ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ ΕΠΙ ΚΑΤΟΧΗΣ

 ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ  ΕΠΙ ΚΑΤΟΧΗΣ 

Ο ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΡΧΙΣΕ….

 

«ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ» ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ»

Ο ΑΥΤΟΣ  Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΡΧΙΣΕ….

 

Η Τουρκία ανεβάζει τους τόνους και την προκλητικότητα σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο και η Ελλάδα αναζητά διεθνείς συμμαχίες, ενώ δείχνει αποφασισμένη να πολεμήσει. Αποστρατιωτικοποίηση των νησιών σε συνδυασμό με αμφισβήτηση της κυριαρχίας τους είναι η αιχμή του δόρατος για την Άγκυρα. Μετά από περίπου μία δεκαετία η Ρωσία επιστρέφει δυναμικά και αυτή  στο προσκήνιο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου επιδιώκοντας την διάλυση του ΝΑΤΟ  ,ενώ η αναβάθμιση της βάσης της Σούδας δίνει νέα δυναμική στην Αμερικανική παρουσία στην περιοχή.  Η Τουρκία εφαρμόζοντας μια πολυεπίπεδη στρατηγική  προσπαθεί να  καταφέρει να αποκτήσει σημαντικό στρατιωτικό πλεονέκτημα στην περιοχή έναντι των υπολοίπων κρατών (Αίγυπτος, Ισραήλ, Κύπρος, Ελλάδα) και να καταστεί ο μόνος στρατηγικός παίχτης στην Ανατολική Μεσόγειο αγνοώντας επιδεικτικά τα συμφέροντα και των Υπερδυνάμεων και της Ε.Ε στη περιοχή. Ο συνδυασμός της στρατηγικής της «Μη Πρόσβασης / Άρνησης Περιοχής (Anti Access I Area Denial)» με την ανάπτυξη σύγχρονων οπλικών συστημάτων(S-400) σε επιλεγμένες τοποθεσίες έχει δημιουργήσει μια εντελώς νέα κατάσταση στην Α. Μεσόγειο. Παράλληλα  δείχνει η Τουρκία σε κάθε περίπτωση ότι αδιαφορεί για τις αρνητικές αποφάσεις των διεθνών οργανισμών που καταδικάζουν την επιθετικότητα της, ακόμα κι από τον ΟΗΕ(περίπτωση Βαρωσίων). Η Τουρκία μέσα από την απόφαση ανοίγματος της παραλίας των Βαρωσίων στοχεύει, πολύ πέραν από τη στήριξη του εκλεκτού της στις «εκλογές», στην αλλαγή της βάσης των συνομιλιών στο Κυπριακό. Η ανακοίνωση που έγινε στην Άγκυρα αποτελεί μια κίνηση τακτικής από πλευράς Τουρκίας που θέλει να καθορίσει ένα νέο πλαίσιο ενόψει εξελίξεων στο Κυπριακό. Η τακτική της Τουρκίας κινείται σε δύο επίπεδα. Από τη μια πλευρά η Άγκυρα δια του ίδιου του Ταγίπ Ερντογάν επιτίθεται εμμέσως πλην σαφώς στις Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης ότι χρησιμοποιούν την Ελλάδα για να αναχαιτίσουν τις τουρκικές βλέψεις στην περιοχή και από την άλλη μεριά η Άγκυρα οξύνει τη ρητορεία της και τις απειλές της κατά της Ελλάδας. Η Τουρκική  ηγεσία, θεωρούσε και θεωρεί την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο ως περιφέρειά τους, και προνομιακό χώρο εθνικών συμφερόντων της χώρας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Τούρκοι ζητούν μέχρι και αλλαγή του ονόματος του «Αιγαίου». Ζητούν να λέγεται η «Θάλασσα των Νήσων» ή «Δυτική Ανατολία».  Ο Τούρκος πρόεδρος καταλόγισε στην Ελλάδα ότι ενοχλείται από την παρουσία της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο τονίζοντας ότι η Τουρκία δεν θα υποχωρήσει με τίποτα σε Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, και ότι η Άγκυρα δεν θα δεχθεί λύση που να αγνοεί, όπως είπε, τους Τουρκοκύπριους. Δια στόματος του υπουργού Άμυνας Χουλουσί Ακάρ αμφισβήτησε ακόμη και την ελληνική κυριαρχία σε νησιά του Αιγαίου, χωρίς – προς το παρόν – να τα κατονομάσει. Το 1974 η Κύπρος ήταν άοπλη μετά την απόσυρση  κατ’ απαίτηση των Τούρκων της ελληνικής μεραρχίας από τη χούντα το 1967.Το 1974 την κατέλαβαν άοπλη.  Τα ελληνικά νησιά είναι πάνοπλα και καμμιά Ελληνική κυβέρνηση δεν θα κάνει το ίδιο σφάλμα . Τα ζητήματα δε που  θέλουν να  ανοίξουν στο πλαίσιο μιας διαπραγμάτευσης, ανακύπτουν από τη διαμόρφωση του σχεδίου της "Γαλάζιας Πατρίδας" και του νέο-οθωμανικού εθνικισμού, δηλαδή μιας ηγεμονικής Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, περιστοιχισμένη από κράτη ανύπαρκτης ή μειωμένης κυριαρχίας τύπου «ουδέτερης Φιλανδίας». Οι απανωτές τουρκικές NAVTEX και οι έρευνες στην ανατολική Μεσόγειο είναι η κορυφή του παγόβουνου στον σχεδιασμό της Τουρκίας και την στάση της απέναντι στην Ελλάδα, θέλοντας να αναθεωρήσει την Συνθήκη της Λωζάννης και να επιβάλει την «Γαλάζια Πατρίδα». Οι τουρκικές NAVTEX και οι έρευνες στην ανατολική Μεσόγειο εντάσσονται στην Τουρκική  ναυτική στρατηγική της «Μη Πρόσβασης Περιοχής (Anti Access / Area Denia) « που προέρχεται από αντίστοιχο ναυτικό δόγμα της πρώην ΕΣΔΔ. Η απάντηση που δόθηκε από την Ελλάδα στην κρίση είναι η ανάπτυξη ναυτικών δυνάμεων ώστε να εμποδισθεί αποτελεσματικά η Τουρκική στρατηγική. Η έγκαιρη ανάπτυξη του ελληνικού στόλου και η τοποθέτησή του σε καίρια σημεία τόσο στο Αιγαίο όσο και στην ανοιχτή θάλασσα στη Ν.Α Μεσόγειο, κατάφερε όχι μόνο να μπλοκάρει τους τουρκικούς σχεδιασμούς, αλλά και να καταδείξει την ελληνική ισχύ αλλά και ευελιξία σε μία κατάσταση από την οποία το μόνο που έλλειπε για να χαρακτηριστεί «θερμή», ήταν το πάτημα της σκανδάλης. Τα ελληνικά υποβρύχια, καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης, όχι μόνο παρέμειναν «κρυμμένα» από τους τούρκους, αλλά η θέση τους αποτέλεσε και έναν άλυτο γρίφο .

Συμπερασματικά η Τουρκία έχει αναδείξει τη στρατηγική φθοράς που ακολουθεί πιστά η Άγκυρα στοχεύοντας να προκαλέσει κόπωση στις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, να διαβάσει τις στρατηγικές αντίδρασης της Ελλάδας  και να εξαναγκάσει την ΕΕ να εμπλακεί σε μακροχρόνια πολιτική κατευνασμού με αποτέλεσμα να περιορίσει αναπόφευκτα τη στήριξη που παρέχει σε Ελλάδα και Κύπρο. Απώτερος στόχος του Ταγίπ Ερντογάν είναι να επιβάλλει την  στρατηγική του του πλήρους ελέγχου της περιοχής , εμπιστευόμενος και στηριζόμενος στη στρατιωτική και κυρίως την αεροναυτική του ισχύ. Η πρόοδος στον έλεγχο αυτών των περιοχών γίνεται με ταχύτερα βήματα εν όψει και της διεθνούς συγκυρίας.

Εάν θέλεις ειρήνη, παρασκευάσου για πόλεμο (Si vis pacem, para bellum)

 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΚΟΥΦΑΚΗ ΚΑΤΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

https://drive.google.com/file/d/1k8FWBY1otYPVdX91xbDFjVWPELAgxxdD/view?usp=sharing
 https://drive.google.com/file/d/1k8FWBY1otYPVdX91xbDFjVWPELAgxxdD/view?usp=sharing

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΕΣ…

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΕΣ…

Πέθανε η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ, που αποτέλεσε μία ιστορική φυσιογνωμία για τις ΗΠΑ, έχοντας διοριστεί από το 1993 ως δικαστής στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Η Γκίνσμπεργκ ήταν διάσημη νομικός που πάλεψε όλη της τη ζωή για τα πολιτικά δικαιώματα, με έμφαση στα δικαιώματα των γυναικών και των μαύρων, πετυχαίνοντας την αλλαγή πολλών σημαντικών νομοθεσιών που βρίσκονται σε ισχύ μέχρι και σήμερα.To Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είχε μετατραπεί σε προπύργιο των Ρεπουμπλικανών, μετά και το διορισμό του Μπρετ Κάβανο από τον Ντόναλντ Τραμπ. Η ουσιαστική φωνή αντίστασης ήταν η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ γνωστής με το προσωνύμιο «Notorious RBG». Παρ’ όλα τα προβλήματά υγείας της, η Γκίνσμπεργκ δεν είχε  απουσιάσει από καμία συνεδρίαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το τελευταίο διάστημα είχε αναδειχθεί σε ίνδαλμα των προοδευτικών Αμερικανών.

Αλήθεια και στην Ελληνική δικαστική ιστορία υπάρχουν δικαστές  που με το κύρος, την επιστημοσύνη, το ήθος και την παρρησία τους στάθηκαν και στέκονται φάροι και ελπίδα της Κοινωνίας. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ ενδεικτικά  στους αείμνηστους: Πρόεδρο του ΣτΕ Μιχάλη Στασινόπουλο και πρώτο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, στον Εισαγγελέα του ΑΠ Ε. Κρουσταλλάκη , στον Προέδρο του ΑΠ Στέφανο Ματθία, στον Κ. Ρακτιβάν ο οποίος  υπήρξε ο οργανωτής, ο πρωτεργάτης και ο πρώτος πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στις 29 Μαΐου 1968, τριάντα δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί όλων των βαθμών της τακτικής δικαιοσύνης απολύονται από τη δικτατορία Είκοσι τρεις από αυτούς προσφεύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας με αιτήσεις ακυρώσεως κατά των απολύσεών τους. Πρώτη εκδικάζεται η αίτηση ακυρώσεως του Αντωνίου Φλώρου, αρεοπαγίτη και τέως προέδρου της Ενώσεως Ελλήνων Δικαστών και Εισαγγελέων. Η απόφαση είναι απορριπτική στην υπόθεση αυτή (ΟλΣτΕ 503/1969). Λίγους μήνες αργότερα, οι αιτήσεις είκοσι ενός απολυμένων δικαστών και εισαγγελέων γίνονται όλες δεκτές (ΟλΣτΕ 1811-1831), παρά το νομολογιακό προηγούμενο της υποθέσεως Αντωνίου Φλώρου. Στις 26 Ιουνίου 1969 δημοσιεύεται το διάταγμα «αποδοχής» της μηδέποτε υποβληθείσης γραπτώς παραιτήσεως του προέδρου ΣτΕ Μιχαήλ Στασινόπουλου (ΦΕΚ Γ’ 197/26.6.1969). Στη συνέχεια, παραιτούνται ο αντιπροέδρος Διον. Καρβελλάς και επτά σύμβουλοι, οι Γ. Δ. Σπυρόπουλος, Γ. Μαραγκόπουλος, Χ. Παναγιωτόπουλος, Διον. Τσιμαράτος, Όθων Κυριακός, Νικ. Μπουρόπουλος και Γ. Αγγελίδης. Ο σύμβουλος Αγγ. Ιατρίδης  εξαναγκάζεται σε παραίτηση.

Ο δικαστής πρέπει πρώτα απ’ όλα να ζει μετέχει και αντιλαμβάνεται την δύσκολη καθημερινότητα της κοινωνίας και πρέπει να διακρίνεται για την νομική κατάρτιση, το ήθος, η αμεροληψία του. Ο δικαστής δεν είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος, αλλ’ ασκεί ένα ύψιστο λειτούργημα, από την καλή λειτουργία του οποίου εξαρτάται εν πολλοίς και η εύρυθμη  λειτουργία της Δικαιοσύνης και εντεύθεν της δημοκρατίας και η κοινωνική ευρυθμία. Δεν μπορούμε να λησμονούμε όμως ότι ο δικαστής  είναι «άνθρωπος» που δέχεται πιέσεις τόσον από την καθημερινότητα που ζει ως μέλος της κοινωνίας αλλά και από την έμμεση και σπανίως άμεση προσπάθεια των ισχυρών να «ελέγξουν» και να «καθοδηγήσουν» ενίοτε την σκέψη του. Οι περισσότεροι πολίτες όμως δεν ασχολούνται με τα μεγάλα ζητήματα της Δικαιοσύνης, τις μεγάλες δίκες και τις πολιτικές αντιδικίες, ασχολούνται με την αδυναμία να βρουν το δίκιο τους στην καθημερινότητα όγω πολλών παραγόντων. Ας σκεφτούμε την επαχθέστατη θέση των εργαζομένων και συνταξιούχων στην εποχή μας . Είναι αναμφισβήτητο ότι η ποιότητα της απονομής της Ελληνικής  δικαιοσύνης είναι πολύ ψηλό επίπεδο εκεί που υπάρχει πρόβλημα είναι στην ταχύτητα. Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης είναι αναμφισβήτητη και  σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ανεξαρτησία έναντι της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτή κατοχυρώνεται στο ισχύον ελληνικό Σύνταγμα (άρθρα 87 και επόμενα) και διακρίνεται στην προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία.

Εδώ είναι το μεγαλείο της απονομής της Δικαιοσύνης. Έρχεται ο δικαστικός λειτουργός  και  αποφασίζει μόνο με βάση το νόμο και τη συνείδησή του.  

Η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ συνέχισε την παράδοση των έντιμων και αγωνιστών δικαστικών λειτουργών που παλεύουν στη ζωή τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΈΚΘΕΣΗ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

 ΈΚΘΕΣΗ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

Στην ενδιάμεση έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη, έκτασης περίπου 130 σελίδων, ο τομέας της Ελληνικής δικαιοσύνης χαρακτηρίζεται  για την αργή ταχύτητα απονομής της, του κόστους και την αναγκαιότητα βαθιάς αναδιάρθρωσής της για να καταστεί  σύγχρονη και αποτελεσματική. Η έκθεση επαναλαμβάνει κατά την γνώμη πολύχρονες διαπιστώσεις για την παθογένεια της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Το ζήτημα είναι αν μπορούν να ληφθούν μέτρα ώστε να προχωρήσει το σύστημα σε πιο αποδοτικό τρόπο απονομής της δικαιοσύνης. Κανένας επενδυτής δεν πρόκειται να μπει στον κόπο να επενδύσει τα χρήματά του όταν μια δικαστική διαφορά πολύ πιθανόν να του μπλοκάρει τα κεφάλαιά του για μεγάλο και ενίοτε απροσδιόριστο χρόνο. Μόνο τα τελευταία χρόνια ψηφίστηκαν, πάνω από  40  νόμοι για την επιτάχυνση απονομής της Δικαιοσύνης, αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε, αφού οι όποιες δικονομικές ρυθμίσεις δεν πλήττουν την ρίζα του προβλήματος. Η πολυνομία και η κακή νομοθέτηση  μας βασανίζει όλους  από το 2001 έως το 2016 θεσπίστηκαν 1.569 νόμοι, δηλαδή 100 νόμοι περίπου ανά έτος. Εντυπωσιακός είναι και ο αριθμός των Προεδρικών Διαταγμάτων, καθώς μέχρι το 2016 εκδόθηκαν 3.585, ενώ οι κανονιστικές και ατομικές διοικητικές πράξεις αγγίζουν τις 43.250. Σε διάστημα 50 μόλις μηνών, σε 4 από τους βασικότερους νόμους που εφαρμόστηκαν το 2014 (Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, κλπ) έγιναν 82 μεταβολές, προσθέτοντας ή καταργώντας ταυτόχρονα διατάξεις. Όσον αφορά στην απονομή δικαιοσύνης, οι εκκρεμείς αποφάσεις ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων ανέρχονταν σε 288.229 το καλοκαίρι του 2017, από 400.238 το 2013, και 306.918 το 2015.Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συνεχώς καταδικάζει την Ελλάδα για την κατάσταση αυτή, όμως τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο  εφιαλτικά στο ζήτημα αυτό καθημερινά. Ανεξάρτητα από τη Έκθεση πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα . Πριν απ’ όλα πρέπει να λειτουργήσει στο σύστημα του e-Justice (ψηφιοποίηση) σε όλες τις δικαστικές υπηρεσίες χωρίς καμμιά απολύτως εξαίρεση και να διασυνδεθεί ενιαία. Για να υπάρξει ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι ν’ αποκτήσουν άμεσα ψηφιακή υπογραφή. Η  ανυπαρξία συστήματος εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών στον δημόσιο τομέα πρέπει ν’ απασχολήσει άμεσα την Ελληνική Πολιτεία. Άξια αναφοράς είναι η θεσμοθέτηση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), που επιλαμβάνεται υποχρεωτικά των  φορολογικών διαφορών, προτού αυτές εισαχθούν στα Δικαστήρια με αποτέλεσμα κατά την πενταετία 2015-2019, μεταξύ 40.570 φορολογικών υποθέσεων, μόνο οι 8.450 να καταλήγουν στα Δικαστήρια. Είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς μπορεί να προχωρήσει το σύστημα εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών στον δημόσιο τομέα. Η έναρξη της διοικητικής διαδικασίας επιβολής της σχετικής διοικητικής κύρωσης αποτελεί λόγο αυτεπάγγελτης αναβολής ή αναστολής της σχετικής ποινικής διαδικασίας και αναστολής της παραγραφής του αντίστοιχου ποινικού αδικήματος, η οποία διαρκεί, κατά περίπτωση, μέχρι την οριστικοποίηση της διοικητικής πράξης επιβολής της κύρωσης του πολλαπλού τέλους ή, εφόσον έχει ασκηθεί προσφυγή κατά αυτής, μέχρι την σχετική αμετάκλητη απόφαση του διοικητικού δικαστηρίου, έτσι θα εισπραχθούν περισσότερα έσοδα από το Δημόσιο και θα ελαφρύνει η ποινική δικαιοσύνη από υποθέσεις που θα επιλυθούν δικαστικά και τούτο σε συμφωνία με την αρχή ne bis in idem. Μόνο το έτος 2019, εκδόθηκαν σχετικά 10.657 καταλογιστικές πράξεις και καταλογίστηκαν 245.552.299 ευρώ (πρόστιμα, πολλαπλά τέλη, δασμοί) ενώ, κατά τους υπολογισμούς της Διεύθυνσης Τελωνείων, το Ελληνικό Κράτος έχει ετήσιες απώλειες μόνον από τη λαθρεμπορία καυσίμων περίπου 3.000.000.000 ευρώ και τούτο μετα την νομολογία  του ΕΔΔΑ((βλ. απόφαση ΕΔΔΑ 30.4.2015 στην υπόθεση Καπετάνιος κλπ. κατά Ελλάδας και της 16.6.2009, Müller-Hartburg κατά Αυστρίας)και της Απόφασης 359/2020 της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας .  

Όλο και περισσότεροι  ομιλούν για τον μεγάλο ασθενή που επιβραδύνει ακόμη  και αναστέλλει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια διαχρονικά και αυτός είναι αποκλειστικά :η Δημόσια Διοίκηση. Δεν υπάρχει υπόθεση και δικαιοδοσία στην οποία εμπλέκεται το Δημόσιο σαν διάδικος που να μην εξαντληθούν από την πλευρά του  όλα τα ένδικα μέσα και τελικά να μην εφαρμοσθούν οι δικαστικές αποφάσεις. Το ΝΣΚ «συμβάλλει αποφασιστικά» σε κάθε προσπάθεια της Διοίκησης για την καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης, με την άσκηση παρελκυστικών και αβάσιμων ενδίκων μέσων ταλαιπωρίας του Έλληνα Πολίτη. Η εκπαίδευση των δικαστών στην ΕΣΔΙ είναι άριστη νομίζω ότι χρειάζεται περισσότερο εκσυγχρονισμό και επαφή με την ζώσα πραγματικότητα και όχι θεωρητικές συζητήσεις.

Η επιτάχυνση απονομής της δικαιοσύνης δεν αφορά μόνο τους επενδυτές που στο κάτω κάτω μπορούν να στραφούν και σε άλλες Χώρες πιο δελεαστικές, αφορούν κυρίως και προεχόντως τους Έλληνες Πολίτες που δικαιούνται κατά το Σύνταγμα δικαστικής προστασίας και αφορά το κύρος της ίδιας της Δικαιοσύνης.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕΝ ΑΣΤΕΙΥΟΝΤΑΙ

 

«Οι Έλληνες δεν αστειεύονται»

 

«Κανείς να μην εκπλαγεί εάν έρθουμε κάποια νύχτα ξαφνικά» αναφέρει σε ένα παραληρηματικό του άρθρο ο Τούρκος δημοσιογράφος Emin Şirin, λέγοντας ότι "σύντομα" η Τουρκία μπορεί να προχωρήσει σε επιχείρηση «σε κάποιο από τα νησιά  που έχει υπό κατάληψη η Ελλάδα."

Είναι σχεδόν καθημερινό, έντονο αποκρουστικό και απαράδεκτο αυτό που  συμβαίνει σε όλους τους τόνους από την γειτονική μας Χώρα. Η Άγκυρα θα προχωρήσει σε έρευνες ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια έχει προγραμματίσει στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτό είναι βέβαιο πλέον.

Η μία κρίση διαδέχεται την άλλη και απειλή συνεχής. Ακούω εύλογα  ν’ απορούν οι μη ειδικοί στα διεθνή θέματα και στα πολεμικά γυμνάσματα: δεν υπάρχει κανείς και τίποτε που μπορεί να σταματήσει αυτή την ξέφρενη απειλή; Μήπως ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ κανείς ; Κατ’ αρχήν ας είμαστε ευγνώμονες που είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής  Ένωσης γιατί αλλιώς τα χειρότερα θα είχαν συμβεί πολύ καιρό, ακόμα και όταν κανείς μα κανείς δεν μπορεί ν’ αναχαιτίσει αυτήν την βαρβαρότητα. Πέρα όμως από κάποιες δηλώσεις συμπαράστασης και απειλές κυρώσεων κατά προσώπων, η Τουρκία συνεχίζει ακάθεκτη να παραβιάζει την κυριαρχία ενός πλήρους κράτους-μέλους της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης. Η συμπεριφορά της Τουρκίας είναι να μειώσει την παρουσία της Ελλάδος στα δρώμενα στην Μεσόγειο και να γίνει ο κυρίαρχος στρατηγικός παίχτης στην περιοχή. Η επιθετική στάση αυτή είναι προπομπός δυσάρεστων εξελίξεων για το σύνολο της περιοχής. Η Κύπρος μας δίδει το στίγμα των μελλόντων να συμβούν.

Πρέπει να προετοιμασθούμε για τις εξελίξεις, χωρίς να αποκλείουμε τον διάλογο, όμως πρέπει να δούμε άμεσα την διεθνή  ενημέρωση για την απειλή και κυρίως να χαλυβδώσουμε την άμυνα μας.

Χρόνια τώρα προσπαθούμε να κερδίσουμε «χρόνο», φαίνεται όμως πως το ρολόι της ιστορίας τρέχει γρήγορα γι’ αυτό πρέπει να είμαστε έτοιμοι και αποφασισμένοι. Η Χώρα στάθηκε όρθια δυο φορές μέσα στον ίδιο χρόνο μία στον Έβρο και την άλλη στο Αιγαίο. Αυτό οφείλεται στην αποφασιστικότητα των παιδιών της και της ηγεσίας που είπε τα πράγματα με το όνομα τους.

Είναι γνωστό ότι είπε η Μέρκελ σε Ερντογάν: «Οι Έλληνες δεν αστειεύονται»

1.8.2020

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

 

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΡΑ

 

Η δικαιοσύνη χρειάζεται άμεση  ουσιαστική στήριξη…

«…Ο βασιλιάς Ξέρξης αναρωτιέται πώς μπορούν οι Έλληνες να αντισταθούν στον τεράστιο στρατό του.  Ένας Σπαρτιάτης που βρίσκεται κοντά του, του δίνει μία εκπληκτική απάντηση. Ο βασιλιάς ρωτά λοιπόν: «Πως θα μπορέσει να αντισταθεί αυτός ο μικρός λαός; Δεν έχουν έναν αρχηγό ο οποίος, όπως εγώ, μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να υπακούσουν χτυπώντας τους, χρησιμοποιώντας τη βία». Και ο Σπαρτιάτης απαντά: «Επειδή έχουν έναν αρχηγό τον οποίον τρέμουν ακόμη περισσότερο απ’ ότι τρέμουν εσένα οι υποτελείς σου. Ο Αρχηγός αυτός είναι ο Νόμος»[1]

Η κατάσταση  όμως που επικρατεί στην Δικαιοσύνη δεν είναι  καθόλου ευχάριστη και λόγω της καθυστέρησης απονομής της και λόγω των εγγενών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, παρά τον μόχθο των δικαστών .

Επιτέλους ακούστηκαν(;) οι φωνές της κοινωνίας για την βραδύτητα και  άρχισε συζήτηση για την αναθεώρηση ενός  αναποτελεσματικού δικονομικού  συστήματος που επικρατεί σε όλους τους κλάδους  απονομής της Δικαιοσύνης. Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας μας  οι  συνεχείς καταδίκες της για παραβιάσεις  των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της Δικαιοσύνης και ιδίως της Ποινικής.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν  βάσιμες ελπίδες για βελτίωση της καταστάσεως με  την διαμεσολάβηση, αλλά δεν αρκεί χρειάζονται δραστικά μέτρα και πρώτα υποστήριξη των λειτουργών της . Χωρίς την συνεργασία όλων και ιδίως των δικαστών και  δικηγόρων δεν μπορεί να προκύψει κάτι θετικό στην προσπάθεια.

Στο ζήτημα της εμπέδωσης της διαμεσολάβησης ως εργαλείου επιτάχυνσης απονομής της δικαιοσύνης, θεωρώ αναγκαίο να πρωτοστατήσουν οι δικηγόροι.

Βέβαια ούτε σκέψη υπάρχει  από την δημοσία διοίκηση να εφαρμόσει ένα τέτοιο ζήτημα στις δικές της αποζημιωτικές  διαφορές και να επιταχύνει έτσι την απονομή της δικαιοσύνης.

Όλο και περισσότεροι  ομιλούν για τον μεγάλο ασθενή που επιβραδύνει ακόμη  και αναστέλλει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια διαχρονικά και αυτός είναι αποκλειστικά :η Δημόσια Διοίκηση. Δεν υπάρχει υπόθεση και δικαιοδοσία στην οποία εμπλέκεται το Δημόσιο σαν διάδικος που να μην εξαντληθούν από την πλευρά του  όλα τα ένδικα μέσα και τελικά να μην εφαρμοσθούν οι δικαστικές αποφάσεις. Το ΝΣΚ «συμβάλλει αποφασιστικά» σε κάθε προσπάθεια της Διοίκησης για την καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης, με την άσκηση παρελκυστικών και αβάσιμων ενδίκων μέσων ταλαιπωρίας του Έλληνα Πολίτη.

Όλοι ανεξαιρέτως οι Υπουργοί της δικαιοσύνης εξαγγέλλουν την  ίδρυση της Δικαστικής Αστυνομίας. τον Δεκέμβριο του 2002 η Ολομέλεια της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου με εισήγηση του τότε Εισαγγελέα του ΑΠ ,αείμνηστου  Ευαγγέλου Κρουσταλάκη έκρινε ότι επιβάλλεται: «Η δημιουργία δικαστικής αστυνομίας. Σε αυτήν θα μετέχουν και άλλοι φορείς από κλάδους βασικών ειδικοτήτων (γραφολόγοι, μηχανικοί κ.λπ.), επιλεγόμενοι με κριτήρια δικαστικά και αδιάβλητα.» Η Κυρία Άννα Μπενάκη ως Υπουργός Δικαιοσύνης με εντολή του Κωσταντίνου Μητσοτάκη, με τον Ν 2145/1993 στο άρθρο 36 έκαμε το πρώτο βήμα για την δημιουργία Δικαστικής Αστυνομίας. Η διάταξη αυτή δεν εφαρμόσθηκε ποτέ επί 27 ολόκληρα χρόνια!!!!!  Το γεγονός αυτό και όλα τα παραπάνω αποτελούν βάναυση προσβολή στο  «Κράτος Δικαίου» που οφείλει να είναι η Χώρα μας  και έτσι δικαιώνεται ο Εμμανουήλ Ροΐδης «Εν Ελλάδι», είχε πει κάποτε, «ενός μόνον νόμου έχομεν χρείαν, του περί εφαρμογής των νόμων».

ΥΓ Είναι αδύνατη κάθε βελτίωση της κατάστασης  στην Δικαιοσύνης αν δεν αναβαθμισθεί το τρωθέν κύρος της, από τις καθημερινές επιθέσεις που δέχεται και αυτό είναι καθήκον όλων και προεχόντως της ιδίας.

3/8/2020

---

[1]Jacqueline De Romilly  της Γαλλικής Ακαδημίας. «Πόσο επίκαιρη είναι η Αθηναϊκή Δημοκρατία σήμερα ;». Εκδοτική Ερμής ΕΠΕ, 2009.