MAS EDEIJE TO DROMO

η δικαιοσυνη στον τοπο μας σημερα

Πενταετης η παραγραφή αξιώσεων κατα Δημοσίου ΑΠΟΦΑΣΗΤρΔΠρΠειρ 263/2007

Επειδή, επιπλέον, στο άρθρο 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 περί Δημοσίου Λογιστικού (ΦΕΚ Α' 247) ορίζεται ότι: "Η απαίτηση οποιουδήποτε των επί σχέσει δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου υπαλλήλων του Δημοσίου, πολιτικών ή στρατιωτικών, κατ' αυτού, που αφορά σε αποδοχές ή άλλες κάθε φύσεως απολαβές αυτών ή αποζημιώσεις, έστω και αν βασίζεται, σε παρανομία των οργάνων του Δημοσίου ή στις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις - παραγράφεται μετά διετία από της γενέσεως της". Περαιτέρω, στο άρθρο 91 του προαναφερόμενου νόμου ορίζεται ότι: "Επιφυλασσομένης κάθε άλλης ειδικής διατάξεως του παρόντος, η παραγραφή οποιασδήποτε απαιτήσεως κατά του Δημοσίου αρχίζει από το τέλος του Οικονομικού έτους μέσα στο οποίο γεννήθηκε και ήταν δυνατή η δικαστική επιδίωξη αυτής. Προκειμένου όμως περί δασμών, φόρου, τελών και λοιπών δικαιωμάτων που εισπράττονται στα Τελωνεία, η παραγραφή άρχιζε, από της βεβαίωσης αυτών".

Επειδή, η διάταξη του άρθρου 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 "Περί Δημοσίου Λογιστικού, ελέγχου των δαπανών του Κράτους και άλλες διατάξεις", η οποία εφαρμόζεται και στους Ο.Τ.Α., βάσει, του άρθρου 29 παρ. 5 του ν. 3202/2003 (ΦΕΚ 284 Α'), είναι αντίθετη με το άρθρο 1 περ. 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία τον Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (Ε.Σ.Δ.Α.) (που κυρώθηκε μαζί με την Σύμβαση με το ν.δ. 531/1973 και έχει σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος αυξημένη τυπική ισχύ έναντι των καινών νόμων), το οποίο ορίζει ότι: "Παν φυσικό ή νομικό πρόσωπο δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του, ..." στην κατά τα ανωτέρω προστατευόμενη περιουσία περιλαμβάνονται, όχι μόνο τα από το άρθρο 17 του Συντάγματος εμπράγματα δικαιώματα, αλλά και όλα τα περιουσιακής ιδρύσεως δικαιώματα και τα νομίμως κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, άρα και τα περιουσιακά ενοχικά δικαιώματα και δη η περιουσιακού χαρακτήρα απαιτήσεως είτε αναγνωρισμένες με δικαστική ή διαιτητική απόφαση, είτε απλώς γεννημένες κατά το εθνικό δίκαιο, εφόσον υπάρχει, νόμιμη προσδοκία με βάση το ισχύον πριν από την προσφυγή στο δικαστήριο νομοθετικό καθεστώς ότι μπορούν να ικανοποιηθούν δικαστικά (Ολ. ΑΠ 40/1998). Εξάλλου, οι διάταξη του άρθρου 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 είναι αντίθετη και προς το άρθρο 80 παρ. 1 του Συντάγματος αφού θεσπίζει αδικαιολόγητα σε βαράς των Ελλήνων πολιτών διακρίσεις. Με την διάταξη αυτή διαμορφώθηκε ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ του Δημοσίου, αφού, όπως ορίζεται στο άρθρο 86 παρ. 2 του ίδιου νόμου "Η χρηματική απαίτηση του Δημοσίου μετά των συμβεβαιουμένων προστίμων παραγράφεται, μετά πενταετία από την λήξη του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο βεβαιώθηκε εν στενή έννοία και κατέστη δύτη ληξιπρόθεσμη", ενώ αντίθετα με την διάταξη του άρθρου 90 παρ. 3 η απαίτηση ίων υπαλλήλων του Δημοσίου κατ' αυτού, που αφορά σε αποδοχές ή άλλες πάσης φύσεως απολαβές αυτων ή αποζημιώσεις, έστω και αν βασίζεται, σε παρανομία των οργάνων του Δημοσίου ή στις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις, παραγράφεται μετά διετία από της γενέσεως της. Με την ρύθμιση αυτή δημιουργείται προφανέστατη άνιση μεταχείριση των ιδιωτών διαδίκων έναντι του Δημοσίου. Επομένως πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι απαιτήσεις για καταβολή αποζημίωσης από αδικοπραξία οργάνων του δημοσίου αποτελούν περιουσιακής φύσεως δικαιώματα, τα οποία προστατεύονται από τις διατάξεις του άρθρου 17 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ε.2.Δ.Α., θεμελιώνονται δε επιπλέον στις προαναφερόμενες συνταγματικές διατάξεις από τις οποίες απορρέουν οι αρχές της αλληλέγγυας αναλογικής ισότητας στην ανάληψη των δημοσίων βαρών και της νομιμότητας. Συνεπώς, κάθε διάταξη νόμου η οποία χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος δημοσίου συμφέροντος, που να δικαιολογεί την σχετική ρύθμιση με βάση πάντοτε την αρχή της αναλογικότητας, αίρει ή περιορίζει, άμεσα ή έμμεσα, την ευθύνη του Δημοσίου, ρε αποτέλεσμα η καταβαλλόμενη αποζημίωση να μην είναι πλήρης, αντίκειται στις παραπάνω υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις και αρχές (Μπέης, ΔΙΚΗ 26, σελ. 346). Έτσι, οι ανωτέρω ρυθμίσεις του άρθρου 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 κότα το μέρος που με αυτές διαφοροποιείται σε βάρος του ιδιώτη διαδίκου η προθεσμία συμπληρώσεως της παραγραφής μεταξύ του Δημοσίου και των ιδιωτών διαδίκων, είναι ανίσχυρες ως αντικείμενες στην αρχή της ισότητας αλλά και της δικονομικής ισότητας των διαδίκων, όπως αυτή συνάγεται από τα άρθρα 4 παρ. 1, 2 παρ. 1, 20 παρ, 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος, από τα άρθρα 6, 13 και 14 της Ε.Σ.Δ.Α. και τα άρθρα 2 παρ. 3α και β... 14 και 26 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ν. 2462/1997), για την αποκατάσταση της οποίας (της δικονομικής ισότητας) η παραγραφή πρέπει να θεωρηθεί ότι είναι πενταετής κατά τα άρθρα 250 και 937 του Αστικού Κώδικα (βλ. 1/2005 απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγματος).

ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΥΝ ΘΕΣΜΙΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΔΑΣΩΣΕΙΣ

Με απόφαση ((1104/06, Ε' Τμήμα), το Συμβούλιο της Επικρατείας κάθε αποψιλούμενη δασική έκταση κηρύσσεται υποχρεωτικά αναδασωτέα με μόνη την αντικειμενική διαπίστωση της συνδρομής των νομίμων προϋποθέσεων (ολική ή μερική καταστροφή από πυρκαγιά ή άλλη αιτία).
Μάλιστα το ΣτΕ επισημαίνει ότι πριν από την κήρυξη της αναδάσωσης, η οποία χωρεί υποχρεωτικά όταν διαπιστωθεί η συνδρομή των παραπάνω νομίμων προϋποθέσεων, δεν απαιτείται, ως ουσιώδης τύπος της διαδικασίας, κλήση του ενδιαφερομένου σε ακρόαση, ούτε η προηγουμένη επίλυση τυχόν αμφισβητήσεων ως προς το χαρακτήρα της έκτασης αυτής ως δασικής ή μη.
Παράλληλα το ΣτΕ επισημαίνει ότι η απόφαση για την αναδάσωση πρέπει να είναι πλήρως αιτιολογημένη ως προς το χαρακτηρισμό της έκτασης ως δάσους ή δασικής έκτασης, ενώ στο κείμενο της απόφασης γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στον τρόπο με τον οποίο δρουν οι καταπατητές για να επιτύχουν τους άνομους σκοπούς τους.

Η διαφθορα στην ελλαδα

ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΗ ΠΛΗΓΗ :Η διαφθορα στην Ελλαδα.
Σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά δεδομένα της «Διεθνούς Διαφάνειας», όπως τα παρουσίασαν χθες ο επίτιμος πρόεδρος του οργανισμού Peter Eigen και ο πρόεδρος του αντίστοιχου ελληνικού τμήματος Κώστας Μπακούρης, «πάνω από το 70% στην Ελλάδα -ποσοστό ανάλογο με αυτό που καταγράφεται στο Καμερούν, τη Βολιβία και την Κορέα- έχει παραδεχθεί πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα διαφθοράς», ενώ «το 17% έχει παραδεχθεί πως δωροδόκησε κάποιον δημόσιο υπάλληλο για διεκπεραιώσει την υπόθεσή του».

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ

Η προεκλογική περιοδος τελειώνει ,δεν ακουσα απο κανένα κατι συγκεκριμένο (εκτος απο αφορισμούς και γενικολογα πραγματα) για τη δικαιοσύνη .
ΦΑΊΝΕΤΑΙ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ .
ΝΤΡΟΠΗ.
Ο κοσμάκης βασανίζεται και ξοδευεται σ' ενα συστημα φτιαγμένο οχι για λύνει διαφορές αλλά για να βασανίζει τους πολίτες