ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ
 

Σφοδρές αντιδράσεις προκάλεσε στη Βουλή η fast track διαδικασία συζήτησης του νομοσχεδίου του Υπουργού Παιδείας  με τις 1.120 σελίδες και τα 226 άρθρα, δηλαδή ένα νομοτεχνικό τερατούργημα που εκτιμάται  ότι  θα δημιουργήσει πλειάδα προβλημάτων σε όλους τους χώρους της Εκπαίδευσης.

Το επικίνδυνο  όμως είναι, ότι η άμεση συνέπεια του νομοσχεδίου είναι η αποδυνάμωση του ακριτικού Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, με την δημιουργία Νομικής Σχολής στην Πάτρα, αλλά και  η ταυτόχρονη  περιφρόνηση του συνόλου του νομικού κόσμου, όπως αυτός  εκφράζεται από τις Νομικές Σχολές και την Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων του Κράτους.

Είναι γεγονός πασίδηλο, ότι καμμιά ουσιαστική  μελέτη δεν έγινε για την δημιουργία μιας νέας νομικής Σχολής όπως και την ενοποίηση των  ΤΕΙ. Υπάρχει και το προηγούμενο της αποτυχημένης προηγούμενης προσπάθειας δημιουργίας  τέταρτης Νομικής Σχολής . Πιθανόν όταν τελικά τα ζητήματα θα αντιμετωπισθούν από το ΣτΕ θα έχουν δημιουργηθεί ήδη τεράστια οργανωτικά και άλλα προβλήματα που ούτε τα δικαστήρια θα μπορούν να λύσουν. Είναι γεγονός ότι οι συντάκτες του νομοσχεδίου αγνοούν την νομολογία του ΣτΕ και ιδίως αρχές όπως της Αξιοκρατίας και διαφάνειας. Είναι ακόμη γεγονός ότι η Πολιτεία δικαιούται να δημιουργεί τον χάρτη της Ανώτατης Παιδείας και ότι οι Νομικές Σχολές δεν δημιουργούνται για παράγουν αποκλειστικά δικηγόρους, ένα κορεσμένο ελευθέριο επάγγελμα. Οι Πανεπιστημιακές Σχολές όμως δεν μπορεί να δημιουργούνται για προσωρινά πολιτικά οφέλη ,όπως συνέβαινε στη  δεκαετία του 1950 με την δημιουργία στρατοπέδων εκπαιδεύσεως σε συγκεκριμένους νομούς από  υψηλούς πολιτικούς παράγοντες, ούτε όμως και για την δημιουργία στρατιάς ανέργων πτυχιούχων. Ο πρόχειρος σχεδιασμός, η έλλειψη πόρων, το κόστος λειτουργίας και η έλλειψη μελέτης βιωσιμότητας οδηγούν στην αδυναμία υλοποίησης του εν λόγω προγράμματος και σε μια αποτυχημένη προσπάθεια αναβάθμισης της ποιότητας της παιδείας. Ειδικότερα, υποβαθμίζεται η αξία των τίτλων σπουδών των πτυχιούχων νομικής και βάλλεται ευθέως το κύρος του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, υπονομεύοντας με αυτόν τον τρόπο τα εθνικά μας συμφέροντα στην περιοχή.

Σε κοινό ΨΗΦΙΣΜΑ οι Νομικές Σχολές του ΕΚΠΑ και ΑΠΘ  αναφέρουν : "«Εάν η πολιτεία ενδιαφέρεται για τη βελτίωση των συνθηκών της έρευνας και της διδασκαλίας, κρίνει δε ότι υφίσταται σχετική δημοσιονομική δυνατότητα, επιβάλλεται να μεριμνήσει αμέσως ώστε να αποκατασταθεί η εύρυθμη λειτουργία των υφιστάμενων σχολών και ενδεικτικώς, να επανέλθει κανονικότητα στις προσλήψεις νέου διδακτικού προσωπικού στις υποστελεχωμένες και διαρκώς αποψιλούμενες από προσωπικό –τόσο διδακτικό όσο και διοικητικό- νομικές σχολές, να διασφαλισθούν οι πόροι για τις βασικές τους ανάγκες, όπως η ενημέρωση των βιβλιοθηκών τους, η καθαριότητα και η φύλαξη, να εξασφαλισθεί η νομιμότητα στο περιβάλλον των σχολών και να θεσπισθεί λειτουργικό πλαίσιο που θα κατοχυρώνει την εξωστρέφεια και την αυτονομία τους» αναφέρεται επίσης στο ψήφισμα.

Εξάλλου, επισημαίνεται ότι «οι νομικές σχολές του ΕΚΠΑ και του ΑΠΘ, διακρίθηκαν και διακρίνονται για το εκπαιδευτικό και το ερευνητικό τους έργο σε διεθνές επίπεδο, παρά τη δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται και την έλλειψη ουσιαστικής υποστήριξης τους από την πλευρά της πολιτείας».

Είναι καιρός ακόμη για πιο νηφάλιες σκέψεις ανάκλησης του μέτρου.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΙΚΡΑΜΜΕΝΟΥ

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

• Επιστολή στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, με την οποία ζητούσε την παρέμβασή του για να αποτραπεί η πτωχευση της Χώρας και η επιβολή capital controls στη χώρα είχε στείλει, το Σάββατο πριν από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου του 2012, ο τότε υπηρεσιακός πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος. Την αποκάλυψη έκανε ο ίδιος ο κ. Πικραμμένος μιλώντας το βράδυ της Τετάρτης στο American College of Greece. Τα δραματικά αυτά γεγονότα εν πολλοίς άγνωστα γνωρίζω εξ ιδίας αντιλήψεως ως ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ της Υπηρεσιακής Κυβερνήσεως Πικραμμένου .

• Η ευνοική Αμερικανική στάση απέναντι στο Ελληνικό ζήτημα αναφέρεται επιγραμματικά στο βιβλίο μου “ΕΝΙΣΤΑΜΑΙ” εκδόσεις Ι.ΣΙΔΕΡΗ,με αποκαλύψεις του πρώην Υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Τιμ Γκάιτνερ (σελ 158-161).

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ 8/3/2019

• ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ 21/12/2029

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Ο πυρήνας της άσκησης κάθε εξουσίας και πολύ περισσότερο αυτής της πολιτικής που συμπλέκεται άμεσα με την καθημερινότητα κάθε πολίτη, είναι ασφαλώς η προσπάθεια για την αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων της κοινωνίας. Κάθε φωνή στο δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα της Κοινωνίας,  της Πόλης, είναι όχι απλά ευπρόσδεκτη, αλλά αναγκαία για την προώθηση λύσεων των προβλημάτων και για την άσκηση χρηστής διοίκησης, ανεξάρτητα από το βαθμό σύμπτωσης στις επί μέρους αναφορές που μπορεί να επιχειρεί κάποιος. Σε απόσταση αναπνοής από τις εκλογές και το σκηνικό στήνεται στους γνωστούς γνώριμους ρυθμούς. Με τις στροφές ν’ ανεβαίνουν συνεχώς. Η απαξίωση του δημόσιου διαλόγου  φαίνεται ν’ αποτελεί τον υπ’ αριθμό ένα βραχνά στην προσπάθεια άγρας ψήφων, που είναι και το ποθούμενο.

 Η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση φέρνει καθημερινά νέες εντάσεις, νέες αντιπαραθέσεις, η λάσπη έχει μπει στον ανεμιστήρα και η απειλή για την εθνική ενότητα είναι μέγιστη. Πολλοί αναζητούν, επιδιώκουν και προωθούν «αίμα στην αρένα», τους μονομάχους να αντιπαρατίθενται στα δικαστήρια, καθημερινές απειλές για φυλακίσεις και διώξεις ακούγονται και έτσι κάποιοι ανοήτως  πιστεύουν πώς θα απαντήσουν στα μεγάλα προβλήματα του Τόπου που η κρίση τα έφερε.

Ένα είναι βέβαιο  ότι τα προβλήματα της Χώρας δεν λύνονται με τη σκανδαλολογία ούτε με το πολιτικό λιντσάρισμα  .

Η αλήθεια είναι ποτέ κανένα πολιτικό πρόβλημα δεν λύθηκε ποτέ στα δικαστήρια, όπως σφαλερά νομίζουν μερικοί. Αντίθετα στα δικαστήρια θύτες και θύματα μπαίνουν στους λαβύρινθους του μιντιακού μινώταυρου και τελικά όλα τα ζητήματα καταλήγουν στην λήθη .

 Η πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση δεν λύνεται ούτε στις αίθουσες των δικαστηρίων, ούτε στα γραφεία των εισαγγελέων, εκτός της εξαιρετικής περίπτωσης που τα χτυπήματα είναι «κάτω από την ζώνη» και αφορούν τα ευαίσθητα δεδομένα της προσωπικής ζωής και της ιδιωτικής σφαίρας κάθε πολίτη, οπότε η καταφυγή στη δικαιοσύνη για να υπερασπιστεί κάποιος τα ατομικά του δικαιώματα είναι πλέον μονόδρομος για ένα δημόσιο ιδίως πρόσωπο.

 Η Χώρα μας έχει καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  πάνω από  360 περιπτώσεις καθυστέρησης απονομής της δικαιοσύνης,  σε όλα τα δικαστήρια, πολιτικά, ποινικά, διοικητικά. Υπάρχει υπόθεση, για την οποία καταδικασθήκαμε λόγω καθυστέρησης έκδοσης της απόφασης επί 27 ολόκληρα χρόνια. Έτσι η καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης ματαιώνει ή αποδυναμώνει  κάθε προσπάθεια τιμωρίας των υπαίτιων για το κατάντημα του τόπου για τους οποίους δεν μπορεί ομως να  τίθεται ζήτημα ατιμωρησίας. Φτάνει οι υποθέσεις να εκκαθαρίζονται άμεσα και μην γίνονται σημαίες εύκαιρης πολιτικής αντιπαράθεσης και τελικά η λήθη να σκεπάζει κάθε προσπάθεια κάθαρσης όπως και το αβέβαιο βήμα της υπό εξέλιξη συνταγματικής Αναθεωρήσεως.

Η Ελληνική  κοινωνία αλλοιώνεται συνεχώς. Περιμένει με ανυπομονησία το βραδινό τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων όπου Ειδήμονες” ξεστομίζουν ό,τι «γουστάρουν» ατεκμηρίωτα, άλλοι τα σερβίρουν ανεξακρίβωτα και το κοινό τα καταπίνει αμάσητα. Δέχεται  η κοινωνία μας αλλεπάλληλα χτυπήματα από το 2010,το έτος της μεγάλης καταστροφής. Μια κοινωνία  που οδηγήθηκε στο Γολγοθά  και έτσι να  να μετασχηματιστεί σε κάτι ξένο βλέπουμε  έντονα τα συμπτώματα της αλλοτρίωσης, τα συμπτώματα της διαφθοράς, της απάθειας και της αδράνειας, της έκπτωσης από αξίες όπως και η απώλεια εννοιών, αξιών και ιδανικών, όπως η  εντιμότητα, η λεβεντιά, το φιλότιμο, ο πατριωτισμός και η προσήλωση στο σωστό και το δίκαιο.

Σε κάθε περίπτωση  τα πολιτικά θέματα πρέπει να λύνονται στις αίθουσες του δημόσιου διαλόγου  και όχι των δικαστηρίων. Θέλει όμως μεγάλη τόλμη για να σταματήσει το κακό . Μια αρετή που επίσης φαντάζει σήμερα  δυσεύρετη. Όπως έγραφε «προφητικά» το 1967, ο φιλόσοφος Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος: «Οι Έλληνες είναι άλλως τε, χρεωμένοι από την ιστορίαν, η οποία κρατάει τα βιβλία της ζωής και του θανάτου των λαών, να επιτύχουν πλήρην κάθαρσιν της ( …) μεγάλης τραγωδίας της ζωής των».

«θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»

Α.Κάλβος

«ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ ΚΟΥΡΟΠΑΤΚΙΝ». ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ

 

«ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ ΚΟΥΡΟΠΑΤΚΙΝ». ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ 

Ο Κουροπάτκιν ήταν ο στρατηγός του Ρωσικού στρατού στον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο το 1904,διοικητής των ρωσικών δυνάμεων στη Μαντζουρία και ηττήθηκε από τους Ιάπωνες στο Μούκδεν. Σε αυτόν απευθυνόταν ο Αθηναίος δημοσιογράφος με το περίφημο πρωτοσέλιδο άρθρο του με τον τίτλο «δεξιότερα Κουροπάτκιν».

 Οι Έλληνες και εκείνης  της εποχής που είχαν βεβαίως άποψη για τις κινήσεις του ρωσικού στρατού (!), σύστηναν να κινηθεί δεξιότερα για να αποφύγει τους ελιγμούς των Ιαπώνων που τελικά κέρδισαν κατά κράτος Η  φράση «δεξιότερα Κουροπάτκιν», έμεινε μνημείο της αργόσχολης και εκ του μακρόθεν κριτικής, χωρίς στοιχεία και σοβαρότητα. Έτσι  ακούμε βαθυστόχαστες μελέτες και αναλύσεις που αφορούν τα εθνικά μας θέματα και δείχνουν πόσο επικίνδυνο είναι να συζητούμε δίκην καφενείου ζητήματα ,όπως:  «Τα Σκόπια είναι 20 λεπτά δουλειά. Αν αποφασίσει μια ίλη τεθωρακισμένων να περάσει μέσα θα φτάσει στην άλλη πλευρά των Σκοπίων. Θα φτάσει στη Σερβία»

Κατ’ αρχήν δεν αποφασίζει καμμιά «ίλη τεθωρακισμένων» μόνη της(εκτός κι αν έχουμε εκτροπή από την συνταγματική τάξη) ,αποφασίζει κατά το Σύνταγμα η συντεταγμένη Πολιτεία και τότε έχουμε ΠΟΛΕΜΟ.Η Ελλάδα δεν είναι τριτοκοσμική Χώρα είναι Χώρα που διαθέτει σοβαρότητα, συμμετέχει σε συλλογικά όργανα είναι Χώρα της Ειρήνης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ούτε απειλεί ούτε απειλείται και ότι έχει αποδείξει ότι γνωρίζει να υπερασπίζεται τα σύνορα της. Είναι γεγονός ακόμη ότι αντιμετώπισε την κρίση με το θέμα του ονόματος ,σ’ όλα αυτά τα χρόνια με διάλογο και όχι με εμφυλιοπολεμικές κορώνες. Είμαστε η πιο ασφαλής χώρα της περιοχής που σέβεται το διεθνές δίκαιο και τους κανόνες καλής γειτονίας. Το ζήτημα πήρε την σημερινή του διάσταση μετά την συμφωνία των Πρεσπών που οδήγησε στις παραπάνω «κορώνες» δηλαδή συζητήσεις που  είναι εξαιρετικά επικίνδυνες και  εκτός πραγματικότητας. Πολλές φορές πολλά λέγονται στη δημόσια συζήτηση και  με άλλη διάσταση, αλλά αλλιώς αποδίδονται και μάλιστα σε βάρος της Χώρας μας, της οποίας τα συμφέροντα πλήττονται μ’ αυτό τον τρόπο .

Από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Ευρώπη, από ένα συνεχές θέατρο πολέμων, πέρασε σε μία φάση μακράς διάρκειας ειρήνης. Η ανθρωπότητα δεν ξαναμπήκε σε άλλη περιπέτεια ενός παγκόσμιου ή περιφερειακού πολέμου. Δεν εξαλείφθηκαν όμως οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις το αντίθετο μάλιστα, ζήσαμε την τραγωδία του 1974. Μπορεί, όμως, κάποιος να ισχυριστεί ότι υπήρξε πρόοδος, αφού αποφευχθήκαν οι μεγάλοι και ιδιαίτερα καταστροφικοί πόλεμοι. Μία νέα μορφή σταθερότητας επικράτησε για αρκετά χρόνια. Η Χώρα μας πέρασε πάνω από εξήντα συνεχή χρόνια περίοδο διαρκούς  ειρήνης, πράγμα πρωτοφανές στην Ιστορία της. Αυτή η ειρήνη είναι πολύτιμο ζήτημα και ο ακρογωνιαίος λίθος της ευημερίας του Τόπου. Κάθε συζήτηση που θα δημιουργεί ζητήματα και θα δίνει αφορμές είναι απερίφραστα καταδικαστέα ακόμα κι αν υπάρχουν ζητήματα. Διαθέτουμε τις αξίες που χρειαζόμαστε: την Ειρήνη, τον Αλληλοσεβασμό, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αρκεί να τα μετατρέψουμε σε κοινό όραμα και σε συλλογική δράση μεσα στο μεγάλο μας σπίτι την δημοκρατική Ευρώπη.  

«Ο πόλεμος είναι παντού και πάντα ένα έγκλημα, όσο αναγκαίος κι αν είναι, όσες αιτίες κι αν βρίσκουμε για να τον κάνουμε.» Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Σιγή βαθειά....

Σιγή βαθειά....

Για την Παιδεία και την Δικαιοσύνη.

«Εάν δε το άλας μωρανθή εν τίνι αλισθήσεται;»

Τελικά οι Έλληνες, σαν να ξυπνήσαμε ξαφνικά από ένα δυνατό τράνταγμα, “συζητούμε” για την Παιδεία και την αναθεώρηση του άρθρου 16 Σ. Για τις ελλείψεις της, τα λάθη της, τον προσανατολισμό της. Καθώς είμαστε παγιδευμένοι από μια καταναλωτική κοινωνία που τελικά πτώχευσε , οι ανάγκες μας, ατομικές και συλλογικές, ούτε έχουν κορεσμό, ούτε ήνιοχούνται. Έτσι, καταντήσαμε να βλέπουμε τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια σαν εργοστάσια που έχουνε αποστολή να προετοιμάζουν τα όργανα της παραγωγής. Στραγγίσαμε τη ζωή από το μεταφυσικό της νόημα και ο παραλογισμός νέκρωσε τις ψυχές μας κι έκαμε τούς ανθρώπους απλά όργανα παραγωγής και κατανάλωσης. Οι καιροί αλλάζουν κι η Ιστορία προχωρεί αγκομαχώντας. Όμως η τιμή ,η Αξιοπρέπεια του ανθρώπου, η Ελευθερία του δηλαδή, είναι αμετάθετος, ριζικός καημός καθενός που έχει την αξίωση να νιώθει πώς είναι άνθρωπος και να τον βλέπουν, και να τον σέβονται .

Η ψυχή της Παιδείας είναι η Γλώσσα, η ζωντανή γλώσσα του λαού μας. Κι αυτή βρίσκεται σε θανάσιμη εμπλοκή . Είναι αξιοθρήνητο φαινόμενο ν' ακούμε επίσημους κι ανεπίσημους λόγους και πανηγυρικούς εκφράσεις που δεν τιμούν την Ιστορία αυτού του Τόπου. Είναι ανεκδιήγητη η εκφορά το λόγου στα ΜΜΕ και όχι μόνον.

Τελικά είναι ντροπή κάποιοι δάσκαλοι να πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο για μια” καρέκλα” ευκαιρίας και να σιωπούν γιαυτό το εθνικό μας κατάντημα για το οποίο διαχρονικά διαπράττεται το έγκλημα. Είναι ντροπή να μην γίνεται καμμιά γνωστή συζήτηση στα συλλογικά τους όργανα στα Πνευματικά μας Ιδρύματα για την Συνταγματική Αναθεώρηση και ειδικά για τα θέματα Παιδείας και Δικαιοσύνης . Δεν άκουσα κανένα Πνευματικό Ίδρυμα να ερωτάται από την Πολιτεία αλλά και μόνο του εκφέρει την γνώμη του για ενα τόσο σοβαρό ζήτημα . Κρίμα. Μια ακόμη φορά δεν άκουσα και τα Δικαστήρια με τις Ολομέλειες τους να παίρνουν θέσεις για την Συνταγματική Αναθεώρηση, όπως συνέβαινε πολλές φορές στο παρελθόν.

Κρίμα.....

“Τα σκολειά χτίστε” είπε ο Παλαμάς.

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ-ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Τέλος του χρόνου-

Τέλος εποχής ;

"Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,

όπου και να θολώνει ο νους σας

μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό

και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη",

έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης στο "Αξιον Εστί".

Είναι αλήθεια αναντίρρητη πως περάσαμε ακόμα έναν πολύ  δύσκολο χρόνο, γεμάτο προβλήματα και με μια συνεχή κίνηση του εκκρεμούς της ζώσας πραγματικότητας και μίαν ελπίδα να βγούμε ολοκληρωτικά από τον λαβύρινθο και ν ’απαλλαγούμε από τον Μινώταυρο της δημοσιονομικής κρίσης και των Μνημονίων, ενώ μάς συνθλίβουν οι εξωτερικές απειλές και πιέσεις.

Σε λίγες ώρες ανατέλλει το 2019 και οι ελπίδες μας θα ξαναφορτωθούν στις καρδιές μας και η καινούργια χρονιά θα μας φέρει πλούσιες εκλογικές μάχες .

Είναι η μόνη απάντηση οι εκλογές, που ο κυρίαρχος ΛΑΟΣ μπορεί να δώσει με το μοναδικό του όπλο την ψήφο του, στο εφιαλτικό του σήμερα και στην προσδοκία του για το αύριο. Αυτός ο λαός μας πρέπει και μπορεί ν’ αποφασίσει για την τύχη του και η απόφαση του θα σημαδέψει την πορεία του Έθνους. Αυτό είναι η Δημοκρατία, το μόνο Πολίτευμα.

Μα δεν πρέπει μέρες χαράς και ελπίδας να σημαδέψουμε την γραφή μας με την συνήθη για την εποχή μας εύκολη αντιπαράθεση, το σύνθημα μας είναι η καταλλαγή και η συναίνεση, αλλιώς “Άξια ων επράξατε απολαμβάνετε… .” Όχι είναι πράγματι δύσκολα τα πράγματα ,από παντού λυσσομανούν οι άνεμοι του πολέμου ,η Ευρώπη προσμένει με ανησυχία τις Ευρωεκλογές ,εμείς προσμένουμε αδικαιολόγητα χείρα βοηθείας στα μεγάλα μας προβλήματα, η κρίση παραμονεύει , αλλά παρ’ όλα αυτά ο Κόσμος το 2019 δεν θα είναι πια ο ίδιος ,μια εποχή τελείωσε οριστικά και ο καινούργιος χρόνος θα φέρει μια νέα Ανατολή, θα βρούμε, όπως ο Θησέας, επιτέλους τον «Μίτο της Αριάδνης».

Ζούμε δραματικές αλλαγές στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, τις οποίες θα αντιληφθούμε ίσως σε μερικά χρόνια στην πλήρη τους έκταση. Στην νέα εποχή πού έρχεται και δεν μπορεί να την σταματήσει κανείς , όπως δεν μπορεί να εμποδίσει το γεννοβόλημα της ιστορίας εμείς ζούμε πολλές φορές την ιδιότυπη απομόνωση της δικής μας "σφαίρας" από τα διεθνή δρώμενα και αυτό είναι εθνικό ολίσθημα. Για εμάς αυτά όλα είναι ίσως ακαδημαϊκά ζητήματα που αφορούν έναν άλλο πλανήτη. Ο κόσμος αλλάζει και αυτό σίγουρα θα επηρεάσει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Ίσως απλώς είναι νωρίς για να δούμε πώς ακριβώς . Υπάρχουν αρκετοί που δεν έχουν συνειδητοποιήσει την κοσμογονία που συντελείται Η ρήση του Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Ας προσέξουμε πολύ να συμμαζέψουμε το σπίτι μας για να μην ξαναδούμε “πτώχευση” και να έχουμε ιδιαίτερη περίσκεψη στην συζήτηση για τη θέση μας στην σημερινή κατάσταση πραγμάτων.

Το  θλιβερό εθνικό μας “επίτευγμα” μετά  το 1821 είναι η διχόνοια και οι εμφύλιες συγκρούσεις προϊόν και ξένων επεμβάσεων, αλλά και των δικών εγκληματικών λαθών.

Η έλλειψη εθνικής συνειδητοποίησης, η απομάκρυνση από αρχές και αξίες και την ιστορική μνήμη, αποδυναμώνουν μαζί με τον λαϊκισμό την άμυνα μας, ας δούμε τι έλεγε ο Παπαδιαμάντης: “ Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.”

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, στην εφημερίδα «Ακρόπολις» 122 χρόνια πριν...

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ;

Τότε που λέγαμε εμείς τα κάλαντα – Ωραίες αναμνήσεις για τους λίγο μεγαλύτερους

Τότε που λέγαμε με τον φίλο μου τον  Θανάση, τα κάλαντα

ΣΠΑΡΤΙΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

Παραμονή Χριστουγέννων.

Τα κάλαντα είναι, ίσως, μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων γιατί εκτός του γεγονότος ότι αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι των εορτών των Χριστουγέννων είναι το έθιμο που αφορά, όσο κανένα άλλο, τα παιδιά.

Γιατί όπως και να το κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς κάλαντα δεν γίνονται.

Ξύπνημα νωρίς. Ντυνόμασταν ζεστά, φοράγαμε τα σκουφάκια που μας είχε πλέξει η νόνα μας και αφού πίναμε γρήγορα γρήγορα το γάλα μας  πέρναμε το τρίγωνο μας και φεύγαμε για να πούμε τα κάλαντα. Θέλαμε να είμαστε από τους πρώτους που θα χτυπάγαμε την πόρτα. Ναι, κινδυνεύαμε να μην μας ανοίξουν πρωί πρωί, όμως αν θα ήμασταν εμείς που θα κάναμε το ποδαρικό και θα περνάμε επαξίως τον καλύτερο μπουναμά. Με τα κάλαντα εύχονται υγεία, χαρά, καλή σοδειά, και το σπίτι να ΄ναι στέρεο και γερό, για να στεγάζει την ευτυχία και την προκοπή των κατοικούντων. Τα κάλαντα εγώ τα τραγουδούσα καλά ,ο Θανάσης φάλτσος μουρμούριζε ,πάντως η σοδειά(η είσπραξη ) καλή.

"Εντω σπηλαίω τίκτεται, εν Βηθλεέμ τη πόλει..."

Οι χωριανοί μας καλοδέχονταν (γιος του δάσκαλου εγώ , γιος του Γραμματέα ο Θανάσης είχαμε "πρόσωπο") μόνο η κυρά Μαρία του καπετάν * δεν μας επέτρεψε να μπούμε στο σπίτι "μην της λερώσουμε το πάτωμα" από τις λάσπες που είχαμε στα παπούτσια μας. Γιατί και λάσπες είχαμε στους δρόμους του χωριού μας  και τα κεράσματα ήταν καλοδεχούμενα, καθώς οι δραχμούλες (το μοναδικό μας χαρτζιλίκι).

Στο μαγαζί του Αντρογιαννη του  Λορεντζατου μας ζητούσανε ( ο μακαρίτης ο Σπύρος ο ταχυδρόμος κλπ ) να τους πούμε τα κάλαντα ,αλλά ήταν όλοι τόσο μεθυσμένοι και δεν καταλαβαίναν τι λέγαμε ,αντί χρημάτων μας πρότειναν κρασάκι και μεζέ, πράγμα που δεν δεχθήκαμε αφού κάτι τέτοιο ήταν απολύτως αδιανόητο για δεκάχρονα την εποχή εκείνη ! Στα σπίτια λέγαμε μετά τα κάλαντα και τα ακόλουθα: "σ' αυτό το σπίτι προήρθαμε πέτρα να μην ραΐσει και ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει " και μετά " κοίταξα στον ουρανό κι είδα σταυρό στην μέση κι απ' όλα τα ονόματα το.... μου αρέσει " (λέγαμε το όνομα του οικοδεσπότη, που αν ήταν και ναυτικός η οικοδέσποινα έδινε μεγάλο φιλοδώρημα πχ πέντε δραχμές!)

Κι έπεφτε το χρήμα, ιδίως στα καπιτανόσπιτα.

Υπήρχαν και οι περίεργοι που δεν ήθελαν να τα "πούμε".

Πάντως αυτό δεν συνέβαινε με τους φτωχούς που καλοπλήρωναν ! Ο πιο κουβαρδάς ήταν ο μακαρίτης ο  παπά Διονύσης ο Γαρμπής, η νόνα μου (λόγω "θαυμασμού" στο βλαστάρι της οικογένειας) ,η σιόρα Κάτε η Πεταλούδη και η Ερασμία Μεσολωρά και η Αλίκη και άλλοι που τώρα δεν θυμάμαι .

Στο τέλος της μέρας, η μάνα μου με ερεύνησε επιμελώς και έτσι αναγκαστικώς της παρέδωσα και το τελευταίο φράγκο (που είχε απομείνει μετά την αγορά των βόλων από το μαγαζί του Λάμπρου του Διλαλου) που μπήκε στον κουμπαρά που θα άνοιγε την Πρωτοχρονιά.

Όταν ήμουνα παιδί θαύμαζα με τις ώρες τους μικρούς γυάλινους βόλους των παιδικών μας παιχνιδιών. Περιεργαζόμουν πάντα ένα καινούργιο βόλο στον ήλιο και απολάμβανα τα χρωματικά του παιχνιδίσματα. Πολύχρωμοι, με περίτεχνα εσωτερικά σχέδια που στα μάτια των παιδιών αποκτούσαν παραμυθένιες διαστάσεις.

Με αυτούς τους μικρούς πολύχρωμους βόλους, στους χωμάτινους δρόμους στήνονταν ομάδες, αγώνες, πολύωρα παιχνίδια και ενίοτε καυγάδες. Σημειώνεται ότι, οι βόλοι ήταν απαγορευμένο παίγνιο στο σχολείο την εποχή εκείνη στο χωριό μας και μόλις άνοιγαν τα σχολεία, ο δάσκαλος έκανε σωματική ερεύνα στους μαθητές και επέβαλε άμεση κατάσχεση με ξυλοδαρμό με βέργα ελιάς που έφερνε στον δάσκαλο ,ο Σπύρος ο Δρακόπουλος ο σημερινός επιχειρηματίας ψαράς, με την γνωστή ταβέρνα στον Κληματσιά.

Την ποιότητα της βέργας πρώτος εγώ δοκίμαζα αναγκαστικά για παραδειγματισμό στα πόδια μου , από τον δάσκαλο πατέρα μου!

«χρόνια πολλά να χαίρεστε πάντα ευτυχισμένοι

σωματικώς και ψυχικώς να είστε πλουτισμένοι»

ΑΝΤΩΝΗΣ Π ΑΡΓΥΡΟΣ