ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι …

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 46 ετών το «κοριτσάκι με τις Ξύστρες» όπως όλοι την αποκαλούσαν η Δήμητρα Κουτσουρίδου από τα Βαλτόνερα Φλώρινας που μπήκε στο ρεκόρ Γκίνες το 2004 συγκεντρώνοντας 8.514 ξύστρες από όλο το κόσμο. Η ιστορία του τυφλού κοριτσιού είχε συγκινήσει όλο το κόσμο όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, καθώς χιλιάδες γράμματα έφταναν από όλη τη γη με ξύστρες για τις περιλάβει στην συλλογή της.

Μέσα σ’ ένα κόσμο που σπαράσσεται  από την βία, υπάρχουν γεγονότα που μας κάνουν να συγκινηθούμε γιατί μιλούν στην καρδιά μας. Εμείς ακόμη ζούμε στη γη του «φιλότιμου», της «φιλοξενίας» και της «καλοσύνης» και της «ανθρωπιάς». Αυτές οι Ελληνικές λέξεις αντιπροσωπεύουν καλύτερα αυτό που αγαπώ στον Ελληνικό πολιτισμό και για το οποίο είμαστε περήφανοι. Το «κοριτσάκι με τις ξύστρες» είναι μια ανθρώπινη ιστορία που συγκίνησε  τον κόσμο ολόκληρο και συγκινεί ο αγώνας ενός  ανθρώπου . Πέθανε σε ηλικία 90 ετών η Μαρίτσα Μαυραπίδου, παιδί προσφύγων από τα Μοσχονήσια της Μικρασίας, η μία από τις τρεις γιαγιάδες που αποτέλεσαν σύμβολο της αλληλεγγύης του λαού της Λέσβου στους εκατοντάδες χιλιάδες Σύρους -στη μεγάλη πλειονότητά τους- πρόσφυγες, που πέρασαν τη διετία 2015 - 2016 από τις απέναντι ακτές στο χωριό της, τη Σκάλα Συκαμινιάς. Η γιαγιά Μαρίτσα μαζί με τις φίλες της, την Αιμιλία Καμβύση και την Ευστρατία Μαυραπίδου, οι οποίες πέρασαν όλη τη ζωή τους στο ψαροχώρι, τη Σκάλα, έγιναν σύμβολα της εθελοντικής προσφοράς της Λέσβου, όταν ο φωτογραφικός φακός τις «συνέλαβε» να περιποιούνται στην ακτή ένα βρέφος, παιδί μίας γυναίκας πρόσφυγα από τη Συρία, που μόλις είχε αποβιβασθεί στην ακτή. Συνέχιζαν, δε, να κάνουν το ίδιο, προσφέροντας -παρά τα χρόνια τους- ό,τι μπορούσαν στους πρόσφυγες, όλον αυτόν τον καιρό που το χωριό τους έγινε το επίκεντρο της προσφυγικής-ανθρωπιστικής κρίσης. Κάθε μέρα κατέβαιναν στην ακτή και κάθονταν μαζί με άλλους αλληλέγγυους στους πρόσφυγες πολίτες, συμπαραστεκόμενοι με όποιον τρόπο μπορούσαν στους ανθρώπους που καθημερινά φτάνουν από τις απέναντι τουρκικές ακτές. Όταν τον Νοέμβριο του 2015 επισκέφθηκε τη Συκαμινιά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, είχε συναντηθεί με μία από τις τρεις γιαγιάδες, τη γιαγιά Μηλίτσα, την οποία είχε συγχαρεί για ό,τι έκανε μαζί με τις δύο φίλες της. Τότε εκείνη, εκ μέρους και των άλλων δύο γιαγιάδων, του είχε απαντήσει: «Γιατί λες μπράβο, γιε μου; Τι έκανα;».

Παιδιά από την Κρήτη ήταν κι εκείνα, σε εκπαιδευτική εκδρομή των παιδιών στο Λονδίνο που πήγαν στο Βρετανικό Μουσείο  που ξεδίπλωσαν μιαν ελληνική σημαία, πλαισίωσαν την ορφανεμένη στα ξένα Καρυάτιδα και της τραγούδησαν το «Τζιβαέρι». Το τραγούδι, αφορά τον πόνο μιας μάνας που το πολύτιμο «τζιαβέρι της ξενιτιάς το χαίρεται».

Αυτά τα τόσο σημαντικά τα κρύβουμε, προβάλουμε ότι πουλάει,  θεώμεθα τα τρομερά  συμβαίνοντα,όπως τον βασανισμό του μαθητή στο Βύρωνα,  απαθείς, χωρίς ενοχές, χωρίς αντιδράσεις. Αντικαταστήσαμε τα οράματα με τα λάθη, παραγνωρίζοντας ότι τα λάθη, κατά τραγική ειρωνεία, προλογίζουν επικήδειο...                    

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ ;

ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ ;

Από τα μαθητικά μας χρόνια (προτού υποβαθμιστεί τελείως η κλασική παιδεία και οι ανθρωπιστικοί κλάδοι) διδασκόμασταν τις έννοιες της ηθικής και της δικαιοσύνης. Πέρασαν τα χρόνια κι αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα στην κοινωνία μας θεωρούνται πια ζητήματα  μικρής σημασίας . Κάθε κακό που έρχεται στην κοινωνία μας ξεχνιέται γρήγορα και κάθε καλό έργο θεωρείται ότι «δεν πουλάει» και θάβεται από στις οθόνες των τηλεοράσεων. Η απαξίωση τα σκεπάζει όλα και η Δικαιοσύνη αργεί τόσο πολύ, που όταν έρχεται η Νέμεσις όλοι έχουν ξεχάσει τα γεγονότα. Σε μια κοινωνία που δεν έχει πλέον ανθρωπιστική παιδεία, τα διλήμματα αυτά δεν απασχολούν σχεδόν κανέναν. Το εκπαιδευτικό σύστημα προσεγγίζει τους μαθητές σαν κοτόπουλα της φάρμας, που πρέπει πάση θυσία να μείνουν ακινητοποιημένα στο πόστο τους για να συνεχίσουν να μασούν αδιάκοπα την ογκώδη ύλη που θα τους παχύνει αρκετά ώστε να πιάσουν τόπο τα λεφτά των γονιών τους στα φροντιστήρια. Η αναζήτηση ηθικών αξιών και αρχών έχει αφαιρεθεί από τις προτεραιότητες της παιδείας, αφού πρώτα υποβιβάστηκαν στη συνείδηση της κοινωνίας. Τα τραγικά αποτελέσματα αυτής της κατάστασης  αρχίσαν να φαίνονται, ενώ υπάρχουν πολλά φωτεινά αντίθετα παραδείγματα, απόδειξη πως ίσως υπάρχει ελπίδα ακόμη.

 Έτσι θεωρώ  αναγκαίο ν’ αναφερθώ  σε μερικά κατ’ εμέ σπουδαία γεγονότα που αξίζουν της προσοχής μας :

Σφοδρές αντιδράσεις προκαλεί στην κοινωνία το περιστατικό ομαδικού ξυλοδαρμού μαθητή στον Βύρωνα. Το συγκλονιστικό περιστατικό σημειώθηκε το πρωί της περασμένης Δευτέρας στο 1ο ΓΕΛ Βύρωνα, το οποίο μοιράζεται το ίδιο προαύλιο με το 1ο Γυμνάσιο της περιοχής. Σύμφωνα με την καταγγελία που έκανε ο 17χρονος μαθητής του Βύρωνα, δέχθηκε βίαιη επίθεση από 17 μαθητές του Γυμνασίου, όταν εκείνος προσπάθησε να υπερασπιστεί την αδελφή του Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, παρά την αναφορά του θύματος για 17 άτομα, στο αστυνομικό τμήμα Βύρωνα προσήχθησαν μόνον 8 άτομα!!! Κατά την παραμονή τους στο ΑΤ Βύρωνα, οι νεαροί, , ανέβασαν στο διαδίκτυο φωτογραφίες, δείχνοντας ότι δεν έχουν καμία συναίσθηση της πράξης τους.

Την ίδια  ώρα ένα βίντεο στο διαδίκτυο  που δείχνει μια ομάδα παιδιών από σχολείο της Κρήτης στην αίθουσα με τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο, να κάθονται οκλαδόν μπροστά σε κλεμμένο άγαλμα μιας από τις Καρυάτιδές μας, στη βάση του οποίου άπλωσαν την ελληνική σημαία, και ταυτόχρονα να τραγουδούν το «Τζιβαέρι». Ένα δημοτικό τραγούδι για τον καημό μιας μάνας που το παιδί της λείπει στο εξωτερικό.

Δύο  διαφορετικά γεγονότα που δίνουν μια αλήθεια, πώς  η κοινωνία μας  πρέπει να δείχνει Μόνο θαυμασμό και σεβασμό έχω προς τέτοιους ανθρώπους σαν και τη Δασκάλα που πήγε τα παιδιά στο Μουσείο, αποδεικνύοντας στα παιδιά ότι καμιά φορά τα καλύτερα μαθήματα δίνονται έξω από τις σχολικές αίθουσες. Όσο για τα παιδιά  του Βύρωνα χρειάζονται απ’ τους δασκάλους τους να μάθουν τι σημαίνει σεβασμός στον συνάνθρωπο, ελευθερία και αξιοπρέπεια και ντροπή. Δεν θα γίνουν καλύτεροι με τις ποινικές καταδίκες, μάλλον χειρότεροι θα γίνουν νομίζω. Παιδεία χρειάζονται τα παιδιά και αγάπη.

Η ανάγκη για αντίδραση και ενδιαφέρον από κάθε έναν που θέλει και πρέπει να είναι ενεργός πολίτης, πρέπει να αφορά όλα τα ζητήματα που βλέπει να εκτυλίσσονται μπροστά του και για τα οποία αισθάνεται ή διαπιστώνει τη συντέλεση μιας αδικίας ή μιας μη επιτρεπτής ηθικά και όχι μόνο πράξης. Η αδιαφορία βλάπτει και η σιωπή δεν είναι χρυσός.-

ΥΓ. Τρομερό,29χρονος αστυφύλακας συνελήφθη στην Αγία Παρασκευή και σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία αυτόφωρης διαδικασίας για 11 ληστείες κατ’ εξακολούθηση και παράβαση του νόμου περί όπλων! Στις 21/6/2017 φοιτήτρια κατήγγειλε βιασμό από τον υπάλληλο security, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την φύλαξη των εστιών του Πανεπιστημίου Αιγαίου. «Ποιος μας φυλάει από τους φύλακες;»

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ