηςΗ Αναθεώρηση του Συντάγματος, Ι. Μεθοδολογικά θεμέλια. Συμβολή στη συνταγματική θεωρία της πλουραλιστικής δημοκρατίας (σ. 462, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή 2000).

– Αρ. Μανεσης, Συνταγματικά Δικαιώματα, α΄ ατομικές ελευθερίες, πανεπιστημιακές παραδόσεις, γ΄ έκδοση Εκδοτικός Οίκος Σάκκουλα, Θεσσαλονίκη, 1981.

– Αρ. Μανεσης, Συνταγματική θεωρία και πράξη, Σάκκουλας, Θεσσαλονίκη, 1980.

– Α. Μεταξάς, Ι. Pernice, Η Ευρώπη σε κρίση. Ανάμεσα σε Δίκαιο και Πολιτική, Εκδ. Ι. Σιδέρης, Αθήνα 2015

- Γ. Παπαδημητριου, Συνταγματικόν Δίκαιον, τόμ. Α΄. Εκλογικό Σώμα (όργανα του Κράτους), Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή, 1981.

– Π. Παραρας, Σύνταγμα 1975-Corpus, τ. I, άρθρα 1-50, Corpus II, άρθρα 51-80, 198.

- Φίλιππος Σπυρόπουλος, Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως «ρυθμιστής του πολιτεύματος», Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1990.

– Γ. Σωτηρέλη, Σύνταγμα και Δημοκρατία στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης. Εναλλακτικές θέσεις και προτάσεις συνταγματικής πολιτικής με αφορμή την φυγομαχία της «συναινετικής αναθεώρησης», Σάκκουλας, Αθήνα-Κομοτηνή 2001.

– Πηνελόπη Φουντεδάκη, Συνταγματικό Δίκαιο II (Πολιτικοί Θεσμοί) - Πανεπιστημιακές παραδόσεις 2011 Συνταγματικό Δίκαιο II (Πολιτικοί Θεσμοί).

– Πρακτικά της Βουλής:

Ι. Βουλή των Ελλήνων – Ε΄ Αναθεωρητική. Πρακτικά των συνεδριάσεων των υποεπιτροπών της επί του Συντάγματος 1975 Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, Αθήναι, Ιούλιος 1975.

II. Βουλή των Ελλήνων – Ε΄ Αναθεωρητική. Επίσημα Πρακτικά της Ολομελείας της Επιτροπής του Συντάγματος 1975, Αθήναι 1975.

III. Βουλή των Ελλήνων – Ε’ Αναθεωρητική. Πρακτικά των συνεδριάσεων της Βουλής επί των συζητήσεων του Συντάγματος 1975, Αθήναι, 1975.

Βουλή των Ελλήνων – Ε’ Αναθεωρητική. Σύνταγμα 1975: Διάταξις κατ’ άρθρον επισήμων σχεδίων – τροπολογιών – ψηφισθέντος τελικού κειμένου, Αθήναι, 1976.

---

[1]. Σύνταγμα της Ελλάδας – της 7ης Ιουνίου 1975 – ΦΕΚ 111/Α/9.6.1975 – Ε’ ‘Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων.

[2]. Βλ. Κωνσταντίνου Παπακωνσταντίνου, «Αί σταθεραί ιδεολογικαί βάσεις του Νέου Συντάγματος» Επιθεώρησης Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου 1975, 333-334.

[3]. Βλ. Παναγιώτη Πικραμμένου Ο Κ. Καραμανλής και το Σύνταγμα του 1975, «Η Καθημερινή» 10.03.13.

[4]. «Αναθεωρητική βουλή: Οι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Kοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις διατάξεις των άρθρων 2 § 1, 4 §§ 1, 4 και 7, 5 §§ 1 και 3, 13 § 1 και 26.

[5]. Συντακτική Βουλή: (ή συντακτική εθνοσυνέλευση) ονομάζεται η Βουλή (ή εθνοσυνέλευση) που καλείται να δημιουργήσει και να ψηφίσει νέο Σύνταγμα ενός κράτους εγκαθιστώντας έτσι ένα νέο πολίτευμα. Η Συντακτική βουλή διακρίνεται από την αναθεωρητική βουλή, η οποία καλείται να αναθεωρήσει απλώς διατάξεις του ήδη ισχύοντος Συντάγματος με βάση τους κανόνες που προβλέπει το ίδιο το εν ισχύ Σύνταγμα για την τροποποίησή του. Η διαφορά έγκειται στο ότι η Συντακτική βουλή ψηφίζει από το μηδέν νέο σύνταγμα, ενώ η αναθεωρητική απλώς μεταβάλλει το υπάρχον.

[6]. Κατά τη διάταξη του άρθρ. 30 § 1 Σ ο ΠτΔ «εκλέγεται από τη Βουλή».

[7]. Βλ. Σωτήρη Μανωλκίδη, «Η αναθεώρηση της διαδικασίας της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η συνταγματική υποδοχή της δυνατότητας άμεσης εκλογής του ΠτΔ ως πρόβλημα καθορισμού των ορίων του αναθεωρητικού διαβήματος», ΝοB 2001. 144-151.

[8]. Βλ. Γ. Κατρούγκαλου, «Από τη Γ' στη Δ' Ελληνική Δημοκρατία» σε Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 9.2.2013.

[9]. Το θέμα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από τον λαό θέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, σε ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter. «Να συζητήσουμε για έναν άλλο ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας και τον τρόπο εκλογής του. Η άμεση εκλογή από το λαό πρέπει να συζητηθεί», τονίζει χαρακτηριστικά, (http:// www.voria.gr/index.php?module=news&func=display &sid=121206).

[10]. Η μορφή του πολιτεύματος που θεσπίζει το ισχύον Σύνταγμα είναι αυτή της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Το ζήτημα του αιρετού ή μη αρχηγού του κράτους ρυθμίστηκε οριστικά μετά την κατάρρευση της δικτατορίας (24.7.1974), με το δημοψήφισμα της 8.12.1974, και αποτυπώθηκε στο άρθρο 1 § 1 Σ.

[11]Άμεση εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό πρότεινε ο Ευ. Βενιζέλος («Το Βήμα» 23.10. 2012) Πρόταση του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Δημήτρη Τσάτσου, για την περίπτωση που η Βουλή αδυνατεί να εκλέξει Πρόεδρο ύστερα από δύο ή τρεις ψηφοφορίες «Άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό». Βλ. «ΤΑ Νέα» 20.01.2001, Άμεση εκλογή Προέδρου και μείωση των βουλευτών προτείνει η ΝΔ. Βλ. 07 Μάιος. 2014 Τύπος.

[12]. Στα Πρακτικά της Ολομέλειας της Βουλής της 5.5.1998, σ. 7777 επ., ο καθηγητής Προκόπης Παυλόπουλος θεωρεί ότι η άμεση εκλογή του ΠτΔ δεν είναι οι περιορισμοί του άρθρου 110 Σ αλλά το γεγονός ότι ο ΠτΔ δεν έχει τόσες αρμοδιότητες που να δικαιολογούν την άμεση εκλογή του, βλ. σε υποσ. 1 του Σωτήρη Μανωλκίδη, ό.π.

[13]. Έμμεση εκλογή του ΠτΔ προβλέπουν επίσης τα Συντάγματα των ΗΠΑ (άρθρ. 11 § 2-3), της Γερμανίας (άρθρ. 54), της Ιταλίας (άρθρ. 83). Άμεση εκλογή καθιερώνουν τα Συντάγματα της Αυστρίας (άρθρ. 60), της Γαλλίας (άρθρ. 6) από του έτους 1962, της Ιρλανδίας (άρθρ. 12) και της Ισλανδίας (άρθρ. 5).

[14]. Στο Συνταγματικό Δίκαιο του καθηγητή Φ. Σπυρόπουλου (εκδ. Αντ. Σάκκουλα, 2006), σ. 348, αναφέρεται ότι: «Στην Αναθεώρηση του 2001 δεν τέθηκε ζήτημα ενίσχυσης των αρμοδιοτήτων του Προέδρου. Σιωπηρώς έγινε δεκτός ο περιορισμός τους το 1986».

[15]. Βλ. Κ. Μποτόπουλου, «Τα Νέα», 22.7.09.

[16]. Βλ. Αντώνη Π. Αργυρού, «Η Δικαιοσύνη σε δοκιμασία» Ελληνική Δικαιοσύνη, τόμος 48ος, τεύχος 2ο 2007.

[17]. Βλ. Γ. Κουμάντου, Δικαιοσύνη: Ο μύθος και η πραγματικότητα, Γ. Κουμάντου, Στόχος: η δημοκρατία, Αθήναι .1975, 152 επ

[18]. Ο Πρόεδρος του ΣτΕ Κ. Μενουδάκος προτείνει: «Γίνεται μεγάλη συζήτηση για το ποιος επιλέγει τον πρόεδρο και τους αντιπροέδρους των ανώτατων δικαστηρίων. Νομίζω ότι αυτή είναι λάθος συζήτηση, διότι πραγματικά δεν μπορεί να βρεθεί ο ιδανικός τρόπος και το ιδανικό εκλεκτορικό σώμα, το οποίο δεν θα είχε κάποιες αδυναμίες. Αυτό που πρέπει να γίνει -και είναι το τέταρτο σημείο που προτείνω-, είναι να καταργηθεί ο βαθμός του προέδρου», πηγή: www.enet.gr 12 Φεβρουαρίου 2013.

[19]. Βλ. 14/1998 Διοικητική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

[20]. «Oι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου και του αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου, με επιλογή μεταξύ των μελών του αντίστοιχου ανώτατου δικαστηρίου, όπως νόμος ορίζει. Η προαγωγή στη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ενεργείται με όμοιο διάταγμα, με επιλογή μεταξύ των μελών του Αρείου Πάγου και των αντεισαγγελέων του, όπως νόμος ορίζει. Η προαγωγή στη θέση του γενικού επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργείται με όμοιο διάταγμα με επιλογή μεταξύ των μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου και της αντίστοιχης Γενικής Επιτροπείας, όπως νόμος ορίζει. Η προαγωγή στις θέσεις του γενικού επιτρόπου των διοικητικών δικαστηρίων ενεργείται με όμοιο επίσης διάταγμα με επιλογή μεταξύ των μελών της αντίστοιχης Γενικής Επιτροπείας και των προέδρων εφετών των διοικητικών δικαστηρίων, όπως νόμος ορίζει».

[21]. Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, το οποίο θεσμοθετείται με βάση το άρθρο 100 του Συντάγματος, έχει αρμοδιότητες εκλογοδικείου (έκπτωση βουλευτών λόγω κωλύματος ή ασυμβιβάστου, έλεγχος δημοψηφίσματος) και αρμοδιότητα να επιλύει τη σύγκρουση απόψεων ανώτατων δικαστηρίων σχετικά με την έννοια ή τη συμφωνία με το Σύνταγμα διατάξεων τυπικού νόμου.

[22]. Με τον ν. 3900/2010 νομίζω επιτυγχάνεται περιορισμός του διάχυτου ελέγχου, βλ. Τάσου Γ. Πρου­σανίδη, Ο Νόμος 3900/2010, Οι θεσμικές αλλαγές στη Δικονομία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Δημοσιευμένο στην ΕΔΔΔ 2011. 898 επ.

[23]. Βλ. Νικολάου Κλαμαρή, «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Συνταγματικές Αναθεωρήσεις από το χθες στο σήμερα» «Δικαστική Ανεξαρτησία και έλεγχος της συνταγματικότητας (1911-2006)» Ανάτυπο ημερίδας 27.11.2006.

[24]. Βλ. Γεωργίου Γεραπετρίτη, «Συνταγματικό Δικαστήριο στην Ελλάδα: Μία όψιμη εμφύτευση» (2006), Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου 53.

[25]. Βλ: Νίκου Ρόζου, Σύμβουλου Επικρατείας, Δ.Ν. σε Περιοδικό Δίκη Έτος [2006] -Ιούλιος–Αύ­γου­στος 2006 «Η ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου με την προσεχή αναθεώρηση του Συντάγματος».

[26]. Βλ. Δημητρίου Κυριτσάκη, Αναθεώρηση του Συντάγματος, Νομικά Χρονικά Ε.ΝΟ.Β.Ε. – Εκδόσεις Σάκκουλα, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2006 - Τεύχος 40.

[27]. Βλ. Η δικαστική εξουσία υπό «δικαστική αντίληψη», «Το Βήμα», δημοσίευση: 25.06.2006.

[28]. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Γερμανικό σύστημα απονομής της Δικαιοσύνης προβλέπει την ύπαρξη «λαϊκών δικαστών» π.χ. Τα πρωτοβάθμια δικαστήρια εργατικών διαφορών (ως δικαστήρια των Länder). Οι υποθέσεις εκδικάζονται σε τμήματα από έναν επαγγελματία δικαστή και δύο λαϊκούς δικαστές, εκ των οποίων ένας εκπροσωπεί τον εργαζόμενο και ένας τον εργοδότη. Τα εφετεία εργατικών διαφορών (επίσης δικαστήρια των Länder) αποφασίζουν επί προσφυγών κατά αποφάσεων των πρωτοβάθμιων δικαστηρίων εργατικών διαφορών. Και στην περίπτωση αυτή, τα τμήματα αποτελούνται από έναν επαγγελματία και δύο λαϊκούς δικαστές. Τα διοικητικά δικαστήρια αποτελούνται από τρεις επαγγελματίες δικαστές και δύο λαϊκούς δικαστές.

[29]. Δικαστικοί λειτουργοί που έλαβαν γνώση του άρθρου μου, επεσήμαναν, και ορθά, ότι γίνεται σύγχυση με τον Εισαγγελέα του ΑΠ. Άλλωστε την πατρότητα του όρου και της ιδέας «Γενικός Εισαγγελέας» έχει ο Πρωτοδίκης Γρεβενών Μιχάλης Ντόστας, βλ. άρθρο του σε: «Η επικείμενη Αναθεώρηση του Συντάγματος και η Δικαιοσύνη», το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 27.1.2013, στην ιστοσελίδα «ethemis.gr» και στη συνέχεια (στις 11.2.2013) στην ιστοσελίδα του Ομίλου «Αριστόβουλος Μάνεσης» (constitutionalism. gr).

[30]. Μετά το Κεφάλαιο Θ' του Δεύτερου Μέρους του Πρώτου Τμήματος του ν. 1756/1988 «Κώδικας Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών» (ΦΕΚ Α' 35), στο άρθρο 109 αναφέρεται «Ανεξάρτητη δικαστική αρχή 1. Η Γενική Επιτροπεία της Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι ανεξάρτητη δικαστική αρχή. 2. Δρα ενιαία και αδιαίρετα και έχει ως αποστολή τη διαφύλαξη της σύννομης και χρηστής διοικητικής δράσης που επάγεται δημοσιονομικό αποτέλεσμα και την καταπολέμηση της διαφθοράς».

[31]. Βλ. Ιωάννη Κάρκαλη, Αντιδιαφθορά& Ελεγκτικό Συνέδριο- Εφαρμοσμένη δημοσιονομική ελεγκτική, εκδ. Σάκκουλα 2005.

[32]. Βλ. N. Aλιβιζάτου και Aντ. Mανιτάκη, Πέντε προτάσεις για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της πολιτικής, σε εφημ. «Καθημερινή» της 11.03. 12. Στα μέτρα αυτά περιλαμβάνονται: «1) Η άμεση μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200. 2) Καθιέρωση του ασυμβιβάστου υπουργού και βουλευτή, με εξαίρεση τον πρωθυπουργό και ίσως μικρό αριθμό υπουργών. 3) Έλεγχος του πολιτικού χρήματος, με αλλαγή της σύνθεσης της Επιτροπής του άρθρου 29 § 2 του Συντάγματος. 4) Δραστικός περιορισμός του αριθμού των ειδικών συμβούλων και συνεργατών των υπουργών και βουλευτών. 5) Δέσμευση, όλων των κομμάτων ότι, έως ότου αναθεωρηθεί το Σύνταγμα, οι υπουργοί κατά των οποίων διατυπώνονται σοβαρές κατηγορίες, θα παραπέμπονται χωρίς έρευνα στο δικαστικό συμβούλιο του άρθρου 86 § 4 του Συντάγματος».

[33]. Ο Ν. Αλιβιζάτος ζήτησε να προχωρήσουν οι διαδικασίες για την αναθεώρηση του Συντάγματος, να καταργηθούν όλες οι ειδικές διατάξεις για την ποινική δίωξη πολιτικών. http://dexiextrem.blogspot.gr/ 2013/ 01/blog-post_8505.html 15 Ιανουαρίου 2013

[34]. Άρθρο Αντώνη Αργυρού, Η Ποινική Ευθύνη Υπουργών - Προβλήματα «Παραγραφής» http:// www.lawnet.gr 31.12.2012.