ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΚΟΜΑ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ?

Το πρόβλημα της βραδύτητας απονομής της δικαιοσύνης είναι εφιαλτικο και αγγίζει και την Ποινική δικαιοσύνη Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας μας η καταδίκη της για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της ποινικής Δικαιοσύνης ούτε είναι προς τιμήν της χώρας ο τρόπος αντιμετωπίσεως από τις Αστυνομικές Αρχές σοβαρών εγκλημάτων ,όπως η υπόθεση του ανηλίκου στη Βέροια ή οι υποθέσεις οικονομικών εγκλημάτων ή της λεγομένης αστυνομικής; Προανάκρισης.
Η άμεση δημιουργία της Δικαστικής Αστυνομίας,. αποτελεί μόνιμη εξαγγελία των πολιτικών κομμάτων, υπήρξε και προεκλογική δέσμευση του Κυβερνώντος κόμματος, Η δημιουργία Δικαστικής Αστυνομίας είναι ένα πάγιο αίτημα των δικαστικών ενώσεων και των εισαγγελέων της χώρας και ολοκλήρου του νομικού κόσμου, να παραμένει για περισσότερα από 15 χρόνια στα χαρτιά .Η πρώην Πρόεδρος της Βουλής Καθηγήτρια κ. Μπενάκη ως Υπουργός Δικαιοσύνης υπήρξε η πρώτη που προσπάθησε με τον Ν 2145/1993 στο άρθρο 36 για τη δημιουργία; Δικαστικής Αστυνομίας Η διάταξη αυτή ισχύει αλλά δεν εφαρμόσθηκε ποτέ!!!.
Κάτω από την πίεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της Διαφθοράς (GRECO), που έκανε στην Ελλάδα συγκεκριμένη σύσταση για δημιουργία δικαστικής αστυνομίας, ένα ακόμη νομοσχέδιο για την ίδρυση δικαστικής αστυνομίας καταρτίσθηκε στο πρόσφατο παρελθόν γεγονός, που έμεινε όμως στα χαρτιά.
Μπορεί όλοι να θέλουν την δημιουργία δικαστικής Αστυνομίας, όμως «κάποιοι πίσω από τις κουρτίνες» φοβούνται ότι θα ανατραπεί ένα «καθεστώς» που λειτουργεί χωρίς πραγματική αλλαγή από της συστάσεως του Ελληνικού Κράτους και το καθεστώς αυτό δεν έχει τις καλύτερες εντυπώσεις στον Ελληνικό λαό για την προσφορά των υπηρεσιών του .
Όμως μέσα στο σημερινό περιβάλλον του σύγχρονου κόσμου με την πολυπλοκότητα και τη εξειδίκευση του οργανωμένου εγκλήματος, αλλά και την τραγική και απαράδεκτη καθυστέρηση απονομής της ποινικής δικαιοσύνης. λόγω των προβλημάτων που παρουσιάζει η αγκυλωμένη παντελώς απολιθωμένη προανάκριση, υπάρχουν εξαιρετικά σημαντικοί λόγοι προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και των ατομικών ελευθεριών, ιδίως κατά τη διεξαγωγή της Αστυνομικής Προανάκρισης που αξιώνουν να διεξάγεται και μάλιστα για τα σοβαρά εγκλήματα από όργανα που να είναι πτυχιούχοι νομικής σχολής, με απαραίτητη την γνώση ξένης γλώσσας ,και πάντοτε κάτω από την εποπτεία του αρμοδίου Εισαγγελέα. Έτσι νομίζουμε ότι είναι αναγκαία η δημιουργία δικαστικής Αστυνομίας, στα πρότυπα του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών (FBI) των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Στη Δικαστική Αστυνομία θα πρέπει να μην υπάρχει βαθμολογική αντιστοιχία με τα όργανα της Ελληνικής Αστυνομίας, να μην είναι ένστολη ,αλλά ένοπλη και να εδρεύει παράλληλα με στις Εισαγγελικές Αρχές. να διοικείται από αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου εν ενεργεία ή συνταξιούχο που να ορίζει με Απόφαση του το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο. Τα; Όργανα της Δικαστικής αστυνομίας θα είναι ενταγμένα στη δικαστική λειτουργία και θα υπόκεινται αποκλειστικά στις εντολές και οδηγίες των δικαστικών αρχών. Η δικαιοσύνη έτσι θα αποκτήσει ένα αποφασιστικό όπλο στη δίωξη και τιμωρία του εγκλήματος και θα επιταχυνθεί η ποινική διαδικασία. Παράλληλα οι δικαστικές Αρχές θ’ αποκτήσουν ένα ισχυρό όργανο για τη διαπίστωση αδικημάτων με ιδιάζουσα σοβαρότητα που υψηλά συμφέροντα συγκαλύπτουν όπως είναι το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, τα χρηματιστηριακά αδικήματα ,η προστασία του περιβάλλοντος τα αδικήματα των υπολογιστών κλπ αξίζει να σημειώσουμε ότι σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης υπάρχει δικαστική αστυνομία Ενδεικτικά στο Βέλγιο με 10.5 εκατομμύρια κατοίκους η Δικαστική Αστυνομία αριθμεί 3.146 άτομα σε σύνολο 40.000 περίπου αστυνομικών, οι οποίοι είναι κατανεμημένοι σε 27 επιμέρους Παραρτήματα Δικαστικής Αστυνομίας. Όσοι υπηρετούν σ’ αυτή την Υπηρεσία φέρουν πολιτική περιβολή. Η συγκεκριμένη Υπηρεσία διεξάγει έρευνες, που αφορούν κυρίως στο οργανωμένο έγκλημα, προβαίνουν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να παρουσιαστεί η κάθε περίπτωση, στον αρμόδιο προς κρίση Εισαγγελέα. Σήμερα, η Δικαστική Αστυνομία στο Βέλγιο συλλέγει όλα τα στοιχεία για να ολοκληρωθεί όπου απαιτείται- μια δικογραφία. Προβαίνει σε έρευνες με την εποπτεία της Εισαγγελίας και γενικότερα κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να παρουσιαστεί ο υπαίτιος στην Δικαιοσύνη.
Νομίζω ότι η σημερινή ζοφερή πραγματικότητας στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος και της διαφθοράς και η αδυναμία αντιμετωπίσεως του από τους διώκτες του, αλλά και οι παθογένεια της οργάνωσης και λειτουργίας των αστυνομικών υπηρεσιών επιβάλουν άμεσα μέτρα ,όπως την δημιουργία της δικαστικής αστυνομίας .

MAS EDEIJE TO DROMO

η δικαιοσυνη στον τοπο μας σημερα

Πενταετης η παραγραφή αξιώσεων κατα Δημοσίου ΑΠΟΦΑΣΗΤρΔΠρΠειρ 263/2007

Επειδή, επιπλέον, στο άρθρο 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 περί Δημοσίου Λογιστικού (ΦΕΚ Α' 247) ορίζεται ότι: "Η απαίτηση οποιουδήποτε των επί σχέσει δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου υπαλλήλων του Δημοσίου, πολιτικών ή στρατιωτικών, κατ' αυτού, που αφορά σε αποδοχές ή άλλες κάθε φύσεως απολαβές αυτών ή αποζημιώσεις, έστω και αν βασίζεται, σε παρανομία των οργάνων του Δημοσίου ή στις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις - παραγράφεται μετά διετία από της γενέσεως της". Περαιτέρω, στο άρθρο 91 του προαναφερόμενου νόμου ορίζεται ότι: "Επιφυλασσομένης κάθε άλλης ειδικής διατάξεως του παρόντος, η παραγραφή οποιασδήποτε απαιτήσεως κατά του Δημοσίου αρχίζει από το τέλος του Οικονομικού έτους μέσα στο οποίο γεννήθηκε και ήταν δυνατή η δικαστική επιδίωξη αυτής. Προκειμένου όμως περί δασμών, φόρου, τελών και λοιπών δικαιωμάτων που εισπράττονται στα Τελωνεία, η παραγραφή άρχιζε, από της βεβαίωσης αυτών".

Επειδή, η διάταξη του άρθρου 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 "Περί Δημοσίου Λογιστικού, ελέγχου των δαπανών του Κράτους και άλλες διατάξεις", η οποία εφαρμόζεται και στους Ο.Τ.Α., βάσει, του άρθρου 29 παρ. 5 του ν. 3202/2003 (ΦΕΚ 284 Α'), είναι αντίθετη με το άρθρο 1 περ. 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία τον Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (Ε.Σ.Δ.Α.) (που κυρώθηκε μαζί με την Σύμβαση με το ν.δ. 531/1973 και έχει σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος αυξημένη τυπική ισχύ έναντι των καινών νόμων), το οποίο ορίζει ότι: "Παν φυσικό ή νομικό πρόσωπο δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του, ..." στην κατά τα ανωτέρω προστατευόμενη περιουσία περιλαμβάνονται, όχι μόνο τα από το άρθρο 17 του Συντάγματος εμπράγματα δικαιώματα, αλλά και όλα τα περιουσιακής ιδρύσεως δικαιώματα και τα νομίμως κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, άρα και τα περιουσιακά ενοχικά δικαιώματα και δη η περιουσιακού χαρακτήρα απαιτήσεως είτε αναγνωρισμένες με δικαστική ή διαιτητική απόφαση, είτε απλώς γεννημένες κατά το εθνικό δίκαιο, εφόσον υπάρχει, νόμιμη προσδοκία με βάση το ισχύον πριν από την προσφυγή στο δικαστήριο νομοθετικό καθεστώς ότι μπορούν να ικανοποιηθούν δικαστικά (Ολ. ΑΠ 40/1998). Εξάλλου, οι διάταξη του άρθρου 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 είναι αντίθετη και προς το άρθρο 80 παρ. 1 του Συντάγματος αφού θεσπίζει αδικαιολόγητα σε βαράς των Ελλήνων πολιτών διακρίσεις. Με την διάταξη αυτή διαμορφώθηκε ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ του Δημοσίου, αφού, όπως ορίζεται στο άρθρο 86 παρ. 2 του ίδιου νόμου "Η χρηματική απαίτηση του Δημοσίου μετά των συμβεβαιουμένων προστίμων παραγράφεται, μετά πενταετία από την λήξη του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο βεβαιώθηκε εν στενή έννοία και κατέστη δύτη ληξιπρόθεσμη", ενώ αντίθετα με την διάταξη του άρθρου 90 παρ. 3 η απαίτηση ίων υπαλλήλων του Δημοσίου κατ' αυτού, που αφορά σε αποδοχές ή άλλες πάσης φύσεως απολαβές αυτων ή αποζημιώσεις, έστω και αν βασίζεται, σε παρανομία των οργάνων του Δημοσίου ή στις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις, παραγράφεται μετά διετία από της γενέσεως της. Με την ρύθμιση αυτή δημιουργείται προφανέστατη άνιση μεταχείριση των ιδιωτών διαδίκων έναντι του Δημοσίου. Επομένως πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι απαιτήσεις για καταβολή αποζημίωσης από αδικοπραξία οργάνων του δημοσίου αποτελούν περιουσιακής φύσεως δικαιώματα, τα οποία προστατεύονται από τις διατάξεις του άρθρου 17 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ε.2.Δ.Α., θεμελιώνονται δε επιπλέον στις προαναφερόμενες συνταγματικές διατάξεις από τις οποίες απορρέουν οι αρχές της αλληλέγγυας αναλογικής ισότητας στην ανάληψη των δημοσίων βαρών και της νομιμότητας. Συνεπώς, κάθε διάταξη νόμου η οποία χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος δημοσίου συμφέροντος, που να δικαιολογεί την σχετική ρύθμιση με βάση πάντοτε την αρχή της αναλογικότητας, αίρει ή περιορίζει, άμεσα ή έμμεσα, την ευθύνη του Δημοσίου, ρε αποτέλεσμα η καταβαλλόμενη αποζημίωση να μην είναι πλήρης, αντίκειται στις παραπάνω υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις και αρχές (Μπέης, ΔΙΚΗ 26, σελ. 346). Έτσι, οι ανωτέρω ρυθμίσεις του άρθρου 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 κότα το μέρος που με αυτές διαφοροποιείται σε βάρος του ιδιώτη διαδίκου η προθεσμία συμπληρώσεως της παραγραφής μεταξύ του Δημοσίου και των ιδιωτών διαδίκων, είναι ανίσχυρες ως αντικείμενες στην αρχή της ισότητας αλλά και της δικονομικής ισότητας των διαδίκων, όπως αυτή συνάγεται από τα άρθρα 4 παρ. 1, 2 παρ. 1, 20 παρ, 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος, από τα άρθρα 6, 13 και 14 της Ε.Σ.Δ.Α. και τα άρθρα 2 παρ. 3α και β... 14 και 26 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ν. 2462/1997), για την αποκατάσταση της οποίας (της δικονομικής ισότητας) η παραγραφή πρέπει να θεωρηθεί ότι είναι πενταετής κατά τα άρθρα 250 και 937 του Αστικού Κώδικα (βλ. 1/2005 απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγματος).

ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΥΝ ΘΕΣΜΙΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΔΑΣΩΣΕΙΣ

Με απόφαση ((1104/06, Ε' Τμήμα), το Συμβούλιο της Επικρατείας κάθε αποψιλούμενη δασική έκταση κηρύσσεται υποχρεωτικά αναδασωτέα με μόνη την αντικειμενική διαπίστωση της συνδρομής των νομίμων προϋποθέσεων (ολική ή μερική καταστροφή από πυρκαγιά ή άλλη αιτία).
Μάλιστα το ΣτΕ επισημαίνει ότι πριν από την κήρυξη της αναδάσωσης, η οποία χωρεί υποχρεωτικά όταν διαπιστωθεί η συνδρομή των παραπάνω νομίμων προϋποθέσεων, δεν απαιτείται, ως ουσιώδης τύπος της διαδικασίας, κλήση του ενδιαφερομένου σε ακρόαση, ούτε η προηγουμένη επίλυση τυχόν αμφισβητήσεων ως προς το χαρακτήρα της έκτασης αυτής ως δασικής ή μη.
Παράλληλα το ΣτΕ επισημαίνει ότι η απόφαση για την αναδάσωση πρέπει να είναι πλήρως αιτιολογημένη ως προς το χαρακτηρισμό της έκτασης ως δάσους ή δασικής έκτασης, ενώ στο κείμενο της απόφασης γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στον τρόπο με τον οποίο δρουν οι καταπατητές για να επιτύχουν τους άνομους σκοπούς τους.

Η διαφθορα στην ελλαδα

ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΗ ΠΛΗΓΗ :Η διαφθορα στην Ελλαδα.
Σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά δεδομένα της «Διεθνούς Διαφάνειας», όπως τα παρουσίασαν χθες ο επίτιμος πρόεδρος του οργανισμού Peter Eigen και ο πρόεδρος του αντίστοιχου ελληνικού τμήματος Κώστας Μπακούρης, «πάνω από το 70% στην Ελλάδα -ποσοστό ανάλογο με αυτό που καταγράφεται στο Καμερούν, τη Βολιβία και την Κορέα- έχει παραδεχθεί πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα διαφθοράς», ενώ «το 17% έχει παραδεχθεί πως δωροδόκησε κάποιον δημόσιο υπάλληλο για διεκπεραιώσει την υπόθεσή του».

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ

Η προεκλογική περιοδος τελειώνει ,δεν ακουσα απο κανένα κατι συγκεκριμένο (εκτος απο αφορισμούς και γενικολογα πραγματα) για τη δικαιοσύνη .
ΦΑΊΝΕΤΑΙ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ .
ΝΤΡΟΠΗ.
Ο κοσμάκης βασανίζεται και ξοδευεται σ' ενα συστημα φτιαγμένο οχι για λύνει διαφορές αλλά για να βασανίζει τους πολίτες