Η ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ "ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ"

Η ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΥΠΟΥΡΓΩΝ - ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ "ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ"


1.-Ο πρώτος νόμος περί ευθύνης υπουργών ήταν ο ΦΠΣτ του 1876, όπως τροποποιήθηκε από τον N. XE του 1873.Το νομοθετικό αυτό καθεστώς διατηρήθηκε σε ισχύ για έναν αιώνα μέχρι την έκδοση του ΝΔ 802/1971.Οι ρυθμίσεις του τελευταίου, οι οποίες πάντως επαναλαμβάνουν τις ως τότεισχύουσες αρχές, διατηρήθηκαν σε ισχύ και από το Σύνταγμα του 1975 με ρητή μεταβατική διάταξη (άρθρο 115 παρ.1) «ώσπου να εκδοθεί ο από το άρθρο 86 παρ. 1 προβλεπόμενος νόμος».Ο νόμος αυτός εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1997 (N. 2509/1997) .ι διατάξεις όμως εκείνες είχαν επικριθεί έντονα και έτσι κρίθηκε η ανάγκη τροποποιήσεώς τους με τον Ν. 3126 (ΦΕΚ Α' 66/19.03.2003)Το σχετικό άρθρο 86 του Συντάγματος αναθεωρήθηκε το 2001. Αντί να βελτιώσει τη κατάσταση την χειροτέρεψε.H νέα ρύθμιση του άρθρου 86 Σ είναι ατυχέστατη και σκοπεί δυστυχώς στο ακαταδίωκτο αφού θεσμοθετήθηκε μια εξαιρετικά πολύπλοκη διαδικασία για την ποινική δίωξη των υπουργών, η οποία πιστεύω ότι είναι αδύνατο ή μάλλον ανέφικτο, να καταλήξει στην παραπομπή τους στο ακροατήριο. Συγκεκριμένα, χρειάζεται να αποφασίσει το Κοινοβούλιο δύο φορές, με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, ώστε να ασκηθεί ποινική δίωξη!!!Την πρώτη φορά, για να συσταθεί η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και την δεύτερη, όταν το πόρισμα της επιτροπής αυτής εισαχθεί στην Ολομέλεια, η οποία τελικά αποφασίζει για την άσκηση ή μη διώξεως.Είναι προφανές ωστόσο ότι αν ο «εγκαλούμενος» υπουργός ανήκει στο κόμμα που διαθέτει την πλειοψηφία στη Βουλή, τότε η λήψη αποφάσεως της Βουλής, τόσο για τη σύσταση της ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής που θα διενεργήσει την προκαταρκτική εξέταση όσο και την τελική κρίση για τη δίωξη, καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Αξίζει να σημειωθεί ότι με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού του βουλευτών, η Βουλή μπορεί να ανακαλέσει την απόφασή της ή να αναστείλει τη δίωξη, την προδικασία ή την κύρια διαδικασία, οποτεδήποτε, δηλαδή και αν ακόμη έχει περαιωθεί η ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου και αναμένεται η έκδοση της αποφάσεώς του. Το πλέον όμως σκανδαλώδες είναι το προτελευταίο εδάφιο της παρ. 3 του άρθρου 86Σ, σύμφωνα με το οποίο «η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την παράγραφο 1 αρμοδιότητά της (να συστήσει δηλαδή επιτροπή και να ασκήσει δίωξη) μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος». Με τη διάταξη αυτή η ατιμωρησία καθίσταται σχεδόν βεβαία για τα αδικήματα που τελέστηκαν κατά την τελευταία σύνοδο της προηγούμενης βουλευτικής περιόδου εφόσον το ίδιο κόμμα κερδίσει τις εκλογές. H προθεσμία αυτή είναι ασφυκτική και οδηγεί στην εξάλειψη του αξιόποινου των πράξεων μέσα σε ελάχιστα χρόνια από την τέλεσή τους . 


2.-Το Σύνταγμα προβλέπει ρητά ότι η Βουλή μπορεί να ασκήσει δίωξη μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος, ενώ η Βουλή μπορεί οποτεδήποτε να ανακαλέσει την απόφασή της ή να αναστείλει την δίωξη, την προδικασία ή την κύρια διαδικασία. Η βουλευτική περίοδος είναι ανάμεσα σε δυο εκλογές και περιλαμβάνει τέσσερις κοινοβουλευτικές συνόδους. Αν και οι συνταγματολόγοι διχάζονται, ωστόσο είναι ισχυρά τα επιχειρήματα σύμφωνα με τα οποία αν και μεσολάβησε η Βουλή «της μιας ημέρας», ανάμεσα στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του Μαίου και Ιουλίου 2012, δεν υφίσταται θέμα παρέλευσης της προαναφερθείσας αποσβεστικής προθεσμίας, καθώς δεν υπήρξε Βουλή που να διήρκεσε τουλάχιστον δυο τακτικές συνόδους. Υπενθυμίζεται, εξάλλου, ότι προ της αναθεώρησης του 2001, προβλεπόταν για την παρέλευση της αποσβεστικής προθεσμίας η ολοκλήρωση μιας τακτικής συνόδου, κάτι που άλλαξε ώστε να υπάρχει επέκταση και διεύρυνση της σχετικής αποσβεστικής προθεσμίας προς αποφυγή παραγραφής τυχόν αδικημάτων πολιτικών προσώπων. Έτσι, σύμφωνα με την άποψη αυτή, εφόσον δεν συμπληρώθηκαν τουλάχιστον δυο τακτικές σύνοδοι στην διάρκεια της Βουλής που προέκυψε από τις εκλογές του περασμένου Μαίου, καθώς διαλύθηκε αμέσως μετά την ορκωμοσία της, υπάρχει η δυνατότητα της παρούσας Βουλής να κινήσει τη διαδικασία του νόμου περί ευθύνης υπουργών και ως εκ τούτου τα όποια αδικήματα δεν παραγράφονται.




3.-Προσοχη το ζητημα εχε  αντιμετωπισθεί  με την Αποφαση  1/2011 ΕΙΔ ΔΙΚ ΥΠ(ΠΟΙΝΔ/ΝΗ 2011/293)Υπόθεση Βατοπεδίου. Κακουργηματική απιστία περί την υπηρεσία εις βάρος του Δημοσίου άνω των 73.000 € κατά αυτουργία, κατά συναυτουργία και κατ΄εξακολούθηση. Στοιχεία αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος.  Αποκλειστική αρμοδιότητα της Βουλής για άσκηση ποινικής δίωξης κατά Υπουργών και αποσβεστική προθεσμία για την άσκηση αυτή. Εξάλειψη του αξιοποίνου. Ο χρόνος, ο οποίος αρχίζει από την τέλεση του αδικήματος και διαρκεί μέχρι του πέρατος της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου.




ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

ΑΕΔ 25/2012: Λόγω της οικονομικής κρίσης, το Δημόσιο μπορεί να πληρώνει χαμηλότερους τόκους από ό,τι οι ιδιώτες

ΑΕΔ: Λόγω της οικονομικής κρίσης, το Δημόσιο μπορεί να πληρώνει χαμηλότερους τόκους από ό,τι οι ιδιώτες

Κάτω από τις μνημονιακές επιταγές και τις παρούσες οικονομικές συγκυρίες δεν προσκρούει στις συνταγματικές επιταγές η νομοθετική εκείνη ρύθμιση, που προβλέπει ότι το Δημόσιο για τις οφειλές του πρέπει να καταβάλει τόκο υπερημερίας 6%, ενώ οι ιδιώτες που οφείλουν στο Δημόσιο πρέπει να πληρώνουν μεγαλύτερο επιτόκιο (περίπου από 8,75% έως 12,25%), αποφάνθηκε το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (ΑΕΔ), κάνοντας δεκτή την εισήγηση του συμβούλου Επικρατείας Παναγιώτη Ευστρατίου.

Το επίμαχο ζήτημα απασχόλησε το ΑΕΔ, μετά τις αντίθετες αποφάσεις που είχαν εκδοθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο και τον Άρειο Πάγο.

Ειδικότερα, το ΑΕΔ με την υπ' αριθμ. 25/2012 απόφασή του, με ισχυρότατη πλειοψηφία, έκρινε κατ' αρχάς, ότι λόγοι δημοσίου συμφέροντος δεν δικαιολογούν τη διαφοροποίηση του ύψους του επιτοκίου μεταξύ Δημοσίου και ιδιωτών. Όμως, συνιστούν λόγους δημοσίου συμφέροντος η ανάγκη διασφαλίσεως της δημοσιονομικής ισορροπίας του κράτους και η αντιμετώπιση της διαπιστωθείσας από τον νομοθέτη, οξείας δημοσιονομικής κρίσεως την οποία διέρχεται η Ελλάδα.

Για τη αντιμετώπιση της κρίσης αυτής και για την αποκατάσταση της δημοσιονομικής ισορροπίας, συνεχίζει η δικαστική απόφαση, έχουν ήδη ληφθεί διάφορα μέτρα με σκοπό τη μείωση των δαπανών και την αύξηση των δημοσίων εσόδων. Μεταξύ των άλλων μέτρων, που έχουν ληφθεί, είναι οι περικοπές των αποδοχών και των συντάξεων, η αύξηση των φόρων, η επιβολή έκτακτων φόρων, η επιβολή εκτάκτου ειδικού τέλους ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών (χαράτσι) κ.λπ.

Μετά τα δεδομένα αυτά, υπογραμμίζεται στην απόφαση, η διαφοροποίηση αυτή στο ύψος του τόκου, που προβλέπει ο Κώδικας Νόμων περί Δικών του Δημοσίου, δεν αντίκειται στα άρθρα 4 του Συντάγματος (ισότητα) και 25 (αρχή αναλογικότητας), λόγω «των συντρεχουσών περιστάσεων» και του σκοπού της επίμαχης διάταξης του εν λόγω Κώδικα.

Σε άλλο σημείο της απόφασης, το ΑΕΔ τονίζει ότι η διαφοροποίηση αυτή στο ύψος του τόκου δεν αντίκειται στην κατοχυρωμένη από το άρθρο 4 παράγραφος 5 του Συντάγματος, που αφορά την ισότητα ενώπιον των δημοσίων βαρών, ενόψει του γεγονότος, καθώς προς αντιμετώπιση της οξείας δημοσιονομικής κρίσεως έχουν ληφθεί μέτρα που επιβαρύνουν οικονομικώς διάφορες και μεγάλες κατηγορίες πολιτών.

Υπενθυμίζεται ότι η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου (απόφαση 2812/2011) έκρινε ότι είναι αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) η επίμαχη διάταξη που προβλέπει τη διάκριση μεταξύ Δημοσίου και ιδιωτών ως προς το ύψος του τόκου και παρέπεμψε το όλο θέμα προς οριστική κρίση στο ΑΕΔ, λόγω της διχογνωμίας (αντίθετων αποφάσεων) μεταξύ των δύο Ανωτάτων Δικαστηρίων.

Από την άλλη πλευρά, ο Άρειος Πάγος, με σειρά αποφάσεών του (1127/2010, 1128/2010 κ.λπ.), έχει κρίνει ότι είναι συνταγματική η επίμαχη διάκριση για την επιβολή του τόκου και δεν αντιβαίνει στην ΕΣΔΑ.

Ετσι ξηλώνεται κάθε νομολογιακή κατάκτηση και τα προνόμια του Δημοσίου καλά κρατούν!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΑΘΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝ. ΠΡΩΤ. ΑΘΗΝΩΝ1864/12

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΑΘΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝ. ΠΡΩΤ. ΑΘΗΝΩΝ1864/12



Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την υπ. αριθμ. 1864/2012 απόφασή του έκρινε ότι εργαζόμενη που απασχολούνταν σε πολυεθνική επιχείρηση με αντικείμενο τη μετάφραση κειμένων και την επεξεργασία project για...

συγκεκριμένο έργο και για την απασχόλησή της αυτή υπέγραφε αποδείξεις δαπανών (προσοχή όχι μπλοκάκι, οι αποδείξεις δαπανών είναι συγκεκριμένο λογιστικό έγγραφο που εκδίδουν οι ίδιες οι εταιρείες για την καταβολή πληρωμών), εργαζόταν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας και όχι ανεξαρτήτων υπηρεσιών, όπως τη σύμβαση αυτή είχε βαφτίσει ο εργοδότης της εργαζόμενης. Ως κριτήριο για την κρίση του αυτή το Δικαστήριο στάθμισε το γεγονός ότι η εργοδότρια διατηρούσε πάντοτε τον έλεγχο της εργασίας της εργαζομένης, παρακολουθούσε την απόδοσή της, επέβαλε εκείνη το ρυθμό και την ταχύτητα διεκπεραίωσης της εργασίας και γενικά τελούσε κατά την εκτέλεση της εργασίας της υπό σοβαρούς δεσμούς από την εργοδότρια, όσον αφορά στους όρους παροχής της εργασίας της. Μάλιστα, έκρινε την επιγενόμενη απόλυση της εργαζόμενης ως άκυρη, διότι η εργοδότρια δεν της κατέβαλε αποζημίωση. Η απόφαση αυτή αποτελεί σταθμό στη νομολογία της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας, διότι έκρινε ότι το σύστημα της πληρωμής με απόδειξη δαπανών, σύνηθες στις ημέρες μας, από μόνο του δεν αρκεί για να είναι η σύμβαση ανεξαρτήτων υπηρεσιών.

ΠΙΚΡΑΜΜΜΕΝΟΣ: ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΟΥΤΕ ΟΥΔΕΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΘΑ ΛΑΒΕΙ ΜΙΣΘΟ

«Να είστε παράδειγμα προσφοράς και ήθους», είπε στους υπουργούς του ο υπηρεσιακός Πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος, στη διάρκεια του πρώτου Υπουργικού Συμβουλίου. Παράλληλα, τους ζήτησε να προσέχουν τις δηλώσεις τους. «Λίγα λόγια, αρκετή δουλειά», είπε χαρακτηριστικά. 

Ο κ. Πικραμμένος πρότεινε και συμφώνησαν όλοι οι υπουργοί να μην λάβουν την αμοιβή που προβλέπεται για τα καθήκοντά τους 

Ο κ. Πικραμμένος ζήτησε από τους υπουργούς «λίγα λόγια, αρκετή δουλειά», κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης η οποία διήρκεσε μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά.

Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ανέφερε ότι τα προβλήματα δεν λύνονται μέσα σε ένα μήνα και στόχος της κυβέρνησης θα πρέπει να είναι «να οδηγήσει την χώρα σε ασφαλές λιμάνι στις επόμενες εκλογές, ώστε να προκύψει πολιτική λύση».

Προέτρεψε, κατά τις ίδιες πηγές, τα μέλη της κυβέρνησης να μιλούν μόνο για τα θέματα της αρμοδιότητάς τους κι όχι για ευρύτερα ζητήματα, αποφεύγοντας τις δηλώσεις που μπορεί να παρεξηγηθούν ή να αποκτήσουν κομματική χροιά και να αποτελέσουν αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Ο κ. Πικραμμένος πρότεινε και συμφώνησαν όλοι οι υπουργοί να μην λάβουν την αμοιβή που προβλέπεται για τα καθήκοντά τους στον ένα μήνα που θα τα ασκούν, ενώ τους ζήτησε διακριτικότητα και να πραγματοποιήσουν μόνο τα απαραίτητα υπηρεσιακά ταξίδια.

Ο ΜΙΣΘΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ

Ο μισθός του κυβερνήτη - Καποδίστριας

<<...Ελπίζω όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματος των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της... >> και <<... εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματα μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν >>.
Ιωάννης Καποδίστριας
Κυβερνήτης της Ελλάδας
προς την Δ' Εθνοσυνέλευση

KEFALONHTIKA KALANTA

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=APpUpjqhnB4

ΖΗΤΩ ΤΑΠΕΙΝΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ

Αγαπητοί φίλοι,
η συμμετοχή σε συλλογικά όργανα, μας υποχρεώνει κάποιες φορές  προκειμένου να τηρηθεί αυστηρά η νομιμότητα όπως επιβάλλεται,να πειθαρχούμε στον κανόνα της πλειοψηφίας,αλλά και της τυπικής νομιμότητας,  αν και διαφωνούμε.
Έτσι πολλές φορές αυτό πού λέγεται τυπική νομιμότητα, κρύβει μία τεράστια ουσιαστική αδικία.
Εγώ ντρέπομαι γιατί αθέλητα σ εφαρμογή των αρχών αυτών γίνομαι κι εγώ κάποιες φορές   συνεργός σε μια ουσιαστική αδικία.
Η παραίτηση είναι μια λύση όταν αυτό είναι θεσμικά δυνατό, το έκαμα σε μια περίπτωση δυο φορές, μα είχε τα αντίθετα αποτελέσματα.
Λυπάμαι για τις νεανικές καρδιές που αθέλητα μου πίκρανα,τους αξίζει καλύτερη τύχη.
Θα μιλήσω για όλα στην ώρα τους .
ΖΗΤΩ ΤΑΠΕΙΝΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ

Για πρώτη φορά πολίτης δικαιώνεται για καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης

Για πρώτη φορά πολίτης δικαιώνεται για καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης

Για πρώτη φορά, Ελληνικό Δικαστήριο αποζημιώνει πολίτη, λόγω μεγάλης καθυστέρησης στην απονομή της Δικαιοσύνης, σύμφωνα με την απόφαση 4467/2012 του Συμβουλίου της Επικρατείας.

- Αντώνης Π. Αργυρός  σχόλιο:
   

1.-Η απόφαση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία ,αφού το Συμβούλιο της Επικρατείας σε μονομελή σύνθεση, εξέδωσε σ’ εφαρμογή του νέου νόμου 4055/2012[1] , την σχολιαζόμενη Απόφαση επί αίτησης πολίτη με την οποία ζητάει να του καταβάλλει το ελληνικό Δημόσιο ως αποζημίωση 30.000 ευρώ, καθώς το δικαστήριο καθυστέρησε να εκδώσει την απόφαση του κατά 8 έτη, 6 μήνες και 18 ημέρες. Το ποσό αυτό το διεκδικούσε  ως δίκαιη ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από την παραβίαση του δικαιώματος του σε ταχεία απονομή της Δικαιοσύνης.
Σύμφωνα με την (νέα) ισχύουσα διαδικασία για την καταβολή αποζημίωσης λόγω καθυστέρησης έκδοσης δικαστικής απόφασης από την ελληνική Δικαιοσύνη   προβλέπεται για πρώτη φορά στα άρθρα 53 έως 58 του Ν. 4055/2012. Μέχρι τώρα οι Έλληνες πολίτες προσέφευγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όταν η ελληνική Δικαιοσύνη καθυστερούσε στην έκδοση απόφασης και οι καταδίκες της χώρας μας είναι ήδη αρκετές. Η χώρα μας καταδικάστηκε το 2011 συνολικά σε πενήντα (50) υποθέσεις για υπερβολική διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας.
Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο τραγική όπως προκύπτει από τα  στοιχεία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αφορούν την παραβίαση του άρθρου 6 παρ. 1 της Σύμβασης. Μέσα στα52 χρόνια λειτουργίας του ΕΔΑΔ, η χώρα μας μετρά συνολικά 403 καταδίκες∙ αριθμός που μεταφράζεται σε ποσοστό 48% επί του συνόλου των καταδικαστικών αποφάσεων, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος κυμαίνεται σε ποσοστό περίπου 26%. Το πρόβλημα της βραδύτητας απονομής της δικαιοσύνης αγγίζει τόσο της Πολιτική όσο και την Διοικητική δικαιοσύνη. Δεν είναι προς τιμήν της Χώρας η καταδίκη της για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ,λόγω της αδικαιολόγητης βραδύτητας απονομής της Δικαιοσύνης α) Το ΕΔΔΑ . έκρινε ότι σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 1 της Σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις θεμελιώδεις Ελευθερίες η υπόθεση οποιουδήποτε προσώπου πρέπει να δικάζεται από το δικαστήριο εντός ευλόγου προθεσμίας. Για να καθοριστεί το εύλογο ή μη του χρονικού διαστήματος εκδίκασης των υποθέσεων λαμβάνεται υπόψη το στάδιο στο οποίο βρίσκονταν αυτές την 20/11/1985, οπότε αναγνωρίστηκε το δικαίωμα ατομικής προσφυγής με ελληνική δήλωση. Κρίσιμος όμως και ο χρόνος διάρκειας των διαδικασιών αυτών μέχρι την παραπάνω ημερομηνία. Στον χρόνο αυτό περιλαμβάνεται τόσο αυτός που μεσολάβησε έως την έκδοση αποφάσεων των διοικητικών οργάνων επί των ενστάσεων όσο και αυτός μέχρι την έκδοση δικαστικών αποφάσεων, λαμβανομένων υπόψη της περιπλοκότητας της υπόθεσης, της συμπεριφοράς των μερών και των πραγματικών περιστατικών

 

2.- Με τις διατάξεις του ν 4055/12 (άρθρα 53 έως 60) εισάγεται  νέο ένδικο βοήθημα για την επιδίωξη αποκατάστασης της βλάβης από την αδικαιολόγητη καθυστέρηση εκδίκασης διοικητικής διαφοράς, και ρυθμίζεται η άσκησή του και οι προϋποθέσεις και συνέπειες της αποδοχής του (άρθρα 53 έως 58), καθώς και η δυνατότητα να ζητηθεί επίσπευση της εκδίκασης της διαφοράς  (άρθρα 59, 60). Ειδικότερα:

Η αίτηση για δίκαιη ικανοποίηση δεν μπορεί να ασκηθεί από το ελληνικό δημόσιο, ως διάδικο. O αιτών δίκαιη ικανοποίηση μπορεί να είναι οποιοσδήποτε διάδικος, τόσο ηττηθείς όσο και νικήσας. Η αίτηση υπογράφεται από δικηγόρο. Η αίτηση πρέπει να υποβληθεί για κάθε βαθμό δικαιοδοσίας ξεχωριστά. Η αίτηση ασκείται εντός προθεσμίας έξι μηνών από τη δημοσίευση της οριστικής απόφασης, για την οποία ο αιτών παραπονείται ότι υπήρξε υπέρβαση της εύλογης διάρκειας της δίκης και κατατίθεται στη γραμματεία του εκδόντος την απόφαση δικαστηρίου. Για την κατάθεση της αίτησης προβλέπεται η καταβολή παραβόλου. Η υπόθεση προσδιορίζεται για συζήτηση το αργότερο εντός 5 μηνών από την ημέρα κατάθεσης της αίτησης και η διοίκηση πρέπει να αποστείλει τις απόψεις της και τον σχετικό φάκελο 15 τουλάχιστον μέρες προ της ορισθείσας ημερομηνίας συζήτησης. Δεν επιτρέπεται η  για μη χορήγηση αναβολής σε περίπτωση μη αποστολής των απόψεων του Δημοσίου (από την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού), οπότε και η αίτηση συζητείται λαμβανομένων υπόψη μόνο των προσκομισθέντων από τον αιτούντα στοιχείων. Κατά της σχετικής απόφασης, που δημοσιεύεται εντός δύο μηνών, δεν ασκείται ένδικο μέσο. Το δικαστήριο αποφαίνεται, αν πρέπει να επιδικαστεί ποσό για τη δίκαιη ικανοποίηση συνεκτιμώντας τους ισχυρισμούς και την συμπεριφορά των διαδίκων, δεδομένου ότι η καθυστέρηση της δίκης αποτελεί μαχητό τεκμήριο ότι υπήρξε βλάβη (άρθρο 57) και σε καταφατική περίπτωση (δηλ. αν γίνει δεκτή η αίτηση) επιβάλλονται στο Δημόσιο και τα έξοδα του πληρεξούσιου δικηγόρου. Η είσπραξη του ανωτέρω ποσού σε βάρος του Δημοσίου, αν δεν γίνει σύμφωνα με τις διατάξεις περί εντάλματος πληρωμής, μπορεί να επιτευχθεί και με αναγκαστική εκτέλεση, δηλ. με κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου (άρθρο 58).

 

3.- Κατά δε το άρθρο 932 Α.Κ[2]. «Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική αυτή ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης. Ηθική βλάβη είναι ή μη περιουσιακή βλάβη ή επερχόμενη στην ηθική, πνευματική και σωματική συγκρότηση του αδικηθέντος. .» Η κρίση του δικαστηρίου [3]ότι επήλθε στη συγκεκριμένη περίπτωση ηθική βλάβη καθώς και ο προσδιορισμός από αυτό του ποσού της χρηματικής ικανοποίησης σχηματίζεται από την εκτίμηση πραγματικών περιστατικών και χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να νοηθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου (βλ. Σ.τ.Ε. 1042/2007 και Α.Π. 1586/2002, 777/2003, 674/2004, 1194/2005, 11/2005 Ολομ., 122, 319, 1644, 1670/2006, 163, 634/2007, 14/2011,Βλ. Ζέπο, ΈνΔ II σ. 758/9) . Αξιοσημείωτοι ομως και οι ισχυρισμοί του Δημοσίου για την επιδίκαση του ύψους του ποσού ως δίκαιη ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη λόγω της προαναφερόμενης παραβίασης του δικαιώματός του σε ταχεία απονομή της δικαιοσύνης του εν όψει του  σημερινού βιοτικού επιπέδου της Χώρας. Το δικαστήριο  απάντησε με τις ακόλουθες ενδιαφέρουσες  σκέψεις του που βρίσκονται  πλέον στην σταθεροποιημένη γραμμή της  πρόσφατης νομολογίας: «Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να παραγνωρισθεί η προκύπτουσα από τα διαθέσιμα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής πτώση του βιοτικού επιπέδου στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, η οποία είναι απότοκη του σοβαρότατου κλονισμού της δημοσιονομικής ισορροπίας του ελληνικού Κράτους, λόγω της εκτόξευσης σε πρωτοφανή για την ιστορία των δημοσίων οικονομικών της Χώρας επίπεδα του δημοσίου ελλείμματος και του δημοσίου χρέους (το οποίο ανήλθε, το έτος 2011, σε 165,3% επί του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος – ΑΕΠ), καθώς και λόγω της συνεχιζόμενης σοβαρής ύφεσης, η οποία απομειώνει συνεχώς το ΑΕΠ της Χώρας (από 233 δισεκατομμύρια ευρώ το έτος 2008 σε 215 δισεκατομμύρια το έτος 2011) και, συνακόλουθα, το διαθέσιμο κατά κεφαλή εισόδημα.» Το δικαστήριο επεδίκασε αποζημίωση αφού έλαβε υπόψη το ύψος του «σημερινού βιοτικού επιπέδου της Χώρας».  Ο συνυπολογισμός  όμως των δυσμενών οικονομικών συνθηκών του ζημιώσαντος Δημοσίου  δεν πρέπει να οδηγεί στην πλήρη απαλλαγή του από την αξίωση της ηθικής βλάβης, γιατί τότε ματαιώνεται ο σκοπός του νομοθέτη, για την καταβολή αποζημίωσης λόγω καθυστέρησης έκδοσης δικαστικής απόφασης από την ελληνική Δικαιοσύνη που προβλέπεται για πρώτη φορά στα άρθρα 53 έως 58 του Ν. 4055/2012.-

---

[1] «Δίκαιη δίκη και εύλογη διάρκεια αυτής». Η  βασική αρχή της δίκαιης δίκης, όπως αυτή προσδιορίζεται στο άρθρο 6 τής Ε.Σ.Δ.Α. και έχει εξειδικευθεί από αποφάσεις τού Ε.Δ.Δ.Α., είναι η εύκολη πρόσβαση τού πολίτη στη Δικαιοσύνη, Ο . Ν. 4055/2012 έχει θετικές ρυθμίσεις στα άρθρα 53 έως 60 , όμως με το μέγιστο μέρος του  εμποδίζεται η πρόσβαση τού πολίτη στη Δικαιοσύνη, διά της περαιτέρω, και μάλιστα μεγάλης, αυξήσεως τού κόστους αυτής της προσβάσεως. Παράλληλα, ενώ σ’αυτόν το νόμο προβλέπεται η επιτάχυνση τών διαδικασιών απονομής τής Δικαιοσύνης, ωστόσο, δεν εξασφαλίζεται, το μεν η ποιότητα της αποδιδόμενης Δικαιοσύνης, το δε αυτή καθ’αυτή η ταχύτητα στην απονομή της,.

[2] Βλ:1) Παυλόπουλος Π:Η αστική ευθύνη του Δημοσίου ,1986,19898 τομΙ-ΙΙ- 2)Βεγλερής Φ.Η διοικητική δικαιοσύνη υπό το Σύνταγμα ,1960- 3)Καρακωστας Β «Η ηθική βλάβη στην πολιτειακή αποζημίωση» (ΔΦΟΡΝ 2004/17)

[3] Bλ: ενδεικτική βιβλιογραφία:  1..-Κρητικός Αθ.: Αποζημίωση από τροχαία αυτοκινητικά ατυχήματα (1992 και Συμπληρώματα) 2.-Κωσταρά Γ.: Νομική φύσις της χρηματικής ικανοποιήσεως δι’ ηθικήν βλάβην κατ’ ΑΚ ΕΕΝ 43.501 επ. 3.-       Πατεράκης Στ.: Η χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (1995)     4.-Σταθόπουλος Μιχ.: Αναλογικότητα, εύλογη αποζημίωση και αναιρετικός έλεγχος, ΝοΒ 58.53

 

 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

www.argyroslaw.gr

argyrospa@yahoo.com