ΈΚΘΕΣΗ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

 ΈΚΘΕΣΗ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

Στην ενδιάμεση έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη, έκτασης περίπου 130 σελίδων, ο τομέας της Ελληνικής δικαιοσύνης χαρακτηρίζεται  για την αργή ταχύτητα απονομής της, του κόστους και την αναγκαιότητα βαθιάς αναδιάρθρωσής της για να καταστεί  σύγχρονη και αποτελεσματική. Η έκθεση επαναλαμβάνει κατά την γνώμη πολύχρονες διαπιστώσεις για την παθογένεια της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Το ζήτημα είναι αν μπορούν να ληφθούν μέτρα ώστε να προχωρήσει το σύστημα σε πιο αποδοτικό τρόπο απονομής της δικαιοσύνης. Κανένας επενδυτής δεν πρόκειται να μπει στον κόπο να επενδύσει τα χρήματά του όταν μια δικαστική διαφορά πολύ πιθανόν να του μπλοκάρει τα κεφάλαιά του για μεγάλο και ενίοτε απροσδιόριστο χρόνο. Μόνο τα τελευταία χρόνια ψηφίστηκαν, πάνω από  40  νόμοι για την επιτάχυνση απονομής της Δικαιοσύνης, αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε, αφού οι όποιες δικονομικές ρυθμίσεις δεν πλήττουν την ρίζα του προβλήματος. Η πολυνομία και η κακή νομοθέτηση  μας βασανίζει όλους  από το 2001 έως το 2016 θεσπίστηκαν 1.569 νόμοι, δηλαδή 100 νόμοι περίπου ανά έτος. Εντυπωσιακός είναι και ο αριθμός των Προεδρικών Διαταγμάτων, καθώς μέχρι το 2016 εκδόθηκαν 3.585, ενώ οι κανονιστικές και ατομικές διοικητικές πράξεις αγγίζουν τις 43.250. Σε διάστημα 50 μόλις μηνών, σε 4 από τους βασικότερους νόμους που εφαρμόστηκαν το 2014 (Κώδικας Φορολογίας Εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, κλπ) έγιναν 82 μεταβολές, προσθέτοντας ή καταργώντας ταυτόχρονα διατάξεις. Όσον αφορά στην απονομή δικαιοσύνης, οι εκκρεμείς αποφάσεις ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων ανέρχονταν σε 288.229 το καλοκαίρι του 2017, από 400.238 το 2013, και 306.918 το 2015.Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συνεχώς καταδικάζει την Ελλάδα για την κατάσταση αυτή, όμως τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο  εφιαλτικά στο ζήτημα αυτό καθημερινά. Ανεξάρτητα από τη Έκθεση πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα . Πριν απ’ όλα πρέπει να λειτουργήσει στο σύστημα του e-Justice (ψηφιοποίηση) σε όλες τις δικαστικές υπηρεσίες χωρίς καμμιά απολύτως εξαίρεση και να διασυνδεθεί ενιαία. Για να υπάρξει ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι ν’ αποκτήσουν άμεσα ψηφιακή υπογραφή. Η  ανυπαρξία συστήματος εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών στον δημόσιο τομέα πρέπει ν’ απασχολήσει άμεσα την Ελληνική Πολιτεία. Άξια αναφοράς είναι η θεσμοθέτηση της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), που επιλαμβάνεται υποχρεωτικά των  φορολογικών διαφορών, προτού αυτές εισαχθούν στα Δικαστήρια με αποτέλεσμα κατά την πενταετία 2015-2019, μεταξύ 40.570 φορολογικών υποθέσεων, μόνο οι 8.450 να καταλήγουν στα Δικαστήρια. Είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς μπορεί να προχωρήσει το σύστημα εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών στον δημόσιο τομέα. Η έναρξη της διοικητικής διαδικασίας επιβολής της σχετικής διοικητικής κύρωσης αποτελεί λόγο αυτεπάγγελτης αναβολής ή αναστολής της σχετικής ποινικής διαδικασίας και αναστολής της παραγραφής του αντίστοιχου ποινικού αδικήματος, η οποία διαρκεί, κατά περίπτωση, μέχρι την οριστικοποίηση της διοικητικής πράξης επιβολής της κύρωσης του πολλαπλού τέλους ή, εφόσον έχει ασκηθεί προσφυγή κατά αυτής, μέχρι την σχετική αμετάκλητη απόφαση του διοικητικού δικαστηρίου, έτσι θα εισπραχθούν περισσότερα έσοδα από το Δημόσιο και θα ελαφρύνει η ποινική δικαιοσύνη από υποθέσεις που θα επιλυθούν δικαστικά και τούτο σε συμφωνία με την αρχή ne bis in idem. Μόνο το έτος 2019, εκδόθηκαν σχετικά 10.657 καταλογιστικές πράξεις και καταλογίστηκαν 245.552.299 ευρώ (πρόστιμα, πολλαπλά τέλη, δασμοί) ενώ, κατά τους υπολογισμούς της Διεύθυνσης Τελωνείων, το Ελληνικό Κράτος έχει ετήσιες απώλειες μόνον από τη λαθρεμπορία καυσίμων περίπου 3.000.000.000 ευρώ και τούτο μετα την νομολογία  του ΕΔΔΑ((βλ. απόφαση ΕΔΔΑ 30.4.2015 στην υπόθεση Καπετάνιος κλπ. κατά Ελλάδας και της 16.6.2009, Müller-Hartburg κατά Αυστρίας)και της Απόφασης 359/2020 της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας .  

Όλο και περισσότεροι  ομιλούν για τον μεγάλο ασθενή που επιβραδύνει ακόμη  και αναστέλλει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια διαχρονικά και αυτός είναι αποκλειστικά :η Δημόσια Διοίκηση. Δεν υπάρχει υπόθεση και δικαιοδοσία στην οποία εμπλέκεται το Δημόσιο σαν διάδικος που να μην εξαντληθούν από την πλευρά του  όλα τα ένδικα μέσα και τελικά να μην εφαρμοσθούν οι δικαστικές αποφάσεις. Το ΝΣΚ «συμβάλλει αποφασιστικά» σε κάθε προσπάθεια της Διοίκησης για την καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης, με την άσκηση παρελκυστικών και αβάσιμων ενδίκων μέσων ταλαιπωρίας του Έλληνα Πολίτη. Η εκπαίδευση των δικαστών στην ΕΣΔΙ είναι άριστη νομίζω ότι χρειάζεται περισσότερο εκσυγχρονισμό και επαφή με την ζώσα πραγματικότητα και όχι θεωρητικές συζητήσεις.

Η επιτάχυνση απονομής της δικαιοσύνης δεν αφορά μόνο τους επενδυτές που στο κάτω κάτω μπορούν να στραφούν και σε άλλες Χώρες πιο δελεαστικές, αφορούν κυρίως και προεχόντως τους Έλληνες Πολίτες που δικαιούνται κατά το Σύνταγμα δικαστικής προστασίας και αφορά το κύρος της ίδιας της Δικαιοσύνης.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕΝ ΑΣΤΕΙΥΟΝΤΑΙ

 

«Οι Έλληνες δεν αστειεύονται»

 

«Κανείς να μην εκπλαγεί εάν έρθουμε κάποια νύχτα ξαφνικά» αναφέρει σε ένα παραληρηματικό του άρθρο ο Τούρκος δημοσιογράφος Emin Şirin, λέγοντας ότι "σύντομα" η Τουρκία μπορεί να προχωρήσει σε επιχείρηση «σε κάποιο από τα νησιά  που έχει υπό κατάληψη η Ελλάδα."

Είναι σχεδόν καθημερινό, έντονο αποκρουστικό και απαράδεκτο αυτό που  συμβαίνει σε όλους τους τόνους από την γειτονική μας Χώρα. Η Άγκυρα θα προχωρήσει σε έρευνες ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια έχει προγραμματίσει στην Ανατολική Μεσόγειο, αυτό είναι βέβαιο πλέον.

Η μία κρίση διαδέχεται την άλλη και απειλή συνεχής. Ακούω εύλογα  ν’ απορούν οι μη ειδικοί στα διεθνή θέματα και στα πολεμικά γυμνάσματα: δεν υπάρχει κανείς και τίποτε που μπορεί να σταματήσει αυτή την ξέφρενη απειλή; Μήπως ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ κανείς ; Κατ’ αρχήν ας είμαστε ευγνώμονες που είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής  Ένωσης γιατί αλλιώς τα χειρότερα θα είχαν συμβεί πολύ καιρό, ακόμα και όταν κανείς μα κανείς δεν μπορεί ν’ αναχαιτίσει αυτήν την βαρβαρότητα. Πέρα όμως από κάποιες δηλώσεις συμπαράστασης και απειλές κυρώσεων κατά προσώπων, η Τουρκία συνεχίζει ακάθεκτη να παραβιάζει την κυριαρχία ενός πλήρους κράτους-μέλους της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης. Η συμπεριφορά της Τουρκίας είναι να μειώσει την παρουσία της Ελλάδος στα δρώμενα στην Μεσόγειο και να γίνει ο κυρίαρχος στρατηγικός παίχτης στην περιοχή. Η επιθετική στάση αυτή είναι προπομπός δυσάρεστων εξελίξεων για το σύνολο της περιοχής. Η Κύπρος μας δίδει το στίγμα των μελλόντων να συμβούν.

Πρέπει να προετοιμασθούμε για τις εξελίξεις, χωρίς να αποκλείουμε τον διάλογο, όμως πρέπει να δούμε άμεσα την διεθνή  ενημέρωση για την απειλή και κυρίως να χαλυβδώσουμε την άμυνα μας.

Χρόνια τώρα προσπαθούμε να κερδίσουμε «χρόνο», φαίνεται όμως πως το ρολόι της ιστορίας τρέχει γρήγορα γι’ αυτό πρέπει να είμαστε έτοιμοι και αποφασισμένοι. Η Χώρα στάθηκε όρθια δυο φορές μέσα στον ίδιο χρόνο μία στον Έβρο και την άλλη στο Αιγαίο. Αυτό οφείλεται στην αποφασιστικότητα των παιδιών της και της ηγεσίας που είπε τα πράγματα με το όνομα τους.

Είναι γνωστό ότι είπε η Μέρκελ σε Ερντογάν: «Οι Έλληνες δεν αστειεύονται»

1.8.2020

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

 

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΩΡΑ

 

Η δικαιοσύνη χρειάζεται άμεση  ουσιαστική στήριξη…

«…Ο βασιλιάς Ξέρξης αναρωτιέται πώς μπορούν οι Έλληνες να αντισταθούν στον τεράστιο στρατό του.  Ένας Σπαρτιάτης που βρίσκεται κοντά του, του δίνει μία εκπληκτική απάντηση. Ο βασιλιάς ρωτά λοιπόν: «Πως θα μπορέσει να αντισταθεί αυτός ο μικρός λαός; Δεν έχουν έναν αρχηγό ο οποίος, όπως εγώ, μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να υπακούσουν χτυπώντας τους, χρησιμοποιώντας τη βία». Και ο Σπαρτιάτης απαντά: «Επειδή έχουν έναν αρχηγό τον οποίον τρέμουν ακόμη περισσότερο απ’ ότι τρέμουν εσένα οι υποτελείς σου. Ο Αρχηγός αυτός είναι ο Νόμος»[1]

Η κατάσταση  όμως που επικρατεί στην Δικαιοσύνη δεν είναι  καθόλου ευχάριστη και λόγω της καθυστέρησης απονομής της και λόγω των εγγενών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, παρά τον μόχθο των δικαστών .

Επιτέλους ακούστηκαν(;) οι φωνές της κοινωνίας για την βραδύτητα και  άρχισε συζήτηση για την αναθεώρηση ενός  αναποτελεσματικού δικονομικού  συστήματος που επικρατεί σε όλους τους κλάδους  απονομής της Δικαιοσύνης. Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας μας  οι  συνεχείς καταδίκες της για παραβιάσεις  των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της Δικαιοσύνης και ιδίως της Ποινικής.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν  βάσιμες ελπίδες για βελτίωση της καταστάσεως με  την διαμεσολάβηση, αλλά δεν αρκεί χρειάζονται δραστικά μέτρα και πρώτα υποστήριξη των λειτουργών της . Χωρίς την συνεργασία όλων και ιδίως των δικαστών και  δικηγόρων δεν μπορεί να προκύψει κάτι θετικό στην προσπάθεια.

Στο ζήτημα της εμπέδωσης της διαμεσολάβησης ως εργαλείου επιτάχυνσης απονομής της δικαιοσύνης, θεωρώ αναγκαίο να πρωτοστατήσουν οι δικηγόροι.

Βέβαια ούτε σκέψη υπάρχει  από την δημοσία διοίκηση να εφαρμόσει ένα τέτοιο ζήτημα στις δικές της αποζημιωτικές  διαφορές και να επιταχύνει έτσι την απονομή της δικαιοσύνης.

Όλο και περισσότεροι  ομιλούν για τον μεγάλο ασθενή που επιβραδύνει ακόμη  και αναστέλλει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια διαχρονικά και αυτός είναι αποκλειστικά :η Δημόσια Διοίκηση. Δεν υπάρχει υπόθεση και δικαιοδοσία στην οποία εμπλέκεται το Δημόσιο σαν διάδικος που να μην εξαντληθούν από την πλευρά του  όλα τα ένδικα μέσα και τελικά να μην εφαρμοσθούν οι δικαστικές αποφάσεις. Το ΝΣΚ «συμβάλλει αποφασιστικά» σε κάθε προσπάθεια της Διοίκησης για την καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης, με την άσκηση παρελκυστικών και αβάσιμων ενδίκων μέσων ταλαιπωρίας του Έλληνα Πολίτη.

Όλοι ανεξαιρέτως οι Υπουργοί της δικαιοσύνης εξαγγέλλουν την  ίδρυση της Δικαστικής Αστυνομίας. τον Δεκέμβριο του 2002 η Ολομέλεια της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου με εισήγηση του τότε Εισαγγελέα του ΑΠ ,αείμνηστου  Ευαγγέλου Κρουσταλάκη έκρινε ότι επιβάλλεται: «Η δημιουργία δικαστικής αστυνομίας. Σε αυτήν θα μετέχουν και άλλοι φορείς από κλάδους βασικών ειδικοτήτων (γραφολόγοι, μηχανικοί κ.λπ.), επιλεγόμενοι με κριτήρια δικαστικά και αδιάβλητα.» Η Κυρία Άννα Μπενάκη ως Υπουργός Δικαιοσύνης με εντολή του Κωσταντίνου Μητσοτάκη, με τον Ν 2145/1993 στο άρθρο 36 έκαμε το πρώτο βήμα για την δημιουργία Δικαστικής Αστυνομίας. Η διάταξη αυτή δεν εφαρμόσθηκε ποτέ επί 27 ολόκληρα χρόνια!!!!!  Το γεγονός αυτό και όλα τα παραπάνω αποτελούν βάναυση προσβολή στο  «Κράτος Δικαίου» που οφείλει να είναι η Χώρα μας  και έτσι δικαιώνεται ο Εμμανουήλ Ροΐδης «Εν Ελλάδι», είχε πει κάποτε, «ενός μόνον νόμου έχομεν χρείαν, του περί εφαρμογής των νόμων».

ΥΓ Είναι αδύνατη κάθε βελτίωση της κατάστασης  στην Δικαιοσύνης αν δεν αναβαθμισθεί το τρωθέν κύρος της, από τις καθημερινές επιθέσεις που δέχεται και αυτό είναι καθήκον όλων και προεχόντως της ιδίας.

3/8/2020

---

[1]Jacqueline De Romilly  της Γαλλικής Ακαδημίας. «Πόσο επίκαιρη είναι η Αθηναϊκή Δημοκρατία σήμερα ;». Εκδοτική Ερμής ΕΠΕ, 2009.