ΧΩΡΙΣ ΠΛΑΦΟΝ ΤΟ ΕΦΑΠΑΞ

Ανοίγει ο δρόμος για να καταβληθεί αναδρομικά ολόκληρο και όχι «λειψό», το εφάπαξ σε χιλιάδες υπαλλήλους της ΔΕΗ που συνταξιοδοτήθηκαν τουλάχιστον την τελευταία 15ετία, σύμφωνα με απόφαση που εξέδωσεη Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Με την απόφαση κηρύσσεται αντισυνταγματικός ο ασφαλιστικός νόμος Σιούφα 2084/92 και κατά το μέρος που θέσπισε «πλαφόν» στο εφάπαξ που δικαιούνται οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ κατά την αποχώρησή τους από την υπηρεσία! Ετσι, η Ολομέλεια ΣτΕ, κρίνει ως αντισυνταγματικούς περιορισμούς στο εφάπαξ της ΔΕΗ (και παρεμφερών επιχειρήσεων), όπως ακριβώς έκανε πέρσι το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (ΑΕΔ), καταργώντας το αντίστοιχο αντισυνταγματικό «πλαφόν» για τις τράπεζες.

ΤΟ «ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΑΘΩΟΤΗΤΟΣΤΟ «ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΑΘΩΟΤΗΤΟΣ» ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 1313/2008 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚ

«ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΑΘΩΟΤΗΤΟΣ» ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ 1313/2008 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ
Είναι Γνωστό ότι η Διοικητική Δικονομία. Προβλέπει ότι τα διοικητικά δικαστήρια στην κρίση τους δεν δεσμεύονται από τυχόν προηγούμενη αθωωτική απόφαση ποινικού δικαστηρίου, την οποία ωστόσο υποχρεούνται να συνεκτιμήσουν.
Σύμφωνα με την με αριθμό 1313/2008 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά η οποία, άλλαξε την μέχρι τώρα νομολογία εφαρμόζοντας ααποφάσεις Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Το ζήτημα αφορά την επίδραση στη κρίση των διοικητικών αρχών και δικαστηρίων της αποφάσεως των ποινικών δικαστηρίων για πράξεις που στοιχειοθετούν ποινικό αδίκημα, αλλά και διοικητική παράβαση Συγκεκριμένα, το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά απασχόλησε υπόθεση λαθρεμπορίας, που -εκτός από ποινικό αδίκημα συνιστά και τελωνειακή παράβαση (διαφυγή δασμών και φόρων). Το Διοικητικό Πρωτοδικείο είχε κρίνει υπέρ της στοιχειοθέτησης της ένδικης παράβασης -αφορούσε τη διακίνηση πετρελαίου κίνησης, λαθραίας προέλευσης- και της επιβολής κυρώσεων (πολλαπλών τελών και διαφυγόντων δασμών) και φόρων) σε βάρος του εμπλεκομένου. Ο τελευταίος είχε, αντίθετα, κριθεί αθώος τελεσίδικα από τα ποινικά δικαστήρια, με το σκεπτικό ότι δεν αποδείχθηκε πως οι ποσότητες πετρελαίου που είχε διακινήσει ο κατηγορούμενος είχαν εισαχθεί παράνομα στη χώρα, αλλά και ότι η έλλειψη τιμολογίων αγοράς του πετρελαίου δεν συνιστούσε ικανό στοιχείο ενοχής. Το Διοικητικό Εφετείο με την με αριθμ.1313/2008 απόφαση του- εξαφάνισε την απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου, υπογραμμίζοντας ότι η απόδοση σε αυτόν της τέλεσης της επίμαχης λαθρεμπορίας δεν είναι συμβατή με το τεκμήριο της αθωότητας, μετά την τελεσίδικη απαλλαγή του από το ποινικό δικαστήριο. Στην απόφαση γίνεται επίκληση της από 27/9/2007 απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (υπόθεση Σταυρόπουλου κατά Ελλάδας), επισημαίνοντας: Το κατά το άρθρο 6, παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, τεκμήριο αθωότητας ισχύει και για τις διοικητικές Αρχές, καθώς και για τα επιλαμβανόμενα στη συνέχεια διοικητικά δικαστήρια, στις περιπτώσεις που τα ίδια πραγματικά περιστατικά και η ίδια προσωπική συμπεριφορά στοιχειοθετούν -εκτός από ποινικό αδίκημα- και διοικητική παράβαση. «Συνεπώς στις περιπτώσεις αυτές, όταν ένα πρόσωπο αθωώνεται τελεσιδίκως από τα ποινικά δικαστήρια, ακόμα και λόγω αμφιβολιών, η αθωωτική απόφαση πρέπει να γίνεται σεβαστή από τις διοικητικές Αρχές και τα διοικητικά δικαστήρια», Στην απόφαση γίνεται επίκληση μια σειρά άλλων αποφάσεων (Del Latte κατά Ολλανδίας, Leutcher κατά Ολλανδίας), το ΕΔΑΔ έχει αποφανθεί ότι μεταγενέστερες δικαστικές αποφάσεις ή δηλώσεις προερχόμενες από δημόσιες Αρχές μπορούν να δημιουργούν πρόβλημα υπό το πρίσμα του άρθρου 6, παρ. 2, της ΕΣΔΑ, αν ισοδυναμούν με παραδοχή ενοχής που παραβλέπει προηγούμενη αθώωση κατηγορουμένου

Δημοσιεύθηκε η απόφαση για επιστροφή της Βιστωνίδας στο Δημόσιο

Δημοσιεύθηκε η απόφαση για επιστροφή της Βιστωνίδας στο Δημόσιο

 Eπιστρέφει στο ελληνικό Δημόσιο η κυριότητα της λίμνης Βιστωνίδας και των γύρω περιοχών.

Δημοσιεύθηκε η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης με την οποία επιστρέφει στο ελληνικό Δημόσιο η κυριότητα της λίμνης Βιστωνίδας και των γύρω περιοχών, πλην της νησίδας Άντα Μπορού.

Εντολή για τη δημοσίευση της απόφασης είχε δώσει ο επιθεωρητής, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, Ι. Παπανικολάου, ο οποίος στο πλαίσιο της πειθαρχικής έρευνας που διενήργησε για τη μη έκδοση της απόφασης, έκρινε ότι η δίκη επί της αγωγής της μονής Βατοπεδίου κατά του ελληνικού Δημοσίου, που συζητήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2003, έκλεισε με μη νόμιμο τρόπο. Η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης δημοσιεύθηκε από νέα σύνθεση και αριθμεί περί τις 60 σελίδες.

Δικαιοσύνη με πολλά πρόσωπα

Δικαιοσύνη με πολλά πρόσωπα

Του Γιωργου Γεραπετριτη*

Στις εσωτερικές σελίδες των φύλλων των εφημερίδων στις 10 Οκτωβρίου, ανάμεσα στα άρθρα νομικοπολιτικού χαρακτήρα για το ζήτημα της Μονής Βατοπεδίου, συμπιέστηκε μία είδηση χαμηλού ενδιαφέροντος. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Σανιδάς, το πιο καυτό όνομα της επικαιρότητας, ζήτησε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης κατά παντός υπευθύνου και ιδιαίτερα κατά των μελών της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ) με το ερώτημα της τέλεσης αξιόποινων πράξεων, όπως παράβαση καθήκοντος και απιστία, για θέματα που αφορούν την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Η εξέταση αφορά απόφαση της ΡΑΕ για τον τρόπο προσδιορισμού της οριακής τιμής του συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας, με το σκεπτικό ότι από την απόφαση βλάπτεται η ΔΕΗ και τελικά το κοινωνικό σύνολο, και γνωμοδότηση της ίδιας Αρχής για την τροποποίηση άδειας λειτουργίας ηλεκτροπαραγωγικής μονάδας με το σκεπτικό ότι η Αρχή γνωμοδότησε στον αρμόδιο υπουργό να γίνει δεκτή αίτηση για μετατροπή άδειας αυτοπαραγωγού σε άδεια ανεξάρτητου παραγωγού, με εικαζόμενη συνέπεια να επιτυγχάνει ο κάτοχος της άδειας χαμηλότερες τιμές προμήθειας και ψηλότερες τιμές πώλησης ηλεκτρικού ρεύματος.

Είναι πράγματι αξιοσημείωτος ο τρόπος με τον οποίο η εισαγγελική αρχή αντιμετωπίζει την Ανεξάρτητη Αρχή. Σκοπός της ΡΑΕ είναι η διασφάλιση κανόνων υγιούς ανταγωνισμού στο πλαίσιο του εθνικού και, ιδίως, του κοινοτικού δικαίου, ώστε ο τέως μονοπωλιακός πάροχος, η ΔΕΗ, με τον εν πολλοίς αυθαίρετο και πολιτικά ελεγχόμενο τρόπο καθορισμού τιμολογίων, να παραχωρήσει μερίδιο αγοράς σε εναλλακτικούς παρόχους και να υπάρξουν συνθήκες συμπίεσης του κέρδους προς όφελος των καταναλωτών. Κατά τούτο, ο περιορισμός των προσόδων της ΔΕΗ είναι όχι μόνο αναγκαίος αλλά και σκόπιμος στο περιβάλλον της απελευθέρωσης. Κρίσιμο στοιχείο δεν είναι αν βλάπτεται η ΔΕΗ, αλλά αν η επίμαχη πράξη της ΡΑΕ είναι εντός των ορίων της ευχέρειας που της παρέχει ο νόμος. Διαφορετικά υπάρχει η δυνατότητα στους θιγόμενους να επιδιώξουν ακύρωση των επιβλαβών για τα συμφέροντά τους πράξεων στα διοικητικά δικαστήρια, όπως και το έπραξαν εν προκειμένω. Σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορεί μια τέτοια πράξη να καθίσταται αντικείμενο ποινικής έρευνας εκ μόνο του λόγου ότι βλάπτεται μία επιχείρηση. Είναι δε τουλάχιστον περίεργη η διαφορετική μεταχείριση που επιφυλάσσει η εισαγγελική αρχή στη ΡΑΕ έναντι άλλων ανεξάρτητων αρχών με αντίστοιχη ρυθμιστική λειτουργία, όπως ιδίως η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, η οποία στο πλαίσιο της απελευθέρωσης των τηλεπικοινωνιών εκδίδει συστηματικά μονομερείς πράξεις καταναγκασμού έναντι του ΟΤΕ χωρίς ουδέποτε να έχει τεθεί θέμα ποινικού κολασμού των μελών της.

Με αφορμή την επίμαχη προκαταρκτική εξέταση, σε συνδυασμό με τα όσα ανακύπτουν για τις διαδικασίες ποινικής ευθύνης μελών της κυβέρνησης, διακρίνεται μια τάση της Δικαιοσύνης να μεταφέρει ένα σημαντικό κομμάτι ευθύνης από το επίπεδο της κυβέρνησης στο επίπεδο της διοίκησης υπό ευρεία έννοια. Του λόγου το αληθές αποδεικνύει ο μεγάλος αριθμός δικαστικών παραγγελιών εις βάρος μελών διοικητικών συμβουλίων εταιρειών, επιχειρήσεων και οργανισμών για αποφάσεις που λαμβάνονται στο πλαίσιο εταιρικής διαχείρισης, όπου μάλιστα ο ίδιος ο νομοθέτης έχει φροντίσει με τρόπο εντελώς δυσανάλογο να αναβιβάσει το αδίκημα της απιστίας εις βάρος του Δημοσίου υπεράνω των 15.000 ευρώ σε κακούργημα. Εν προκειμένω, είναι αδιανόητο μια ανεξάρτητη αρχή που καταθέτει απλή γνώμη, την οποία το τελικά αποφασιστικό όργανο μπορεί να αποδεχτεί ή όχι, να ενέχεται για απιστία και παράβαση καθήκοντος. Παρά ταύτα διατάσσεται προκαταρκτική εξέταση εις βάρος των μελών του γνωμοδοτούντος οργάνου, η οποία εξ ορισμού δεν προκαλεί ζημία. Η γνώμη δεν βλάπτει, η απόφαση βλάπτει.

Μετά την αποκάλυψη του παραδικαστικού κυκλώματος και τον κλονισμό τής παράστασης της δικαστικής λειτουργίας στην κοινωνία, οι εισαγγελείς και οι ποινικοί δικαστές επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο στην άσκηση του έργου τους, είτε στη διενέργεια εξέτασης είτε στην άσκηση δίωξης είτε στην επιβολή ποινών. Αυτό πιθανώς συνδέεται με την επιθυμία τους να μην τους χρεωθεί οποιαδήποτε πλημμέλεια, η οποία θα μπορούσε μεταγενέστερα να εγείρει θέμα αμεροληψίας τους. Η αυστηρότητα αυτή όμως δεν θα πρέπει να αγνοεί ορισμένους βασικούς κανόνες στην απονομή της δικαιοσύνης, όπως την αρχή της επιείκειας και το τεκμήριο αθωότητας. Πρωτίστως, όμως, οι διωκτικές αρχές οφείλουν να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ότι ακόμη και η προκαταρκτική εξέταση, πολλώ δε μάλλον η ποινική δίωξη, συνιστά διαδικασία που φέρει στους εμπλεκόμενους σημαντικό ψυχολογικό βάρος, ενίοτε δε και στίγμα, πέρα από την υποχρέωση που μπορεί να τους επιβάλλεται για αποκάλυψη δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Το σκεπτικό να διερευνηθεί δικαστικά μια υπόθεση και ας τεθεί αργότερα στο αρχείο είναι στρεβλή και επικίνδυνη σε μια εποχή όπου η παράσταση έχει αυτοτελή αξία. Η προκαταρκτική εξέταση ή η ποινική δίωξη γίνεται πρωτοσέλιδο, η θέση της υπόθεσης στο αρχείο δεν συνιστά καν είδηση.

Περισσότερο από όσο στο παρελθόν, είναι σήμερα υποχρέωση της Δικαιοσύνης να διατηρήσει το μαντίλι που καλύπτει τα μάτια της Θέμιδας. Και αυτό γιατί διαφαίνεται μια διαφοροποίηση στον τρόπο μεταχείρισης αναλόγως του υποκειμένου μιας διαδικασίας. Εντούτοις, στο πλαίσιο των νόμων και του Συντάγματος, έστω με τις όποιες ερμηνευτικές στρεβλώσεις του, ο υπουργός, ο βουλευτής, το μέλος μιας Αρχής, ένας δημόσιος υπάλληλος και ένας απλός πολίτης οφείλουν να απολαμβάνουν τις ίδιες εγγυήσεις δικαστικής προστασίας και, κυρίως, σεβασμού της αξιοπρέπειάς τους.

* Ο κ. Γιώργος Γεραπετρίτης είναι επίκουρος καθηγητής της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

λιγη σοβαροτητα δεν θα εβλαπτε...

Το «σίριαλ» της παραίτησης ή μη των δύο αντεισαγγελέων Εφετών, που διενεργούσαν την έρευνα για την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, έληξε χθες, καθώς αμφότεροι αποφάσισαν να παραμείνουν στο δικαστικό σώμα (χωρίς να επανέλθουν στη σχετική έρευνα).

Παράλληλα, υπέβαλαν αίτηση μετάθεσης από το Εφετείο Αθηνών, για την οποία θα ληφθεί απόφαση κατά τη συνεδρίαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου, την ερχόμενη Τετάρτη και Πέμπτη.

Ενα τοσο σοβαρο ζητημα αντιμετωπισθηκε απο πολλους χωρις σοβαρότητα,οσο για την ανακληση πολλα μπορεί να πεί η να μην πει κανεις ,πάντως η πλξγη που ανοιξε δεν εκλεισε μαλλον κακοφορμησε.............οι πρωταγωνιστες του δραματος θα μας απασχολήσουν στο μελλον συντομα...

28 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 1940[1]

 

«Μάννα Ελλάδα, δική σου μια σάλπιγγα ηχεί

λες στης Πίνδου μια κόγχη.

Στους λαούς να θυμίζει γεμάτο ψυχή

το τρανό που ξεστόμισες «ΟΧΙ».

Όμως τα αιματοποτισμένα Βορειοηπειρωτικά βουνά, τα καθαγιασμένα Ελ­ληνικά εδάφη έμειναν και πάλι δουλωμένα. Να το παράπονο αυτό από τα σπαρμένα στην μαρτυρική εκείνη Γη ιερά κόκκαλα των πολεμιστών μας, παράπονο που ηχεί μες στα αυτιά μας χωρίς να μπο­ρούμε να του δώσουμε απάντηση και ικανοποίηση.

Περιμένουν όμως:

της Τρεπεσίνας τα έλατα

κι' οι κέδροι του Μοράβα

γέρνουν και πάλι γέρνουν

κοιτώντας το Νοτιά

κάποιους φαντάρους

μήπως ιδούν που θα ξανάλθουν πάλι»

---

[1] Από την ομιλία του δάσκαλου του Αργυρού -Σπαρτιά  28/10/1964

ΕΤΣΙ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟ 1940

Εξιστόρηση της σημαντικότερης μάχης του 44ου ΣΠΝέα Ονομασία: 44 Σύνταγμα Κρητών "Σεντέλι"

Τη νύκτα 12/13 Φεβρουαρίου, επικρατούσε ισχυρή χιονοθύελλα στην περιοχή της Τρεμπεσίνας. Από τις πρωινές ώρες της 13ης Φεβρουαρίου συνεχίστηκε η κίνηση των Ι και ΙΙ Ταγμάτων του 44ου Συντάγματος Πεζικού για κατάληψη των θέσεων εξορμήσεως στην Τρεμπεσίνα. Η πρόταση αναβολής της επιθετικής ενέργειας της V Μεραρχίας προς Μετζγκοράνη -Σεντέλι, λόγω ισχυρής χιονοθύελλας, δεν υιοθετήθηκε από τους Διοικητές των 43ου και 44ου Συνταγμάτων Πεζικού, οι οποίοι ανέφεραν ότι επειδή τα τμήματα ήταν ήδη στη βάση εξορμήσεως ήταν αδύνατη η μεταβίβαση της διαταγής περί αναβολής και θα υπήρχε κίνδυνος να δημιουργηθούν ανεπιθύμητα ενδεχόμενα. Τελικά, αποφασίστηκε να εκδηλωθεί η επίθεση. Τα τμήματα του 44ου Συντάγματος Πεζικού, απώθησαν τις ιταλικές δυνάμεις που συνάντησαν στο υψ. 1816 και εγκαταστάθηκαν στις δυτικές πλαγιές του, η δε επίθεση προς τον αυχένα Μετζγκοράνη ανακόπηκε λόγω χιονοθύελλας. Στις 14 Φεβρουαρίου, η V Μεραρχία διέταξε το 44ο Σύνταγμα Πεζικού να επιτεθεί στην κατεύθυνση υψ. 1260 - Πουντα Νορντ που αποτελεί την κορυφογραμμή του όρους Σεντέλι. Το ΙΙΙ/44 Τάγμα εμπλέχθηκε σε αγώνα στο υψ. 1178, ενώ οι Ιταλοί επιτέθηκαν προς ανακατάληψη του υψώματος 1178, όπου και αποκρούσθηκαν. Το ΙΙΙ/44 Τάγμα, τελικά καθηλώθηκε προ του υψώματος 1260. Τότε, η V Μεραρχία διέταξε να πραγματοποιηθεί η επίθεση κατά του ζωτικής σημασίας υψώματος Πούντα Νορντ με δύο τμήματα του 44ου Συντάγματος Πεζικού υπό τον Υποδιοικητή του και να πραγματοποιηθεί εντός της ημέρας η κατάληψη του υψώματος. Το πρωί της 13ης Φεβρουαρίου το ΙΙΙ/44 Τάγμα, μετά από σκληρό αγώνα, κατέλαβε το υψ. 1260, το Π/44 Τάγμα το υψ. Πούντα Νορντ (1647) ενώ το Ι/44 Τάγμα αφού προωθήθηκε κατέλαβε τον αυχένα Μπετζκοράνη. Τα τμήματα του 44ου Συντάγματος πεζικού, αφού εγκαταστάθηκαν στην κορυφογραμμή του όρους Σεντέλι, κατόρθωσαν να διατηρήσουν την τοποθεσία παρά την ισχυρή ιταλική αντίδραση, με αποτέλεσμα να υποστούν σημαντικές απώλειες από τα εχθρικά πυρά και τα κρυοπαγήματα. Το πρωί της 16ης Φεβρουαρίου, οι Ιταλοί πραγματοποίησαν δύο επιθέσεις για την ανακατάληψη των υψωμάτων 1260 και 1178, χωρίς επιτυχία. Το Δε ΙΙ/44 Τάγμα ολοκλήρωσε την κατάληψη του Πούντα Νορντ και κατόρθωσε να διατηρήσει τις θέσεις του, παρά τις εχθρικές αντεπιθέσεις, με σημαντικώς όμως απώλειες. Η κατάληψη του όρους Σεντέλι και η διατήρηση της τοποθεσίας, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την προέλαση των Ελληνικών Δυνάμεων προς τον κόμβο του Τεπελενίου. Οι απώλειες του Συντάγματος ανήλθαν σε έναν αξιωματικό και 45 οπλίτες νεκρούς, σε 15 αξιωματικούς και 267 οπλίτες, τραυματίες και 41 οπλίτες με κρυοπαγήματα.ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΔΙΣ/ΓΕΣ: "Χειμεριναί επιχειρήσεις - Ιταλική επίθεσις, Μάρτιος 1941" Αθήνα 1966(Σελ. 75-77 Σχεδιάγραμμα Επιχειρήσεων 9).