ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ

Ο πυρήνας της άσκησης κάθε εξουσίας και πολύ περισσότερο αυτής της πολιτικής που συμπλέκεται άμεσα με την καθημερινότητα κάθε πολίτη, είναι ασφαλώς η προσπάθεια για την αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων της κοινωνίας. Κάθε φωνή στο δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα της Κοινωνίας,  της Πόλης, είναι όχι απλά ευπρόσδεκτη, αλλά αναγκαία για την προώθηση λύσεων των προβλημάτων και για την άσκηση χρηστής διοίκησης, ανεξάρτητα από το βαθμό σύμπτωσης στις επί μέρους αναφορές που μπορεί να επιχειρεί κάποιος. Σε απόσταση αναπνοής από τις εκλογές και το σκηνικό στήνεται στους γνωστούς γνώριμους ρυθμούς. Με τις στροφές ν’ ανεβαίνουν συνεχώς. Η απαξίωση του δημόσιου διαλόγου  φαίνεται ν’ αποτελεί τον υπ’ αριθμό ένα βραχνά στην προσπάθεια άγρας ψήφων, που είναι και το ποθούμενο.

 Η επικείμενη εκλογική αναμέτρηση φέρνει καθημερινά νέες εντάσεις, νέες αντιπαραθέσεις, η λάσπη έχει μπει στον ανεμιστήρα και η απειλή για την εθνική ενότητα είναι μέγιστη. Πολλοί αναζητούν, επιδιώκουν και προωθούν «αίμα στην αρένα», τους μονομάχους να αντιπαρατίθενται στα δικαστήρια, καθημερινές απειλές για φυλακίσεις και διώξεις ακούγονται και έτσι κάποιοι ανοήτως  πιστεύουν πώς θα απαντήσουν στα μεγάλα προβλήματα του Τόπου που η κρίση τα έφερε.

Ένα είναι βέβαιο  ότι τα προβλήματα της Χώρας δεν λύνονται με τη σκανδαλολογία ούτε με το πολιτικό λιντσάρισμα  .

Η αλήθεια είναι ποτέ κανένα πολιτικό πρόβλημα δεν λύθηκε ποτέ στα δικαστήρια, όπως σφαλερά νομίζουν μερικοί. Αντίθετα στα δικαστήρια θύτες και θύματα μπαίνουν στους λαβύρινθους του μιντιακού μινώταυρου και τελικά όλα τα ζητήματα καταλήγουν στην λήθη .

 Η πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση δεν λύνεται ούτε στις αίθουσες των δικαστηρίων, ούτε στα γραφεία των εισαγγελέων, εκτός της εξαιρετικής περίπτωσης που τα χτυπήματα είναι «κάτω από την ζώνη» και αφορούν τα ευαίσθητα δεδομένα της προσωπικής ζωής και της ιδιωτικής σφαίρας κάθε πολίτη, οπότε η καταφυγή στη δικαιοσύνη για να υπερασπιστεί κάποιος τα ατομικά του δικαιώματα είναι πλέον μονόδρομος για ένα δημόσιο ιδίως πρόσωπο.

 Η Χώρα μας έχει καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  πάνω από  360 περιπτώσεις καθυστέρησης απονομής της δικαιοσύνης,  σε όλα τα δικαστήρια, πολιτικά, ποινικά, διοικητικά. Υπάρχει υπόθεση, για την οποία καταδικασθήκαμε λόγω καθυστέρησης έκδοσης της απόφασης επί 27 ολόκληρα χρόνια. Έτσι η καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης ματαιώνει ή αποδυναμώνει  κάθε προσπάθεια τιμωρίας των υπαίτιων για το κατάντημα του τόπου για τους οποίους δεν μπορεί ομως να  τίθεται ζήτημα ατιμωρησίας. Φτάνει οι υποθέσεις να εκκαθαρίζονται άμεσα και μην γίνονται σημαίες εύκαιρης πολιτικής αντιπαράθεσης και τελικά η λήθη να σκεπάζει κάθε προσπάθεια κάθαρσης όπως και το αβέβαιο βήμα της υπό εξέλιξη συνταγματικής Αναθεωρήσεως.

Η Ελληνική  κοινωνία αλλοιώνεται συνεχώς. Περιμένει με ανυπομονησία το βραδινό τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων όπου Ειδήμονες” ξεστομίζουν ό,τι «γουστάρουν» ατεκμηρίωτα, άλλοι τα σερβίρουν ανεξακρίβωτα και το κοινό τα καταπίνει αμάσητα. Δέχεται  η κοινωνία μας αλλεπάλληλα χτυπήματα από το 2010,το έτος της μεγάλης καταστροφής. Μια κοινωνία  που οδηγήθηκε στο Γολγοθά  και έτσι να  να μετασχηματιστεί σε κάτι ξένο βλέπουμε  έντονα τα συμπτώματα της αλλοτρίωσης, τα συμπτώματα της διαφθοράς, της απάθειας και της αδράνειας, της έκπτωσης από αξίες όπως και η απώλεια εννοιών, αξιών και ιδανικών, όπως η  εντιμότητα, η λεβεντιά, το φιλότιμο, ο πατριωτισμός και η προσήλωση στο σωστό και το δίκαιο.

Σε κάθε περίπτωση  τα πολιτικά θέματα πρέπει να λύνονται στις αίθουσες του δημόσιου διαλόγου  και όχι των δικαστηρίων. Θέλει όμως μεγάλη τόλμη για να σταματήσει το κακό . Μια αρετή που επίσης φαντάζει σήμερα  δυσεύρετη. Όπως έγραφε «προφητικά» το 1967, ο φιλόσοφος Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος: «Οι Έλληνες είναι άλλως τε, χρεωμένοι από την ιστορίαν, η οποία κρατάει τα βιβλία της ζωής και του θανάτου των λαών, να επιτύχουν πλήρην κάθαρσιν της ( …) μεγάλης τραγωδίας της ζωής των».

«θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»

Α.Κάλβος

«ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ ΚΟΥΡΟΠΑΤΚΙΝ». ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ

 

«ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ ΚΟΥΡΟΠΑΤΚΙΝ». ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ 

Ο Κουροπάτκιν ήταν ο στρατηγός του Ρωσικού στρατού στον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο το 1904,διοικητής των ρωσικών δυνάμεων στη Μαντζουρία και ηττήθηκε από τους Ιάπωνες στο Μούκδεν. Σε αυτόν απευθυνόταν ο Αθηναίος δημοσιογράφος με το περίφημο πρωτοσέλιδο άρθρο του με τον τίτλο «δεξιότερα Κουροπάτκιν».

 Οι Έλληνες και εκείνης  της εποχής που είχαν βεβαίως άποψη για τις κινήσεις του ρωσικού στρατού (!), σύστηναν να κινηθεί δεξιότερα για να αποφύγει τους ελιγμούς των Ιαπώνων που τελικά κέρδισαν κατά κράτος Η  φράση «δεξιότερα Κουροπάτκιν», έμεινε μνημείο της αργόσχολης και εκ του μακρόθεν κριτικής, χωρίς στοιχεία και σοβαρότητα. Έτσι  ακούμε βαθυστόχαστες μελέτες και αναλύσεις που αφορούν τα εθνικά μας θέματα και δείχνουν πόσο επικίνδυνο είναι να συζητούμε δίκην καφενείου ζητήματα ,όπως:  «Τα Σκόπια είναι 20 λεπτά δουλειά. Αν αποφασίσει μια ίλη τεθωρακισμένων να περάσει μέσα θα φτάσει στην άλλη πλευρά των Σκοπίων. Θα φτάσει στη Σερβία»

Κατ’ αρχήν δεν αποφασίζει καμμιά «ίλη τεθωρακισμένων» μόνη της(εκτός κι αν έχουμε εκτροπή από την συνταγματική τάξη) ,αποφασίζει κατά το Σύνταγμα η συντεταγμένη Πολιτεία και τότε έχουμε ΠΟΛΕΜΟ.Η Ελλάδα δεν είναι τριτοκοσμική Χώρα είναι Χώρα που διαθέτει σοβαρότητα, συμμετέχει σε συλλογικά όργανα είναι Χώρα της Ειρήνης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ούτε απειλεί ούτε απειλείται και ότι έχει αποδείξει ότι γνωρίζει να υπερασπίζεται τα σύνορα της. Είναι γεγονός ακόμη ότι αντιμετώπισε την κρίση με το θέμα του ονόματος ,σ’ όλα αυτά τα χρόνια με διάλογο και όχι με εμφυλιοπολεμικές κορώνες. Είμαστε η πιο ασφαλής χώρα της περιοχής που σέβεται το διεθνές δίκαιο και τους κανόνες καλής γειτονίας. Το ζήτημα πήρε την σημερινή του διάσταση μετά την συμφωνία των Πρεσπών που οδήγησε στις παραπάνω «κορώνες» δηλαδή συζητήσεις που  είναι εξαιρετικά επικίνδυνες και  εκτός πραγματικότητας. Πολλές φορές πολλά λέγονται στη δημόσια συζήτηση και  με άλλη διάσταση, αλλά αλλιώς αποδίδονται και μάλιστα σε βάρος της Χώρας μας, της οποίας τα συμφέροντα πλήττονται μ’ αυτό τον τρόπο .

Από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η Ευρώπη, από ένα συνεχές θέατρο πολέμων, πέρασε σε μία φάση μακράς διάρκειας ειρήνης. Η ανθρωπότητα δεν ξαναμπήκε σε άλλη περιπέτεια ενός παγκόσμιου ή περιφερειακού πολέμου. Δεν εξαλείφθηκαν όμως οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις το αντίθετο μάλιστα, ζήσαμε την τραγωδία του 1974. Μπορεί, όμως, κάποιος να ισχυριστεί ότι υπήρξε πρόοδος, αφού αποφευχθήκαν οι μεγάλοι και ιδιαίτερα καταστροφικοί πόλεμοι. Μία νέα μορφή σταθερότητας επικράτησε για αρκετά χρόνια. Η Χώρα μας πέρασε πάνω από εξήντα συνεχή χρόνια περίοδο διαρκούς  ειρήνης, πράγμα πρωτοφανές στην Ιστορία της. Αυτή η ειρήνη είναι πολύτιμο ζήτημα και ο ακρογωνιαίος λίθος της ευημερίας του Τόπου. Κάθε συζήτηση που θα δημιουργεί ζητήματα και θα δίνει αφορμές είναι απερίφραστα καταδικαστέα ακόμα κι αν υπάρχουν ζητήματα. Διαθέτουμε τις αξίες που χρειαζόμαστε: την Ειρήνη, τον Αλληλοσεβασμό, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αρκεί να τα μετατρέψουμε σε κοινό όραμα και σε συλλογική δράση μεσα στο μεγάλο μας σπίτι την δημοκρατική Ευρώπη.  

«Ο πόλεμος είναι παντού και πάντα ένα έγκλημα, όσο αναγκαίος κι αν είναι, όσες αιτίες κι αν βρίσκουμε για να τον κάνουμε.» Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Σιγή βαθειά....

Σιγή βαθειά....

Για την Παιδεία και την Δικαιοσύνη.

«Εάν δε το άλας μωρανθή εν τίνι αλισθήσεται;»

Τελικά οι Έλληνες, σαν να ξυπνήσαμε ξαφνικά από ένα δυνατό τράνταγμα, “συζητούμε” για την Παιδεία και την αναθεώρηση του άρθρου 16 Σ. Για τις ελλείψεις της, τα λάθη της, τον προσανατολισμό της. Καθώς είμαστε παγιδευμένοι από μια καταναλωτική κοινωνία που τελικά πτώχευσε , οι ανάγκες μας, ατομικές και συλλογικές, ούτε έχουν κορεσμό, ούτε ήνιοχούνται. Έτσι, καταντήσαμε να βλέπουμε τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια σαν εργοστάσια που έχουνε αποστολή να προετοιμάζουν τα όργανα της παραγωγής. Στραγγίσαμε τη ζωή από το μεταφυσικό της νόημα και ο παραλογισμός νέκρωσε τις ψυχές μας κι έκαμε τούς ανθρώπους απλά όργανα παραγωγής και κατανάλωσης. Οι καιροί αλλάζουν κι η Ιστορία προχωρεί αγκομαχώντας. Όμως η τιμή ,η Αξιοπρέπεια του ανθρώπου, η Ελευθερία του δηλαδή, είναι αμετάθετος, ριζικός καημός καθενός που έχει την αξίωση να νιώθει πώς είναι άνθρωπος και να τον βλέπουν, και να τον σέβονται .

Η ψυχή της Παιδείας είναι η Γλώσσα, η ζωντανή γλώσσα του λαού μας. Κι αυτή βρίσκεται σε θανάσιμη εμπλοκή . Είναι αξιοθρήνητο φαινόμενο ν' ακούμε επίσημους κι ανεπίσημους λόγους και πανηγυρικούς εκφράσεις που δεν τιμούν την Ιστορία αυτού του Τόπου. Είναι ανεκδιήγητη η εκφορά το λόγου στα ΜΜΕ και όχι μόνον.

Τελικά είναι ντροπή κάποιοι δάσκαλοι να πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο για μια” καρέκλα” ευκαιρίας και να σιωπούν γιαυτό το εθνικό μας κατάντημα για το οποίο διαχρονικά διαπράττεται το έγκλημα. Είναι ντροπή να μην γίνεται καμμιά γνωστή συζήτηση στα συλλογικά τους όργανα στα Πνευματικά μας Ιδρύματα για την Συνταγματική Αναθεώρηση και ειδικά για τα θέματα Παιδείας και Δικαιοσύνης . Δεν άκουσα κανένα Πνευματικό Ίδρυμα να ερωτάται από την Πολιτεία αλλά και μόνο του εκφέρει την γνώμη του για ενα τόσο σοβαρό ζήτημα . Κρίμα. Μια ακόμη φορά δεν άκουσα και τα Δικαστήρια με τις Ολομέλειες τους να παίρνουν θέσεις για την Συνταγματική Αναθεώρηση, όπως συνέβαινε πολλές φορές στο παρελθόν.

Κρίμα.....

“Τα σκολειά χτίστε” είπε ο Παλαμάς.