ΚΟΥΦΑΚΗ ΚΑΤΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

https://drive.google.com/file/d/1k8FWBY1otYPVdX91xbDFjVWPELAgxxdD/view?usp=sharing
 https://drive.google.com/file/d/1k8FWBY1otYPVdX91xbDFjVWPELAgxxdD/view?usp=sharing

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΕΣ…

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΕΣ…

Πέθανε η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ, που αποτέλεσε μία ιστορική φυσιογνωμία για τις ΗΠΑ, έχοντας διοριστεί από το 1993 ως δικαστής στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Η Γκίνσμπεργκ ήταν διάσημη νομικός που πάλεψε όλη της τη ζωή για τα πολιτικά δικαιώματα, με έμφαση στα δικαιώματα των γυναικών και των μαύρων, πετυχαίνοντας την αλλαγή πολλών σημαντικών νομοθεσιών που βρίσκονται σε ισχύ μέχρι και σήμερα.To Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είχε μετατραπεί σε προπύργιο των Ρεπουμπλικανών, μετά και το διορισμό του Μπρετ Κάβανο από τον Ντόναλντ Τραμπ. Η ουσιαστική φωνή αντίστασης ήταν η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ γνωστής με το προσωνύμιο «Notorious RBG». Παρ’ όλα τα προβλήματά υγείας της, η Γκίνσμπεργκ δεν είχε  απουσιάσει από καμία συνεδρίαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το τελευταίο διάστημα είχε αναδειχθεί σε ίνδαλμα των προοδευτικών Αμερικανών.

Αλήθεια και στην Ελληνική δικαστική ιστορία υπάρχουν δικαστές  που με το κύρος, την επιστημοσύνη, το ήθος και την παρρησία τους στάθηκαν και στέκονται φάροι και ελπίδα της Κοινωνίας. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ ενδεικτικά  στους αείμνηστους: Πρόεδρο του ΣτΕ Μιχάλη Στασινόπουλο και πρώτο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, στον Εισαγγελέα του ΑΠ Ε. Κρουσταλλάκη , στον Προέδρο του ΑΠ Στέφανο Ματθία, στον Κ. Ρακτιβάν ο οποίος  υπήρξε ο οργανωτής, ο πρωτεργάτης και ο πρώτος πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στις 29 Μαΐου 1968, τριάντα δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί όλων των βαθμών της τακτικής δικαιοσύνης απολύονται από τη δικτατορία Είκοσι τρεις από αυτούς προσφεύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας με αιτήσεις ακυρώσεως κατά των απολύσεών τους. Πρώτη εκδικάζεται η αίτηση ακυρώσεως του Αντωνίου Φλώρου, αρεοπαγίτη και τέως προέδρου της Ενώσεως Ελλήνων Δικαστών και Εισαγγελέων. Η απόφαση είναι απορριπτική στην υπόθεση αυτή (ΟλΣτΕ 503/1969). Λίγους μήνες αργότερα, οι αιτήσεις είκοσι ενός απολυμένων δικαστών και εισαγγελέων γίνονται όλες δεκτές (ΟλΣτΕ 1811-1831), παρά το νομολογιακό προηγούμενο της υποθέσεως Αντωνίου Φλώρου. Στις 26 Ιουνίου 1969 δημοσιεύεται το διάταγμα «αποδοχής» της μηδέποτε υποβληθείσης γραπτώς παραιτήσεως του προέδρου ΣτΕ Μιχαήλ Στασινόπουλου (ΦΕΚ Γ’ 197/26.6.1969). Στη συνέχεια, παραιτούνται ο αντιπροέδρος Διον. Καρβελλάς και επτά σύμβουλοι, οι Γ. Δ. Σπυρόπουλος, Γ. Μαραγκόπουλος, Χ. Παναγιωτόπουλος, Διον. Τσιμαράτος, Όθων Κυριακός, Νικ. Μπουρόπουλος και Γ. Αγγελίδης. Ο σύμβουλος Αγγ. Ιατρίδης  εξαναγκάζεται σε παραίτηση.

Ο δικαστής πρέπει πρώτα απ’ όλα να ζει μετέχει και αντιλαμβάνεται την δύσκολη καθημερινότητα της κοινωνίας και πρέπει να διακρίνεται για την νομική κατάρτιση, το ήθος, η αμεροληψία του. Ο δικαστής δεν είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος, αλλ’ ασκεί ένα ύψιστο λειτούργημα, από την καλή λειτουργία του οποίου εξαρτάται εν πολλοίς και η εύρυθμη  λειτουργία της Δικαιοσύνης και εντεύθεν της δημοκρατίας και η κοινωνική ευρυθμία. Δεν μπορούμε να λησμονούμε όμως ότι ο δικαστής  είναι «άνθρωπος» που δέχεται πιέσεις τόσον από την καθημερινότητα που ζει ως μέλος της κοινωνίας αλλά και από την έμμεση και σπανίως άμεση προσπάθεια των ισχυρών να «ελέγξουν» και να «καθοδηγήσουν» ενίοτε την σκέψη του. Οι περισσότεροι πολίτες όμως δεν ασχολούνται με τα μεγάλα ζητήματα της Δικαιοσύνης, τις μεγάλες δίκες και τις πολιτικές αντιδικίες, ασχολούνται με την αδυναμία να βρουν το δίκιο τους στην καθημερινότητα όγω πολλών παραγόντων. Ας σκεφτούμε την επαχθέστατη θέση των εργαζομένων και συνταξιούχων στην εποχή μας . Είναι αναμφισβήτητο ότι η ποιότητα της απονομής της Ελληνικής  δικαιοσύνης είναι πολύ ψηλό επίπεδο εκεί που υπάρχει πρόβλημα είναι στην ταχύτητα. Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης είναι αναμφισβήτητη και  σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ανεξαρτησία έναντι της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτή κατοχυρώνεται στο ισχύον ελληνικό Σύνταγμα (άρθρα 87 και επόμενα) και διακρίνεται στην προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία.

Εδώ είναι το μεγαλείο της απονομής της Δικαιοσύνης. Έρχεται ο δικαστικός λειτουργός  και  αποφασίζει μόνο με βάση το νόμο και τη συνείδησή του.  

Η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ συνέχισε την παράδοση των έντιμων και αγωνιστών δικαστικών λειτουργών που παλεύουν στη ζωή τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΈΚΘΕΣΗ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

 ΈΚΘΕΣΗ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

Στην ενδιάμεση έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη, έκτασης περίπου 130 σελίδων, ο τομέας της Ελληνικής δικαιοσύνης χαρακτηρίζεται  για την αργή ταχύτητα απονομής της, του κόστους και την αναγκαιότητα βαθιάς αναδιάρθρωσής της για να καταστεί  σύγχρονη και αποτελεσματική. Η έκθεση επαναλαμβάνει κατά την γνώμη πολύχρονες διαπιστώσεις για την παθογένεια της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Το ζήτημα είναι αν μπορούν να ληφθούν μέτρα ώστε να προχωρήσει το σύστημα σε πιο αποδοτικό τρόπο απονομής της δικαιοσύνης. Κανένας επενδυτής δεν πρόκειται να μπει στον κόπο να επενδύσει τα χρήματά του όταν μια δικαστική διαφορά πολύ πιθανόν να του μπλοκάρει τα κεφάλαιά του για μεγάλο και ενίοτε απροσδιόριστο χρόνο. Μόνο τα τελευταία χρόνια ψηφίστηκαν, πάνω από  40  νόμοι για την επιτάχυνση απονομής της Δικαιοσύνης, αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε, αφού οι όποιες δικονομικές ρυθμίσεις δεν πλήττουν την ρίζα του προβλήματος. Η πολυνομία και η κακή νομοθέτηση  μας βασανίζει όλους  από το 2001 έως το 2016 θεσπίστηκαν 1.569 νόμοι, δηλαδή 100 νόμοι περίπου ανά έτος. Εντυπωσιακός είναι και ο αριθμός των Προεδρικών Διαταγμάτων, καθώς μέχρι το 2016 εκδόθηκαν 3.585, ενώ οι κανονιστικές και ατομικές διοικητικές πράξεις αγγίζουν τις 43.250. Σε διάστημα 50 μόλις μηνών, σε 4 από τους βασικότερους νόμους που εφαρμόστηκαν το 2014 (Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, κλπ) έγιναν 82 μεταβολές, προσθέτοντας ή καταργώντας ταυτόχρονα διατάξεις. Όσον αφορά στην απονομή δικαιοσύνης, οι εκκρεμείς αποφάσεις ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων ανέρχονταν σε 288.229 το καλοκαίρι του 2017, από 400.238 το 2013, και 306.918 το 2015.Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συνεχώς καταδικάζει την Ελλάδα για την κατάσταση αυτή, όμως τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο  εφιαλτικά στο ζήτημα αυτό καθημερινά. Ανεξάρτητα από τη Έκθεση πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα . Πριν απ’ όλα πρέπει να λειτουργήσει στο σύστημα του e-Justice (ψηφιοποίηση) σε όλες τις δικαστικές υπηρεσίες χωρίς καμμιά απολύτως εξαίρεση και να διασυνδεθεί ενιαία. Για να υπάρξει ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι ν’ αποκτήσουν άμεσα ψηφιακή υπογραφή. Η  ανυπαρξία συστήματος εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών στον δημόσιο τομέα πρέπει ν’ απασχολήσει άμεσα την Ελληνική Πολιτεία. Άξια αναφοράς είναι η θεσμοθέτηση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), που επιλαμβάνεται υποχρεωτικά των  φορολογικών διαφορών, προτού αυτές εισαχθούν στα Δικαστήρια με αποτέλεσμα κατά την πενταετία 2015-2019, μεταξύ 40.570 φορολογικών υποθέσεων, μόνο οι 8.450 να καταλήγουν στα Δικαστήρια. Είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς μπορεί να προχωρήσει το σύστημα εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών στον δημόσιο τομέα. Η έναρξη της διοικητικής διαδικασίας επιβολής της σχετικής διοικητικής κύρωσης αποτελεί λόγο αυτεπάγγελτης αναβολής ή αναστολής της σχετικής ποινικής διαδικασίας και αναστολής της παραγραφής του αντίστοιχου ποινικού αδικήματος, η οποία διαρκεί, κατά περίπτωση, μέχρι την οριστικοποίηση της διοικητικής πράξης επιβολής της κύρωσης του πολλαπλού τέλους ή, εφόσον έχει ασκηθεί προσφυγή κατά αυτής, μέχρι την σχετική αμετάκλητη απόφαση του διοικητικού δικαστηρίου, έτσι θα εισπραχθούν περισσότερα έσοδα από το Δημόσιο και θα ελαφρύνει η ποινική δικαιοσύνη από υποθέσεις που θα επιλυθούν δικαστικά και τούτο σε συμφωνία με την αρχή ne bis in idem. Μόνο το έτος 2019, εκδόθηκαν σχετικά 10.657 καταλογιστικές πράξεις και καταλογίστηκαν 245.552.299 ευρώ (πρόστιμα, πολλαπλά τέλη, δασμοί) ενώ, κατά τους υπολογισμούς της Διεύθυνσης Τελωνείων, το Ελληνικό Κράτος έχει ετήσιες απώλειες μόνον από τη λαθρεμπορία καυσίμων περίπου 3.000.000.000 ευρώ και τούτο μετα την νομολογία  του ΕΔΔΑ((βλ. απόφαση ΕΔΔΑ 30.4.2015 στην υπόθεση Καπετάνιος κλπ. κατά Ελλάδας και της 16.6.2009, Müller-Hartburg κατά Αυστρίας)και της Απόφασης 359/2020 της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας .  

Όλο και περισσότεροι  ομιλούν για τον μεγάλο ασθενή που επιβραδύνει ακόμη  και αναστέλλει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια διαχρονικά και αυτός είναι αποκλειστικά :η Δημόσια Διοίκηση. Δεν υπάρχει υπόθεση και δικαιοδοσία στην οποία εμπλέκεται το Δημόσιο σαν διάδικος που να μην εξαντληθούν από την πλευρά του  όλα τα ένδικα μέσα και τελικά να μην εφαρμοσθούν οι δικαστικές αποφάσεις. Το ΝΣΚ «συμβάλλει αποφασιστικά» σε κάθε προσπάθεια της Διοίκησης για την καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης, με την άσκηση παρελκυστικών και αβάσιμων ενδίκων μέσων ταλαιπωρίας του Έλληνα Πολίτη. Η εκπαίδευση των δικαστών στην ΕΣΔΙ είναι άριστη νομίζω ότι χρειάζεται περισσότερο εκσυγχρονισμό και επαφή με την ζώσα πραγματικότητα και όχι θεωρητικές συζητήσεις.

Η επιτάχυνση απονομής της δικαιοσύνης δεν αφορά μόνο τους επενδυτές που στο κάτω κάτω μπορούν να στραφούν και σε άλλες Χώρες πιο δελεαστικές, αφορούν κυρίως και προεχόντως τους Έλληνες Πολίτες που δικαιούνται κατά το Σύνταγμα δικαστικής προστασίας και αφορά το κύρος της ίδιας της Δικαιοσύνης.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕΝ ΑΣΤΕΙΥΟΝΤΑΙ

 

«Οι Έλληνες δεν αστειεύονται»

 

«Κανείς να μην εκπλαγεί εάν έρθουμε κάποια νύχτα ξαφνικά» αναφέρει σε ένα παραληρηματικό του άρθρο ο Τούρκος δημοσιογράφος Emin Şirin, λέγοντας ότι "σύντομα" η Τουρκία μπορεί να προχωρήσει σε επιχείρηση «σε κάποιο από τα νησιά  που έχει υπό κατάληψη η Ελλάδα."

Είναι σχεδόν καθημερινό, έντονο αποκρουστικό και απαράδεκτο αυτό που  συμβαίνει σε όλους τους τόνους από την γειτονική μας Χώρα. Η Άγκυρα θα προχωρήσει σε έρευνες ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια έχει προγραμματίσει στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτό είναι βέβαιο πλέον.

Η μία κρίση διαδέχεται την άλλη και απειλή συνεχής. Ακούω εύλογα  ν’ απορούν οι μη ειδικοί στα διεθνή θέματα και στα πολεμικά γυμνάσματα: δεν υπάρχει κανείς και τίποτε που μπορεί να σταματήσει αυτή την ξέφρενη απειλή; Μήπως ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ κανείς ; Κατ’ αρχήν ας είμαστε ευγνώμονες που είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής  Ένωσης γιατί αλλιώς τα χειρότερα θα είχαν συμβεί πολύ καιρό, ακόμα και όταν κανείς μα κανείς δεν μπορεί ν’ αναχαιτίσει αυτήν την βαρβαρότητα. Πέρα όμως από κάποιες δηλώσεις συμπαράστασης και απειλές κυρώσεων κατά προσώπων, η Τουρκία συνεχίζει ακάθεκτη να παραβιάζει την κυριαρχία ενός πλήρους κράτους-μέλους της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης. Η συμπεριφορά της Τουρκίας είναι να μειώσει την παρουσία της Ελλάδος στα δρώμενα στην Μεσόγειο και να γίνει ο κυρίαρχος στρατηγικός παίχτης στην περιοχή. Η επιθετική στάση αυτή είναι προπομπός δυσάρεστων εξελίξεων για το σύνολο της περιοχής. Η Κύπρος μας δίδει το στίγμα των μελλόντων να συμβούν.

Πρέπει να προετοιμασθούμε για τις εξελίξεις, χωρίς να αποκλείουμε τον διάλογο, όμως πρέπει να δούμε άμεσα την διεθνή  ενημέρωση για την απειλή και κυρίως να χαλυβδώσουμε την άμυνα μας.

Χρόνια τώρα προσπαθούμε να κερδίσουμε «χρόνο», φαίνεται όμως πως το ρολόι της ιστορίας τρέχει γρήγορα γι’ αυτό πρέπει να είμαστε έτοιμοι και αποφασισμένοι. Η Χώρα στάθηκε όρθια δυο φορές μέσα στον ίδιο χρόνο μία στον Έβρο και την άλλη στο Αιγαίο. Αυτό οφείλεται στην αποφασιστικότητα των παιδιών της και της ηγεσίας που είπε τα πράγματα με το όνομα τους.

Είναι γνωστό ότι είπε η Μέρκελ σε Ερντογάν: «Οι Έλληνες δεν αστειεύονται»

1.8.2020

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

 

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΡΑ

 

Η δικαιοσύνη χρειάζεται άμεση  ουσιαστική στήριξη…

«…Ο βασιλιάς Ξέρξης αναρωτιέται πώς μπορούν οι Έλληνες να αντισταθούν στον τεράστιο στρατό του.  Ένας Σπαρτιάτης που βρίσκεται κοντά του, του δίνει μία εκπληκτική απάντηση. Ο βασιλιάς ρωτά λοιπόν: «Πως θα μπορέσει να αντισταθεί αυτός ο μικρός λαός; Δεν έχουν έναν αρχηγό ο οποίος, όπως εγώ, μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να υπακούσουν χτυπώντας τους, χρησιμοποιώντας τη βία». Και ο Σπαρτιάτης απαντά: «Επειδή έχουν έναν αρχηγό τον οποίον τρέμουν ακόμη περισσότερο απ’ ότι τρέμουν εσένα οι υποτελείς σου. Ο Αρχηγός αυτός είναι ο Νόμος»[1]

Η κατάσταση  όμως που επικρατεί στην Δικαιοσύνη δεν είναι  καθόλου ευχάριστη και λόγω της καθυστέρησης απονομής της και λόγω των εγγενών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, παρά τον μόχθο των δικαστών .

Επιτέλους ακούστηκαν(;) οι φωνές της κοινωνίας για την βραδύτητα και  άρχισε συζήτηση για την αναθεώρηση ενός  αναποτελεσματικού δικονομικού  συστήματος που επικρατεί σε όλους τους κλάδους  απονομής της Δικαιοσύνης. Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας μας  οι  συνεχείς καταδίκες της για παραβιάσεις  των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της Δικαιοσύνης και ιδίως της Ποινικής.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν  βάσιμες ελπίδες για βελτίωση της καταστάσεως με  την διαμεσολάβηση, αλλά δεν αρκεί χρειάζονται δραστικά μέτρα και πρώτα υποστήριξη των λειτουργών της . Χωρίς την συνεργασία όλων και ιδίως των δικαστών και  δικηγόρων δεν μπορεί να προκύψει κάτι θετικό στην προσπάθεια.

Στο ζήτημα της εμπέδωσης της διαμεσολάβησης ως εργαλείου επιτάχυνσης απονομής της δικαιοσύνης, θεωρώ αναγκαίο να πρωτοστατήσουν οι δικηγόροι.

Βέβαια ούτε σκέψη υπάρχει  από την δημοσία διοίκηση να εφαρμόσει ένα τέτοιο ζήτημα στις δικές της αποζημιωτικές  διαφορές και να επιταχύνει έτσι την απονομή της δικαιοσύνης.

Όλο και περισσότεροι  ομιλούν για τον μεγάλο ασθενή που επιβραδύνει ακόμη  και αναστέλλει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια διαχρονικά και αυτός είναι αποκλειστικά :η Δημόσια Διοίκηση. Δεν υπάρχει υπόθεση και δικαιοδοσία στην οποία εμπλέκεται το Δημόσιο σαν διάδικος που να μην εξαντληθούν από την πλευρά του  όλα τα ένδικα μέσα και τελικά να μην εφαρμοσθούν οι δικαστικές αποφάσεις. Το ΝΣΚ «συμβάλλει αποφασιστικά» σε κάθε προσπάθεια της Διοίκησης για την καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης, με την άσκηση παρελκυστικών και αβάσιμων ενδίκων μέσων ταλαιπωρίας του Έλληνα Πολίτη.

Όλοι ανεξαιρέτως οι Υπουργοί της δικαιοσύνης εξαγγέλλουν την  ίδρυση της Δικαστικής Αστυνομίας. τον Δεκέμβριο του 2002 η Ολομέλεια της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου με εισήγηση του τότε Εισαγγελέα του ΑΠ ,αείμνηστου  Ευαγγέλου Κρουσταλάκη έκρινε ότι επιβάλλεται: «Η δημιουργία δικαστικής αστυνομίας. Σε αυτήν θα μετέχουν και άλλοι φορείς από κλάδους βασικών ειδικοτήτων (γραφολόγοι, μηχανικοί κ.λπ.), επιλεγόμενοι με κριτήρια δικαστικά και αδιάβλητα.» Η Κυρία Άννα Μπενάκη ως Υπουργός Δικαιοσύνης με εντολή του Κωσταντίνου Μητσοτάκη, με τον Ν 2145/1993 στο άρθρο 36 έκαμε το πρώτο βήμα για την δημιουργία Δικαστικής Αστυνομίας. Η διάταξη αυτή δεν εφαρμόσθηκε ποτέ επί 27 ολόκληρα χρόνια!!!!!  Το γεγονός αυτό και όλα τα παραπάνω αποτελούν βάναυση προσβολή στο  «Κράτος Δικαίου» που οφείλει να είναι η Χώρα μας  και έτσι δικαιώνεται ο Εμμανουήλ Ροΐδης «Εν Ελλάδι», είχε πει κάποτε, «ενός μόνον νόμου έχομεν χρείαν, του περί εφαρμογής των νόμων».

ΥΓ Είναι αδύνατη κάθε βελτίωση της κατάστασης  στην Δικαιοσύνης αν δεν αναβαθμισθεί το τρωθέν κύρος της, από τις καθημερινές επιθέσεις που δέχεται και αυτό είναι καθήκον όλων και προεχόντως της ιδίας.

3/8/2020

---

[1]Jacqueline De Romilly  της Γαλλικής Ακαδημίας. «Πόσο επίκαιρη είναι η Αθηναϊκή Δημοκρατία σήμερα ;». Εκδοτική Ερμής ΕΠΕ, 2009. 

ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι …

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 46 ετών το «κοριτσάκι με τις Ξύστρες» όπως όλοι την αποκαλούσαν η Δήμητρα Κουτσουρίδου από τα Βαλτόνερα Φλώρινας που μπήκε στο ρεκόρ Γκίνες το 2004 συγκεντρώνοντας 8.514 ξύστρες από όλο το κόσμο. Η ιστορία του τυφλού κοριτσιού είχε συγκινήσει όλο το κόσμο όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, καθώς χιλιάδες γράμματα έφταναν από όλη τη γη με ξύστρες για τις περιλάβει στην συλλογή της.

Μέσα σ’ ένα κόσμο που σπαράσσεται  από την βία, υπάρχουν γεγονότα που μας κάνουν να συγκινηθούμε γιατί μιλούν στην καρδιά μας. Εμείς ακόμη ζούμε στη γη του «φιλότιμου», της «φιλοξενίας» και της «καλοσύνης» και της «ανθρωπιάς». Αυτές οι Ελληνικές λέξεις αντιπροσωπεύουν καλύτερα αυτό που αγαπώ στον Ελληνικό πολιτισμό και για το οποίο είμαστε περήφανοι. Το «κοριτσάκι με τις ξύστρες» είναι μια ανθρώπινη ιστορία που συγκίνησε  τον κόσμο ολόκληρο και συγκινεί ο αγώνας ενός  ανθρώπου . Πέθανε σε ηλικία 90 ετών η Μαρίτσα Μαυραπίδου, παιδί προσφύγων από τα Μοσχονήσια της Μικρασίας, η μία από τις τρεις γιαγιάδες που αποτέλεσαν σύμβολο της αλληλεγγύης του λαού της Λέσβου στους εκατοντάδες χιλιάδες Σύρους -στη μεγάλη πλειονότητά τους- πρόσφυγες, που πέρασαν τη διετία 2015 - 2016 από τις απέναντι ακτές στο χωριό της, τη Σκάλα Συκαμινιάς. Η γιαγιά Μαρίτσα μαζί με τις φίλες της, την Αιμιλία Καμβύση και την Ευστρατία Μαυραπίδου, οι οποίες πέρασαν όλη τη ζωή τους στο ψαροχώρι, τη Σκάλα, έγιναν σύμβολα της εθελοντικής προσφοράς της Λέσβου, όταν ο φωτογραφικός φακός τις «συνέλαβε» να περιποιούνται στην ακτή ένα βρέφος, παιδί μίας γυναίκας πρόσφυγα από τη Συρία, που μόλις είχε αποβιβασθεί στην ακτή. Συνέχιζαν, δε, να κάνουν το ίδιο, προσφέροντας -παρά τα χρόνια τους- ό,τι μπορούσαν στους πρόσφυγες, όλον αυτόν τον καιρό που το χωριό τους έγινε το επίκεντρο της προσφυγικής-ανθρωπιστικής κρίσης. Κάθε μέρα κατέβαιναν στην ακτή και κάθονταν μαζί με άλλους αλληλέγγυους στους πρόσφυγες πολίτες, συμπαραστεκόμενοι με όποιον τρόπο μπορούσαν στους ανθρώπους που καθημερινά φτάνουν από τις απέναντι τουρκικές ακτές. Όταν τον Νοέμβριο του 2015 επισκέφθηκε τη Συκαμινιά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, είχε συναντηθεί με μία από τις τρεις γιαγιάδες, τη γιαγιά Μηλίτσα, την οποία είχε συγχαρεί για ό,τι έκανε μαζί με τις δύο φίλες της. Τότε εκείνη, εκ μέρους και των άλλων δύο γιαγιάδων, του είχε απαντήσει: «Γιατί λες μπράβο, γιε μου; Τι έκανα;».

Παιδιά από την Κρήτη ήταν κι εκείνα, σε εκπαιδευτική εκδρομή των παιδιών στο Λονδίνο που πήγαν στο Βρετανικό Μουσείο  που ξεδίπλωσαν μιαν ελληνική σημαία, πλαισίωσαν την ορφανεμένη στα ξένα Καρυάτιδα και της τραγούδησαν το «Τζιβαέρι». Το τραγούδι, αφορά τον πόνο μιας μάνας που το πολύτιμο «τζιαβέρι της ξενιτιάς το χαίρεται».

Αυτά τα τόσο σημαντικά τα κρύβουμε, προβάλουμε ότι πουλάει,  θεώμεθα τα τρομερά  συμβαίνοντα,όπως τον βασανισμό του μαθητή στο Βύρωνα,  απαθείς, χωρίς ενοχές, χωρίς αντιδράσεις. Αντικαταστήσαμε τα οράματα με τα λάθη, παραγνωρίζοντας ότι τα λάθη, κατά τραγική ειρωνεία, προλογίζουν επικήδειο...                    

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ ;

ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ ;

Από τα μαθητικά μας χρόνια (προτού υποβαθμιστεί τελείως η κλασική παιδεία και οι ανθρωπιστικοί κλάδοι) διδασκόμασταν τις έννοιες της ηθικής και της δικαιοσύνης. Πέρασαν τα χρόνια κι αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα στην κοινωνία μας θεωρούνται πια ζητήματα  μικρής σημασίας . Κάθε κακό που έρχεται στην κοινωνία μας ξεχνιέται γρήγορα και κάθε καλό έργο θεωρείται ότι «δεν πουλάει» και θάβεται από στις οθόνες των τηλεοράσεων. Η απαξίωση τα σκεπάζει όλα και η Δικαιοσύνη αργεί τόσο πολύ, που όταν έρχεται η Νέμεσις όλοι έχουν ξεχάσει τα γεγονότα. Σε μια κοινωνία που δεν έχει πλέον ανθρωπιστική παιδεία, τα διλήμματα αυτά δεν απασχολούν σχεδόν κανέναν. Το εκπαιδευτικό σύστημα προσεγγίζει τους μαθητές σαν κοτόπουλα της φάρμας, που πρέπει πάση θυσία να μείνουν ακινητοποιημένα στο πόστο τους για να συνεχίσουν να μασούν αδιάκοπα την ογκώδη ύλη που θα τους παχύνει αρκετά ώστε να πιάσουν τόπο τα λεφτά των γονιών τους στα φροντιστήρια. Η αναζήτηση ηθικών αξιών και αρχών έχει αφαιρεθεί από τις προτεραιότητες της παιδείας, αφού πρώτα υποβιβάστηκαν στη συνείδηση της κοινωνίας. Τα τραγικά αποτελέσματα αυτής της κατάστασης  αρχίσαν να φαίνονται, ενώ υπάρχουν πολλά φωτεινά αντίθετα παραδείγματα, απόδειξη πως ίσως υπάρχει ελπίδα ακόμη.

 Έτσι θεωρώ  αναγκαίο ν’ αναφερθώ  σε μερικά κατ’ εμέ σπουδαία γεγονότα που αξίζουν της προσοχής μας :

Σφοδρές αντιδράσεις προκαλεί στην κοινωνία το περιστατικό ομαδικού ξυλοδαρμού μαθητή στον Βύρωνα. Το συγκλονιστικό περιστατικό σημειώθηκε το πρωί της περασμένης Δευτέρας στο 1ο ΓΕΛ Βύρωνα, το οποίο μοιράζεται το ίδιο προαύλιο με το 1ο Γυμνάσιο της περιοχής. Σύμφωνα με την καταγγελία που έκανε ο 17χρονος μαθητής του Βύρωνα, δέχθηκε βίαιη επίθεση από 17 μαθητές του Γυμνασίου, όταν εκείνος προσπάθησε να υπερασπιστεί την αδελφή του Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, παρά την αναφορά του θύματος για 17 άτομα, στο αστυνομικό τμήμα Βύρωνα προσήχθησαν μόνον 8 άτομα!!! Κατά την παραμονή τους στο ΑΤ Βύρωνα, οι νεαροί, , ανέβασαν στο διαδίκτυο φωτογραφίες, δείχνοντας ότι δεν έχουν καμία συναίσθηση της πράξης τους.

Την ίδια  ώρα ένα βίντεο στο διαδίκτυο  που δείχνει μια ομάδα παιδιών από σχολείο της Κρήτης στην αίθουσα με τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο, να κάθονται οκλαδόν μπροστά σε κλεμμένο άγαλμα μιας από τις Καρυάτιδές μας, στη βάση του οποίου άπλωσαν την ελληνική σημαία, και ταυτόχρονα να τραγουδούν το «Τζιβαέρι». Ένα δημοτικό τραγούδι για τον καημό μιας μάνας που το παιδί της λείπει στο εξωτερικό.

Δύο  διαφορετικά γεγονότα που δίνουν μια αλήθεια, πώς  η κοινωνία μας  πρέπει να δείχνει Μόνο θαυμασμό και σεβασμό έχω προς τέτοιους ανθρώπους σαν και τη Δασκάλα που πήγε τα παιδιά στο Μουσείο, αποδεικνύοντας στα παιδιά ότι καμιά φορά τα καλύτερα μαθήματα δίνονται έξω από τις σχολικές αίθουσες. Όσο για τα παιδιά  του Βύρωνα χρειάζονται απ’ τους δασκάλους τους να μάθουν τι σημαίνει σεβασμός στον συνάνθρωπο, ελευθερία και αξιοπρέπεια και ντροπή. Δεν θα γίνουν καλύτεροι με τις ποινικές καταδίκες, μάλλον χειρότεροι θα γίνουν νομίζω. Παιδεία χρειάζονται τα παιδιά και αγάπη.

Η ανάγκη για αντίδραση και ενδιαφέρον από κάθε έναν που θέλει και πρέπει να είναι ενεργός πολίτης, πρέπει να αφορά όλα τα ζητήματα που βλέπει να εκτυλίσσονται μπροστά του και για τα οποία αισθάνεται ή διαπιστώνει τη συντέλεση μιας αδικίας ή μιας μη επιτρεπτής ηθικά και όχι μόνο πράξης. Η αδιαφορία βλάπτει και η σιωπή δεν είναι χρυσός.-

ΥΓ. Τρομερό,29χρονος αστυφύλακας συνελήφθη στην Αγία Παρασκευή και σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία αυτόφωρης διαδικασίας για 11 ληστείες κατ’ εξακολούθηση και παράβαση του νόμου περί όπλων! Στις 21/6/2017 φοιτήτρια κατήγγειλε βιασμό από τον υπάλληλο security, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την φύλαξη των εστιών του Πανεπιστημίου Αιγαίου. «Ποιος μας φυλάει από τους φύλακες;»

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ