ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Ο πυρήνας της άσκησης κάθε εξουσίας και πολύ περισσότερο αυτής της πολιτικής που συμπλέκεται άμεσα με την καθημερινότητα κάθε πολίτη, είναι ασφαλώς η προσπάθεια για την αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων της κοινωνίας. Κάθε φωνή στο δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα της Κοινωνίας,  της Πόλης, είναι όχι απλά ευπρόσδεκτη, αλλά αναγκαία για την προώθηση λύσεων των προβλημάτων και για την άσκηση χρηστής διοίκησης, ανεξάρτητα από το βαθμό σύμπτωσης στις επί μέρους αναφορές που μπορεί να επιχειρεί κάποιος. Σε απόσταση αναπνοής από τις εκλογές και το σκηνικό στήνεται στους γνωστούς γνώριμους ρυθμούς. Με τις στροφές ν’ ανεβαίνουν συνεχώς. Η απαξίωση του δημόσιου διαλόγου  φαίνεται ν’ αποτελεί τον υπ’ αριθμό ένα βραχνά στην προσπάθεια άγρας ψήφων, που είναι και το ποθούμενο.

 Η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση φέρνει καθημερινά νέες εντάσεις, νέες αντιπαραθέσεις, η λάσπη έχει μπει στον ανεμιστήρα και η απειλή για την εθνική ενότητα είναι μέγιστη. Πολλοί αναζητούν, επιδιώκουν και προωθούν «αίμα στην αρένα», τους μονομάχους να αντιπαρατίθενται στα δικαστήρια, καθημερινές απειλές για φυλακίσεις και διώξεις ακούγονται και έτσι κάποιοι ανοήτως  πιστεύουν πώς θα απαντήσουν στα μεγάλα προβλήματα του Τόπου που η κρίση τα έφερε.

Ένα είναι βέβαιο  ότι τα προβλήματα της Χώρας δεν λύνονται με τη σκανδαλολογία ούτε με το πολιτικό λιντσάρισμα  .

Η αλήθεια είναι ποτέ κανένα πολιτικό πρόβλημα δεν λύθηκε ποτέ στα δικαστήρια, όπως σφαλερά νομίζουν μερικοί. Αντίθετα στα δικαστήρια θύτες και θύματα μπαίνουν στους λαβύρινθους του μιντιακού μινώταυρου και τελικά όλα τα ζητήματα καταλήγουν στην λήθη .

 Η πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση δεν λύνεται ούτε στις αίθουσες των δικαστηρίων, ούτε στα γραφεία των εισαγγελέων, εκτός της εξαιρετικής περίπτωσης που τα χτυπήματα είναι «κάτω από την ζώνη» και αφορούν τα ευαίσθητα δεδομένα της προσωπικής ζωής και της ιδιωτικής σφαίρας κάθε πολίτη, οπότε η καταφυγή στη δικαιοσύνη για να υπερασπιστεί κάποιος τα ατομικά του δικαιώματα είναι πλέον μονόδρομος για ένα δημόσιο ιδίως πρόσωπο.

 Η Χώρα μας έχει καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  πάνω από  360 περιπτώσεις καθυστέρησης απονομής της δικαιοσύνης,  σε όλα τα δικαστήρια, πολιτικά, ποινικά, διοικητικά. Υπάρχει υπόθεση, για την οποία καταδικασθήκαμε λόγω καθυστέρησης έκδοσης της απόφασης επί 27 ολόκληρα χρόνια. Έτσι η καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης ματαιώνει ή αποδυναμώνει  κάθε προσπάθεια τιμωρίας των υπαίτιων για το κατάντημα του τόπου για τους οποίους δεν μπορεί ομως να  τίθεται ζήτημα ατιμωρησίας. Φτάνει οι υποθέσεις να εκκαθαρίζονται άμεσα και μην γίνονται σημαίες εύκαιρης πολιτικής αντιπαράθεσης και τελικά η λήθη να σκεπάζει κάθε προσπάθεια κάθαρσης όπως και το αβέβαιο βήμα της υπό εξέλιξη συνταγματικής Αναθεωρήσεως.

Η Ελληνική  κοινωνία αλλοιώνεται συνεχώς. Περιμένει με ανυπομονησία το βραδινό τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων όπου Ειδήμονες” ξεστομίζουν ό,τι «γουστάρουν» ατεκμηρίωτα, άλλοι τα σερβίρουν ανεξακρίβωτα και το κοινό τα καταπίνει αμάσητα. Δέχεται  η κοινωνία μας αλλεπάλληλα χτυπήματα από το 2010,το έτος της μεγάλης καταστροφής. Μια κοινωνία  που οδηγήθηκε στο Γολγοθά  και έτσι να  να μετασχηματιστεί σε κάτι ξένο βλέπουμε  έντονα τα συμπτώματα της αλλοτρίωσης, τα συμπτώματα της διαφθοράς, της απάθειας και της αδράνειας, της έκπτωσης από αξίες όπως και η απώλεια εννοιών, αξιών και ιδανικών, όπως η  εντιμότητα, η λεβεντιά, το φιλότιμο, ο πατριωτισμός και η προσήλωση στο σωστό και το δίκαιο.

Σε κάθε περίπτωση  τα πολιτικά θέματα πρέπει να λύνονται στις αίθουσες του δημόσιου διαλόγου  και όχι των δικαστηρίων. Θέλει όμως μεγάλη τόλμη για να σταματήσει το κακό . Μια αρετή που επίσης φαντάζει σήμερα  δυσεύρετη. Όπως έγραφε «προφητικά» το 1967, ο φιλόσοφος Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος: «Οι Έλληνες είναι άλλως τε, χρεωμένοι από την ιστορίαν, η οποία κρατάει τα βιβλία της ζωής και του θανάτου των λαών, να επιτύχουν πλήρην κάθαρσιν της ( …) μεγάλης τραγωδίας της ζωής των».

«θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»

Α.Κάλβος

«ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ ΚΟΥΡΟΠΑΤΚΙΝ». ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ

 

«ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ ΚΟΥΡΟΠΑΤΚΙΝ». ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ 

Ο Κουροπάτκιν ήταν ο στρατηγός του Ρωσικού στρατού στον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο το 1904,διοικητής των ρωσικών δυνάμεων στη Μαντζουρία και ηττήθηκε από τους Ιάπωνες στο Μούκδεν. Σε αυτόν απευθυνόταν ο Αθηναίος δημοσιογράφος με το περίφημο πρωτοσέλιδο άρθρο του με τον τίτλο «δεξιότερα Κουροπάτκιν».

 Οι Έλληνες και εκείνης  της εποχής που είχαν βεβαίως άποψη για τις κινήσεις του ρωσικού στρατού (!), σύστηναν να κινηθεί δεξιότερα για να αποφύγει τους ελιγμούς των Ιαπώνων που τελικά κέρδισαν κατά κράτος Η  φράση «δεξιότερα Κουροπάτκιν», έμεινε μνημείο της αργόσχολης και εκ του μακρόθεν κριτικής, χωρίς στοιχεία και σοβαρότητα. Έτσι  ακούμε βαθυστόχαστες μελέτες και αναλύσεις που αφορούν τα εθνικά μας θέματα και δείχνουν πόσο επικίνδυνο είναι να συζητούμε δίκην καφενείου ζητήματα ,όπως:  «Τα Σκόπια είναι 20 λεπτά δουλειά. Αν αποφασίσει μια ίλη τεθωρακισμένων να περάσει μέσα θα φτάσει στην άλλη πλευρά των Σκοπίων. Θα φτάσει στη Σερβία»

Κατ’ αρχήν δεν αποφασίζει καμμιά «ίλη τεθωρακισμένων» μόνη της(εκτός κι αν έχουμε εκτροπή από την συνταγματική τάξη) ,αποφασίζει κατά το Σύνταγμα η συντεταγμένη Πολιτεία και τότε έχουμε ΠΟΛΕΜΟ.Η Ελλάδα δεν είναι τριτοκοσμική Χώρα είναι Χώρα που διαθέτει σοβαρότητα, συμμετέχει σε συλλογικά όργανα είναι Χώρα της Ειρήνης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ούτε απειλεί ούτε απειλείται και ότι έχει αποδείξει ότι γνωρίζει να υπερασπίζεται τα σύνορα της. Είναι γεγονός ακόμη ότι αντιμετώπισε την κρίση με το θέμα του ονόματος ,σ’ όλα αυτά τα χρόνια με διάλογο και όχι με εμφυλιοπολεμικές κορώνες. Είμαστε η πιο ασφαλής χώρα της περιοχής που σέβεται το διεθνές δίκαιο και τους κανόνες καλής γειτονίας. Το ζήτημα πήρε την σημερινή του διάσταση μετά την συμφωνία των Πρεσπών που οδήγησε στις παραπάνω «κορώνες» δηλαδή συζητήσεις που  είναι εξαιρετικά επικίνδυνες και  εκτός πραγματικότητας. Πολλές φορές πολλά λέγονται στη δημόσια συζήτηση και  με άλλη διάσταση, αλλά αλλιώς αποδίδονται και μάλιστα σε βάρος της Χώρας μας, της οποίας τα συμφέροντα πλήττονται μ’ αυτό τον τρόπο .

Από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Ευρώπη, από ένα συνεχές θέατρο πολέμων, πέρασε σε μία φάση μακράς διάρκειας ειρήνης. Η ανθρωπότητα δεν ξαναμπήκε σε άλλη περιπέτεια ενός παγκόσμιου ή περιφερειακού πολέμου. Δεν εξαλείφθηκαν όμως οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις το αντίθετο μάλιστα, ζήσαμε την τραγωδία του 1974. Μπορεί, όμως, κάποιος να ισχυριστεί ότι υπήρξε πρόοδος, αφού αποφευχθήκαν οι μεγάλοι και ιδιαίτερα καταστροφικοί πόλεμοι. Μία νέα μορφή σταθερότητας επικράτησε για αρκετά χρόνια. Η Χώρα μας πέρασε πάνω από εξήντα συνεχή χρόνια περίοδο διαρκούς  ειρήνης, πράγμα πρωτοφανές στην Ιστορία της. Αυτή η ειρήνη είναι πολύτιμο ζήτημα και ο ακρογωνιαίος λίθος της ευημερίας του Τόπου. Κάθε συζήτηση που θα δημιουργεί ζητήματα και θα δίνει αφορμές είναι απερίφραστα καταδικαστέα ακόμα κι αν υπάρχουν ζητήματα. Διαθέτουμε τις αξίες που χρειαζόμαστε: την Ειρήνη, τον Αλληλοσεβασμό, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αρκεί να τα μετατρέψουμε σε κοινό όραμα και σε συλλογική δράση μεσα στο μεγάλο μας σπίτι την δημοκρατική Ευρώπη.  

«Ο πόλεμος είναι παντού και πάντα ένα έγκλημα, όσο αναγκαίος κι αν είναι, όσες αιτίες κι αν βρίσκουμε για να τον κάνουμε.» Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Σιγή βαθειά....

Σιγή βαθειά....

Για την Παιδεία και την Δικαιοσύνη.

«Εάν δε το άλας μωρανθή εν τίνι αλισθήσεται;»

Τελικά οι Έλληνες, σαν να ξυπνήσαμε ξαφνικά από ένα δυνατό τράνταγμα, “συζητούμε” για την Παιδεία και την αναθεώρηση του άρθρου 16 Σ. Για τις ελλείψεις της, τα λάθη της, τον προσανατολισμό της. Καθώς είμαστε παγιδευμένοι από μια καταναλωτική κοινωνία που τελικά πτώχευσε , οι ανάγκες μας, ατομικές και συλλογικές, ούτε έχουν κορεσμό, ούτε ήνιοχούνται. Έτσι, καταντήσαμε να βλέπουμε τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια σαν εργοστάσια που έχουνε αποστολή να προετοιμάζουν τα όργανα της παραγωγής. Στραγγίσαμε τη ζωή από το μεταφυσικό της νόημα και ο παραλογισμός νέκρωσε τις ψυχές μας κι έκαμε τούς ανθρώπους απλά όργανα παραγωγής και κατανάλωσης. Οι καιροί αλλάζουν κι η Ιστορία προχωρεί αγκομαχώντας. Όμως η τιμή ,η Αξιοπρέπεια του ανθρώπου, η Ελευθερία του δηλαδή, είναι αμετάθετος, ριζικός καημός καθενός που έχει την αξίωση να νιώθει πώς είναι άνθρωπος και να τον βλέπουν, και να τον σέβονται .

Η ψυχή της Παιδείας είναι η Γλώσσα, η ζωντανή γλώσσα του λαού μας. Κι αυτή βρίσκεται σε θανάσιμη εμπλοκή . Είναι αξιοθρήνητο φαινόμενο ν' ακούμε επίσημους κι ανεπίσημους λόγους και πανηγυρικούς εκφράσεις που δεν τιμούν την Ιστορία αυτού του Τόπου. Είναι ανεκδιήγητη η εκφορά το λόγου στα ΜΜΕ και όχι μόνον.

Τελικά είναι ντροπή κάποιοι δάσκαλοι να πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο για μια” καρέκλα” ευκαιρίας και να σιωπούν γιαυτό το εθνικό μας κατάντημα για το οποίο διαχρονικά διαπράττεται το έγκλημα. Είναι ντροπή να μην γίνεται καμμιά γνωστή συζήτηση στα συλλογικά τους όργανα στα Πνευματικά μας Ιδρύματα για την Συνταγματική Αναθεώρηση και ειδικά για τα θέματα Παιδείας και Δικαιοσύνης . Δεν άκουσα κανένα Πνευματικό Ίδρυμα να ερωτάται από την Πολιτεία αλλά και μόνο του εκφέρει την γνώμη του για ενα τόσο σοβαρό ζήτημα . Κρίμα. Μια ακόμη φορά δεν άκουσα και τα Δικαστήρια με τις Ολομέλειες τους να παίρνουν θέσεις για την Συνταγματική Αναθεώρηση, όπως συνέβαινε πολλές φορές στο παρελθόν.

Κρίμα.....

“Τα σκολειά χτίστε” είπε ο Παλαμάς.

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ-ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Τέλος του χρόνου-

Τέλος εποχής ;

"Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,

όπου και να θολώνει ο νους σας

μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό

και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη",

έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης στο "Αξιον Εστί".

Είναι αλήθεια αναντίρρητη πως περάσαμε ακόμα έναν πολύ  δύσκολο χρόνο, γεμάτο προβλήματα και με μια συνεχή κίνηση του εκκρεμούς της ζώσας πραγματικότητας και μίαν ελπίδα να βγούμε ολοκληρωτικά από τον λαβύρινθο και ν ’απαλλαγούμε από τον Μινώταυρο της δημοσιονομικής κρίσης και των Μνημονίων, ενώ μάς συνθλίβουν οι εξωτερικές απειλές και πιέσεις.

Σε λίγες ώρες ανατέλλει το 2019 και οι ελπίδες μας θα ξαναφορτωθούν στις καρδιές μας και η καινούργια χρονιά θα μας φέρει πλούσιες εκλογικές μάχες .

Είναι η μόνη απάντηση οι εκλογές, που ο κυρίαρχος ΛΑΟΣ μπορεί να δώσει με το μοναδικό του όπλο την ψήφο του, στο εφιαλτικό του σήμερα και στην προσδοκία του για το αύριο. Αυτός ο λαός μας πρέπει και μπορεί ν’ αποφασίσει για την τύχη του και η απόφαση του θα σημαδέψει την πορεία του Έθνους. Αυτό είναι η Δημοκρατία, το μόνο Πολίτευμα.

Μα δεν πρέπει μέρες χαράς και ελπίδας να σημαδέψουμε την γραφή μας με την συνήθη για την εποχή μας εύκολη αντιπαράθεση, το σύνθημα μας είναι η καταλλαγή και η συναίνεση, αλλιώς “Άξια ων επράξατε απολαμβάνετε… .” Όχι είναι πράγματι δύσκολα τα πράγματα ,από παντού λυσσομανούν οι άνεμοι του πολέμου ,η Ευρώπη προσμένει με ανησυχία τις Ευρωεκλογές ,εμείς προσμένουμε αδικαιολόγητα χείρα βοηθείας στα μεγάλα μας προβλήματα, η κρίση παραμονεύει , αλλά παρ’ όλα αυτά ο Κόσμος το 2019 δεν θα είναι πια ο ίδιος ,μια εποχή τελείωσε οριστικά και ο καινούργιος χρόνος θα φέρει μια νέα Ανατολή, θα βρούμε, όπως ο Θησέας, επιτέλους τον «Μίτο της Αριάδνης».

Ζούμε δραματικές αλλαγές στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, τις οποίες θα αντιληφθούμε ίσως σε μερικά χρόνια στην πλήρη τους έκταση. Στην νέα εποχή πού έρχεται και δεν μπορεί να την σταματήσει κανείς , όπως δεν μπορεί να εμποδίσει το γεννοβόλημα της ιστορίας εμείς ζούμε πολλές φορές την ιδιότυπη απομόνωση της δικής μας "σφαίρας" από τα διεθνή δρώμενα και αυτό είναι εθνικό ολίσθημα. Για εμάς αυτά όλα είναι ίσως ακαδημαϊκά ζητήματα που αφορούν έναν άλλο πλανήτη. Ο κόσμος αλλάζει και αυτό σίγουρα θα επηρεάσει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Ίσως απλώς είναι νωρίς για να δούμε πώς ακριβώς . Υπάρχουν αρκετοί που δεν έχουν συνειδητοποιήσει την κοσμογονία που συντελείται Η ρήση του Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Ας προσέξουμε πολύ να συμμαζέψουμε το σπίτι μας για να μην ξαναδούμε “πτώχευση” και να έχουμε ιδιαίτερη περίσκεψη στην συζήτηση για τη θέση μας στην σημερινή κατάσταση πραγμάτων.

Το  θλιβερό εθνικό μας “επίτευγμα” μετά  το 1821 είναι η διχόνοια και οι εμφύλιες συγκρούσεις προϊόν και ξένων επεμβάσεων, αλλά και των δικών εγκληματικών λαθών.

Η έλλειψη εθνικής συνειδητοποίησης, η απομάκρυνση από αρχές και αξίες και την ιστορική μνήμη, αποδυναμώνουν μαζί με τον λαϊκισμό την άμυνα μας, ας δούμε τι έλεγε ο Παπαδιαμάντης: “ Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.”

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, στην εφημερίδα «Ακρόπολις» 122 χρόνια πριν...

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ;

Τότε που λέγαμε εμείς τα κάλαντα – Ωραίες αναμνήσεις για τους λίγο μεγαλύτερους

Τότε που λέγαμε με τον φίλο μου τον  Θανάση, τα κάλαντα

ΣΠΑΡΤΙΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

Παραμονή Χριστουγέννων.

Τα κάλαντα είναι, ίσως, μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων γιατί εκτός του γεγονότος ότι αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι των εορτών των Χριστουγέννων είναι το έθιμο που αφορά, όσο κανένα άλλο, τα παιδιά.

Γιατί όπως και να το κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς κάλαντα δεν γίνονται.

Ξύπνημα νωρίς. Ντυνόμασταν ζεστά, φοράγαμε τα σκουφάκια που μας είχε πλέξει η νόνα μας και αφού πίναμε γρήγορα γρήγορα το γάλα μας  πέρναμε το τρίγωνο μας και φεύγαμε για να πούμε τα κάλαντα. Θέλαμε να είμαστε από τους πρώτους που θα χτυπάγαμε την πόρτα. Ναι, κινδυνεύαμε να μην μας ανοίξουν πρωί πρωί, όμως αν θα ήμασταν εμείς που θα κάναμε το ποδαρικό και θα περνάμε επαξίως τον καλύτερο μπουναμά. Με τα κάλαντα εύχονται υγεία, χαρά, καλή σοδειά, και το σπίτι να ΄ναι στέρεο και γερό, για να στεγάζει την ευτυχία και την προκοπή των κατοικούντων. Τα κάλαντα εγώ τα τραγουδούσα καλά ,ο Θανάσης φάλτσος μουρμούριζε ,πάντως η σοδειά(η είσπραξη ) καλή.

"Εντω σπηλαίω τίκτεται, εν Βηθλεέμ τη πόλει..."

Οι χωριανοί μας καλοδέχονταν (γιος του δάσκαλου εγώ , γιος του Γραμματέα ο Θανάσης είχαμε "πρόσωπο") μόνο η κυρά Μαρία του καπετάν * δεν μας επέτρεψε να μπούμε στο σπίτι "μην της λερώσουμε το πάτωμα" από τις λάσπες που είχαμε στα παπούτσια μας. Γιατί και λάσπες είχαμε στους δρόμους του χωριού μας  και τα κεράσματα ήταν καλοδεχούμενα, καθώς οι δραχμούλες (το μοναδικό μας χαρτζιλίκι).

Στο μαγαζί του Αντρογιαννη του  Λορεντζατου μας ζητούσανε ( ο μακαρίτης ο Σπύρος ο ταχυδρόμος κλπ ) να τους πούμε τα κάλαντα ,αλλά ήταν όλοι τόσο μεθυσμένοι και δεν καταλαβαίναν τι λέγαμε ,αντί χρημάτων μας πρότειναν κρασάκι και μεζέ, πράγμα που δεν δεχθήκαμε αφού κάτι τέτοιο ήταν απολύτως αδιανόητο για δεκάχρονα την εποχή εκείνη ! Στα σπίτια λέγαμε μετά τα κάλαντα και τα ακόλουθα: "σ' αυτό το σπίτι προήρθαμε πέτρα να μην ραΐσει και ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει " και μετά " κοίταξα στον ουρανό κι είδα σταυρό στην μέση κι απ' όλα τα ονόματα το.... μου αρέσει " (λέγαμε το όνομα του οικοδεσπότη, που αν ήταν και ναυτικός η οικοδέσποινα έδινε μεγάλο φιλοδώρημα πχ πέντε δραχμές!)

Κι έπεφτε το χρήμα, ιδίως στα καπιτανόσπιτα.

Υπήρχαν και οι περίεργοι που δεν ήθελαν να τα "πούμε".

Πάντως αυτό δεν συνέβαινε με τους φτωχούς που καλοπλήρωναν ! Ο πιο κουβαρδάς ήταν ο μακαρίτης ο  παπά Διονύσης ο Γαρμπής, η νόνα μου (λόγω "θαυμασμού" στο βλαστάρι της οικογένειας) ,η σιόρα Κάτε η Πεταλούδη και η Ερασμία Μεσολωρά και η Αλίκη και άλλοι που τώρα δεν θυμάμαι .

Στο τέλος της μέρας, η μάνα μου με ερεύνησε επιμελώς και έτσι αναγκαστικώς της παρέδωσα και το τελευταίο φράγκο (που είχε απομείνει μετά την αγορά των βόλων από το μαγαζί του Λάμπρου του Διλαλου) που μπήκε στον κουμπαρά που θα άνοιγε την Πρωτοχρονιά.

Όταν ήμουνα παιδί θαύμαζα με τις ώρες τους μικρούς γυάλινους βόλους των παιδικών μας παιχνιδιών. Περιεργαζόμουν πάντα ένα καινούργιο βόλο στον ήλιο και απολάμβανα τα χρωματικά του παιχνιδίσματα. Πολύχρωμοι, με περίτεχνα εσωτερικά σχέδια που στα μάτια των παιδιών αποκτούσαν παραμυθένιες διαστάσεις.

Με αυτούς τους μικρούς πολύχρωμους βόλους, στους χωμάτινους δρόμους στήνονταν ομάδες, αγώνες, πολύωρα παιχνίδια και ενίοτε καυγάδες. Σημειώνεται ότι, οι βόλοι ήταν απαγορευμένο παίγνιο στο σχολείο την εποχή εκείνη στο χωριό μας και μόλις άνοιγαν τα σχολεία, ο δάσκαλος έκανε σωματική ερεύνα στους μαθητές και επέβαλε άμεση κατάσχεση με ξυλοδαρμό με βέργα ελιάς που έφερνε στον δάσκαλο ,ο Σπύρος ο Δρακόπουλος ο σημερινός επιχειρηματίας ψαράς, με την γνωστή ταβέρνα στον Κληματσιά.

Την ποιότητα της βέργας πρώτος εγώ δοκίμαζα αναγκαστικά για παραδειγματισμό στα πόδια μου , από τον δάσκαλο πατέρα μου!

«χρόνια πολλά να χαίρεστε πάντα ευτυχισμένοι

σωματικώς και ψυχικώς να είστε πλουτισμένοι»

ΑΝΤΩΝΗΣ Π ΑΡΓΥΡΟΣ

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Αριθμός 2615/2018 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 7 Δεκεμβρίου 2018, με την εξής σύνθεση: Αικ. Σακελλαροπούλου, Πρόεδρος, Δ. Σκαλτσούνης, Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Ι. Μαντζουράνης, Αικ. Χριστοφορίδου(εισηγήτρια), Δ. Αλεξανδρής, Π. Ευστρατίου, Γ. Ποταμιάς, Ε. Αντωνόπουλος, Γ. Τσιμέκας, Π. Καρλή, Μ. Παπαδοπούλου, Ά. Καλογεροπούλου, Ό. Ζύγουρα, Β. Ραφτοπούλου, Κ. Κουσούλης, Θ. Αραβάνης, Τ. Κόμβου, Π. Μπραΐμη, Α.-Μ. Παπαδημητρίου, Χρ. Ντουχάνης, Δ. Εμμανουηλίδης, Ό. Παπαδοπούλου, Μ. Σωτηροπούλου, Ι. Σύμπλης, Α. Γαλενιανού-Χαλκιαδάκη, Α. Μίντζια, Χρ. Σιταρά, Σύμβουλοι, Σ. Κωνσταντίνου, Δ. Τομαράς, Π. Χαλιούλιας, Πάρεδροι. Από τους ανωτέρω οι Σύμβουλοι Ι. Σύμπλης και Α. Γαλενιανού-Χαλκιαδάκη, καθώς και ο Πάρεδρος Δ. Τομαράς μετέχουν ως αναπληρωματικά μέλη, σύμφωνα με το άρθρο 26 παρ. 2 του ν. 3719/2008 

 ΠΕΡΙΛΗΨΗ : . οι προσβαλλόμενη πράξεις( η από 17 Ιουνίου 2018 συμφωνία των Πρέσπων καο η 16.10.2018 αποφάση του Υπουργού Εξωτερικών «Συγκρότηση του Ελληνικού Τμήματος της Μεικτής Διεπιστημονικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων (ΜΔΕΕ) Ελλάδας-πΓΔΜ για ιστορικά, αρχαιολογικά και εκπαιδευτικά θέματα») είναι πράξεις διαχειρίσεως της πολιτικής εξουσίας στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και συνδέονται ευθέως με τη διαχείριση των διεθνών σχέσεων της Χώρας. Ως εκ τούτου, έχουν κυβερνητικό χαρακτήρα, μη υποκείμενες στον ακυρωτικό έλεγχο του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 45 παρ. 5 του π.δ. 18/1989 

 Δικηγόροι: Ειρήνη Μαρούπα ,Χρήστος Παπασωτηρίου ,Ευσταθία Τσαούση ΝΣΚ, Γεωργία Παπαδάκη ΝΣΚ,

. …………………. Με την αίτηση αυτή οι αιτούσες επιδιώκουν να ακυρωθεί η από 17.6.2018 διοικητική πράξη υπογραφής από τον Υπουργό Εξωτερικών της «Τελικής Συμφωνίας για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817 (1993) και 845 (1993), τη λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 και την εδραίωση Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης μεταξύ των μερών» και κάθε άλλη, αμέσως ή εμμέσως, συναφής προγενέστερη ή μεταγενέστερη πράξη ή παράλειψη, καθώς και πράξη εκτελέσεως. ……. 

3. Επειδή, η αόριστη ως άνω μνεία στο δικόγραφο της κρινόμενης αιτήσεως ως συμπροσβαλλόμενης και «κάθε άλλης, αμέσως ή εμμέσως, συναφούς προγενεστέρας ή μεταγενεστέρας πράξεως ή παραλείψεως, καθώς και πράξεως εκτελέσεως» δεν υποχρεώνει το Δικαστήριο να ερευνήσει την υπόθεση από την άποψη αυτή, ενώ η προσβολή με το δικόγραφο πρόσθετων λόγων της από 16.10.2018 αποφάσεως του Υπουργού Εξωτερικών «Συγκρότηση του Ελληνικού Τμήματος της Μεικτής Διεπιστημονικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων (ΜΔΕΕ) Ελλάδας-πΓΔΜ για ιστορικά, αρχαιολογικά και εκπαιδευτικά θέματα» είναι απαράδεκτη, προεχόντως λόγω ανεπίτρεπτης διεύρυνσης του αντικειμένου της δίκης. Τούτο δε, ανεξαρτήτως αν αυτή αποτελεί ή όχι πράξη συναφή με τις αρχικώς προσβαλλόμενες (ΣτΕ 1164, 1166/2018 Ολ.).

 4. Επειδή, οι αιτούντες …. δεν νομιμοποίησαν τον υπογράφοντα το δικόγραφο δικηγόρο … συνεπώς, η αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. 5. Επειδή, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, μετά τη διάλυση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, η πρώην Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας ζήτησε να ενταχθεί στον ΟΗΕ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Από την ελληνική κυβέρνηση εκφράσθηκαν αντιρρήσεις σχετικά με την ονομασία αυτή. Με την απόφαση 817 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, αφού ελήφθη υπόψη η διαφωνία που προέκυψε σε σχέση με το όνομα του υπό ένταξη κράτους, προτάθηκε στη Γενική Συνέλευση να γίνει αποδεκτή η αίτηση ένταξης στα Ηνωμένα Έθνη του εν λόγω κράτους, αναφερομένου προσωρινά και για όλους τους σκοπούς εντός του ΟΗΕ ως «Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» [πΓΔΜ], μέχρι την οριστική διευθέτηση του ζητήματος της ονομασίας. Με την απόφαση 845 (1993), το Συμβούλιο Ασφαλείας προέτρεψε τις δύο πλευρές να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους για ταχεία διευθέτηση του ζητήματος. Στο πλαίσιο αυτό, στις 13 Σεπτεμβρίου 1995 υπεγράφη στη Νέα Υόρκη από τους Υπουργούς Εξωτερικών των δύο κρατών Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 13 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, σύμφωνα με το άρθρο 23 αυτής. Με τη συμφωνία αυτή επιβεβαιώθηκαν τα υπάρχοντα διεθνή σύνορα μεταξύ των δύο κρατών ως διαρκή και απαραβίαστα (άρθρο 2), απαγορεύθηκε η χρήση του συμβόλου του ήλιου της Βεργίνας στη σημαία της πΓΔΜ (άρθρο 7 παρ. 2, σε συνδυασμό με την συνημμένη στο κείμενο της συμφωνίας από 13 Σεπτεμβρίου 1995 επιστολή του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας), συμφωνήθηκε η συνέχιση των διαπραγματεύσεων σχετικά με την ονομασία του κράτους της πΓΔΜ (άρθρο 5) και ανέλαβε η Ελληνική Δημοκρατία να μην αντιταχθεί σε αίτηση εισδοχής ή στη συμμετοχή της πΓΔΜ ως μέλους σε διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς στους οποίους η Ελληνική Δημοκρατία είναι μέλος, εκτός εάν -και στο μέτρο που- η πΓΔΜ πρόκειται να αναφέρεται στους οργανισμούς αυτούς με άλλο όνομα από το ορισθέν στην 817 (1993) απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (άρθρο 11 παρ. 1). Τέλος, τα μέρη συμφώνησαν ότι η εξελισσόμενη οικονομική ανάπτυξη της πΓΔΜ θα πρέπει να υποστηριχθεί μέσω της διεθνούς συνεργασίας, όσο το δυνατόν περισσότερο μέσω στενής σχέσης της πΓΔΜ με τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση (άρθρο 11 παρ. 2). Στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού της Συνθήκης του Βόρειου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ) στις 2 και 3 Απριλίου 2008 στο Βουκουρέστι, η Ελληνική Κυβέρνηση δεν συναίνεσε στην υποψηφιότητα της πΓΔΜ, γεγονός που κρίθηκε αντίθετο προς το άρθρο 11 παρ. 1 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (απόφαση της 5.12.2011). 6. Επειδή, στις 17 Ιουνίου 2018 υπεγράφη στις Πρέσπες από τους Υπουργούς Εξωτερικών των δύο κρατών κείμενο «Τελική[ς] Συμφωνία[ς] για την επίλυση των διαφορών οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 817 (1993) και 845 (1993), τη λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 και την εδραίωση στρατηγικής εταιρικής σχέσης μεταξύ των μερών». Με τη συμφωνία αυτή ορίζεται ως επίσημο όνομα του δεύτερου μέρους το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», εν συντομία δε «Βόρεια Μακεδονία», ως ιθαγένεια η «Μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» και ως γλώσσα η «Μακεδονική Γλώσσα» (άρθρο 1 παρ. 3), επιβεβαιώνεται δε το υφιστάμενο κοινό σύνορο ως ισχυρό και απαραβίαστο διεθνές σύνορο (άρθρο 3). Για τη θέση σε ισχύ της συμφωνίας, αποφασίστηκε να ακολουθηθούν ορισμένα στάδια, πρώτα από το δεύτερο μέρος (κύρωση της συμφωνίας από το κοινοβούλιο, ενημέρωση της Ελληνικής Δημοκρατίας, δημοψήφισμα, εφόσον τούτο αποφασιστεί, συνταγματικές τροποποιήσεις μέχρι το τέλος του 2018, ενημέρωση της Ελληνικής Δημοκρατίας επί όλων των ανωτέρω) και στη συνέχεια από την Ελληνική Δημοκρατία (κύρωση της συμφωνίας) [άρθρο 1 παρ. 

4]. Τα μέρη μετά την ολοκλήρωση των εσωτερικών τους διαδικασιών οφείλουν να ενημερώσουν σχετικά το ένα το άλλο γραπτώς εντός δύο εβδομάδων (άρθρο 20 παρ. 3). Η συμφωνία τίθεται σε ισχύ κατά την ημερομηνία λήψεως της τελευταίας γνωστοποίησης από το οικείο μέρος (άρθρο 20 παρ. 3). Στο άρθρο 20 παρ. 4 προβλέπονται τα εξής: Το άρθρο 8 παρ. 5 θα εφαρμόζεται προσωρινά, ενόσω εκκρεμεί η θέση σε ισχύ της παρούσας Συμφωνίας. Εάν η Συμφωνία δεν τεθεί σε ισχύ, αυτή, στο σύνολό της και ως προς τις διατάξεις της ξεχωριστά, δεν θα έχει περαιτέρω ισχύ ή εφαρμογή, προσωρινή ή άλλη, και δεν θα δεσμεύει οποιοδήποτε από τα μέρη με οποιονδήποτε τρόπο. Στο εν λόγω άρθρο 8 παρ. 5 προβλέπεται η συγκρότηση Κοινής Διεπιστημονικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων προκειμένου να εξεταστούν και να αναθεωρηθούν, εφόσον θεωρηθεί κατάλληλο, σχολικά εγχειρίδια και βοηθητικό σχολικό υλικό. Τέλος, αναφορικά με τις διαδικασίες ένταξης του δεύτερου μέρους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, η Ελληνική Δημοκρατία ανέλαβε, με τη λήψη της γνωστοποίησης της κύρωσης της συμφωνίας από το κοινοβούλιο του δεύτερου μέρους, να γνωστοποιήσει αφενός στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της ΕΕ αφετέρου στον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ ότι υποστηρίζει την έναρξη ενταξιακών στην ΕΕ διαπραγματεύσεων και την πρόσκληση ένταξης του δεύτερου μέρους στο ΝΑΤΟ, αντίστοιχα, επιφυλασσόμενη να φέρει προς κύρωση το Πρωτόκολλο για την ένταξη του δεύτερου μέρους στο ΝΑΤΟ μετά την ολοκλήρωση και των συνταγματικών τροποποιήσεων στο Σύνταγμα του δεύτερου μέρους (άρθρο 2 παρ. 4). 

 7. Επειδή, υπό τα δεδομένα αυτά, οι προσβαλλόμενες πράξεις συνιστούν καθεαυτές πράξεις διαχειρίσεως της πολιτικής εξουσίας στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και συνδέονται ευθέως με τη διαχείριση των διεθνών σχέσεων της Χώρας. Ως εκ τούτου, έχουν κυβερνητικό χαρακτήρα, μη υποκείμενες στον ακυρωτικό έλεγχο του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 45 παρ. 5 του π.δ. 18/1989. Η κατά τα ανωτέρω δε μη υπαγωγή των κυβερνητικών πράξεων σε δικαστικό έλεγχο, που αφορά σε ελάχιστες κατηγορίες πράξεων, προσδιοριζόμενες, άλλωστε, εκάστοτε από το ίδιο το δικαστήριο, δεν τελεί υπό την αρνητική προϋπόθεση της ελλείψεως αντανακλαστικών συνεπειών από την εφαρμογή των πράξεων αυτών στην άσκηση ατομικών δικαιωμάτων. Οι πράξεις αυτές μπορούν να έχουν, όπως κάθε πράξη, επίπτωση σε συνταγματικώς προστατευόμενα ατομικά δικαιώματα ή σε πολιτικά δικαιώματα. Η μη υπαγωγή τους σε δικαστικό έλεγχο υπαγορεύεται και δικαιολογείται μόνον από τη φύση τους, δεν συναρτάται δε με τις τυχόν επιπτώσεις και συνέπειές τους και δεν συνδέεται με την βαρύτητα καθεμιάς απ’ αυτές. Εξ άλλου, η μη υπαγωγή των πράξεων αυτών σε ευθύ ακυρωτικό έλεγχο ούτε συνεπάγεται την αποδέσμευση του οργάνου που τις εκδίδει από την υποχρέωση τηρήσεως των οικείων συνταγματικών διατάξεων ούτε αποκλείει την ανόρθωση ενδεχόμενων δυσμενών επιπτώσεών τους σε ιδιώτες κατά τρόπους και διαδικασίες που, κατά περίπτωση, προβλέπονται από την έννομη τάξη. Έχει απλώς την έννοια ότι, για τους προεκτεθέντες λόγους, οι πράξεις αυτές δεν υπόκεινται στον συγκεκριμένο έλεγχο. Το γεγονός δε της, υπό τις ως άνω συνθήκες, αδυναμίας ακυρωτικού ελέγχου των εν λόγω πράξεων δεν προσκρούει στις διατάξεις που κατοχυρώνουν το δικαίωμα πλήρους και αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, δεδομένου ότι το δικαίωμα αυτό δεν είναι απόλυτο, αλλά υπόκειται και σε περιορισμούς, μεταξύ των οποίων και οι εν προκειμένω κρίσιμοι, δηλαδή εκείνοι που δικαιολογούνται από τον νόμιμο σκοπό του σεβασμού των κανόνων του διεθνούς δικαίου [ΣτΕ 22/2007 Ολ. σκ. 6, 3669/2006 Ολ. σκ. 6, 1209/2014 σκ. 5-6, 1393-5/2004, ΕΔΔΑ (Μείζων Σύνθεση) απόφαση της 14.12.2006, Markovic και άλλοι κατά Ιταλίας, αριθμός προσφυγής 1398/03, ΕΔΔΑ απόφαση επί του παραδεκτού – décision – της 16.4.2009, Βλαστός κατά Ελλάδας, αριθμός προσφυγής 28803/07, απόφασή του επί του παραδεκτού - décision – της 12.12.2002, Καλογεροπούλου και λοιποί κατά Ελλάδας (αριθμός προσφυγής 59021/00)]. Συνεπώς, τα περί του αντιθέτου προβαλλόμενα ως προς τη φύση των προσβαλλόμενων πράξεων, καθώς και ως προς την αντισυνταγματικότητα της διατάξεως του άρθρου 45 παρ. 5 του π.δ. 18/1989 και την αντίθεσή της προς το άρθρο 6 παρ. 1 της Ε.Σ.Δ.Α. είναι απορριπτέα ως αβάσιμα. Κατά τη γνώμη όμως του Συμβούλου Γ. Ποταμιά, η έννοια των κυβερνητικών πράξεων αποτελούσε κατάλοιπο του πρώιμου σταδίου του δικαστικού ελέγχου της διοικητικής δράσεως και συνεπαγόμενη αδυναμία του ακυρωτικού δικαστού να ελέγξει τη συμφωνία ορισμένου εμπειρικώς διαμορφωμένου καταλόγου διοικητικών πράξεων προς τον νόμο και το Σύνταγμα δεν δύναται να θεωρηθεί υφιστάμενη υπό την πλήρη ισχύ του συνταγματικού κράτους δικαίου θεμέλιο του οποίου είναι η αρχή της νομιμότητας της διοικήσεως και ο ακυρωτικός έλεγχος των πράξεών της. Τούτο άλλωστε προκύπτει και εκ του συνδυασμού των συνταγματικών διατάξεων των άρθρων 20 παρ. 1, 82 παρ. 1, 87 παρ. 2 και 95 παρ. 1 του Συντάγματος, επί τη βάσει των οποίων δεν καταλείπεται στη διοίκηση στάδιο αυθαιρέτου δράσεως ούτε παρέχεται στον δικαστή ευχέρεια όπως, αυτοπεριοριζόμενος, απέχει του ελέγχου πράξεων, τις οποίες ήθελε χαρακτηρίσει κυβερνητικές. Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη πράξη αποτελεί μία συμφωνία που υπεγράφη από τους Υπουργούς Εξωτερικών των δύο κρατών σχετικά με την Τελική Συμφωνία για την επίλυση των διαφορών, οι οποίες περιγράφονται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για τη λήξη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995. Όπως προκύπτει, μεταξύ άλλων, από το άρθρο 1 παρ. 2 της Συμφωνίας τα μέρη αναγνωρίζουν ως δεσμευτικό το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που διεξήχθησαν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Σε συνέχεια αυτών των διαπραγματεύσεων έχουν γίνει αμοιβαίως αποδεκτά και συμφωνήθηκαν, μεταξύ άλλων, α) ότι το επίσημο όνομα του δευτέρου μέρους θα είναι «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» και θα χρησιμοποιείται erga omnes, β) η ιθαγένεια του δευτέρου μέρους θα είναι «μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας», γ) η επίσημη γλώσσα του δευτέρου μέρους θα είναι η «μακεδονική γλώσσα». Περαιτέρω, στο άρθρο 2 παρ. 4 γίνεται αναφορά στις διαδικασίες ενσωμάτωσης του δευτέρου μέρους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ). Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της Συμφωνίας της 17 Ιουνίου 2018 τα μέρη θέλησαν μέσω αυτής και πριν κυρωθεί με νόμο από την ελληνική Βουλή να έχει έννομες συνέπειες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Εν όψει του περιεχομένου της επίδικης συμφωνίας, σύμφωνα με το άρθρο 18 της Συνθήκης της Βιέννης (ν.δ. 402/1974, ΦΕΚ Α΄ 141), με τις δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν με την επίδικη συμφωνία όλα τα όργανα της ελληνικής πολιτείας οφείλουν να απέχουν από ενέργειες οι οποίες αντιβαίνουν στο περιεχόμενο της συμφωνίας. Με τα ως άνω δεδομένα, η προσβαλλόμενη πράξη υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο ως εκτελεστή διοικητική πράξη κατ’ άρθρα 20 παρ. 1 και 95 παρ. 1 του Συντάγματος και άρθρο 45 παρ. 1 του π.δ. 18/1989. 8. Επειδή, κατόπιν τούτου, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Απορρίπτει την κρινόμενη αίτηση. ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Όμοια και 2616/2018 Απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ.-

ΣΠΑΡΤΙΑ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ 22/11/2018 ΜΕΓΑΡΟ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ-ΕΚΠΑ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ-ΣΙΝΑ ΩΡΑ 6ΜΜ